Dag, sis ik.

troch Posted on 2 Comments 2 min read 244 views

Wolle jo in wurdsje sizze mei de routsjinst fan myn mem?” freget se; “Jo ha har salang kinnen.”

Ik skrik erfan, it oerfalt my. Der moat ik oernei tinke.

Efkes letter stjûr ik har in berjochtsje dat ik dat net dwaan kin. Ik bin der te emosjoneel  en te skrutend foar,  soks soart dingen is neat foar my.

De hiele dei tôchje ik der mei om en ha lêst fan mysels.

Ik ha har wol sechstich jier kinnen. We hawwe tegearre in soart meimakke en soe ik dat no net foar har dwaan wolle.

Letter op `e moarn skilje ik har werom; “Rekkenje mar op my.” “Ik hie net oars fan jo ferwachte.” seit se.

Nò moat er wat op papier. Mar wat? It moat net it selde wurde as wat de famylje seit, betink ik my. 

Ik gean yn tinzen werom nei de earste kear do ik har moete yn de haven fan Langwar. It sloech oan: wy hâlden altyd kontakt, wert wy yn de wrâld ek wienen.

Ik set wat op papier mar ferskuor it hieltyd wer. In kreas stikje mar it rekket myn hert net. De kompjûter makket oerûren en de printer seit: “Doch it sels mar.”

Einliks, as de sinne ûnder giet en de skimering ynfalt bin ik tefreden. As ik dan yn de grutte grôtfolle tsjerke stean ferhelje ik mei fêste stim oer ùs freonskip.

Se sjocht my oan en glimket.

“Dag.” sis ik, en nim ôfskied.

Ds. Hasperskoalle hûndert jier

troch Posted on 0 Comments 1 min read 241 views

Mei in protte leven en gerattel komme se oanfytsen.

Dizze famkes binne underweis fan Âldeboarn nei de hùshâldskoale yn Akkrum.

It wie fuort nei de oarloch, it sil it jier njoggentjin achtenfjirtich west hawwe .

Dat gerattel kaam ùt de fytstassen dy fol treaun wiene mei koperen tsjettels en kwispeldoors. 

Hja soene koperpoetsen krije, en om dat it krekt oarloch west is moasten de leerlingen it materiaal sels meinimme.

Der wie noch net in offisjele hùshâldskoalle, er waard lês jûn yn ferskate lokalen sa as  it Waachgebou en de M.U.LO. 

It hat myn moaiste tiid west mei in soart wille en gekjeien. Sa krigen wy A.v.e.o. les fan Master Lyklema, haad fan de Ds. Hasperskoalle

In man dy net allinnich master wie mar ek psycholooch; hy seach wat myn sterke kant wie.

Dat allegearre gong oan myn each foarby do ik te witten kaam fan it hûndertjierrich bestean fan de Ds. Hasperskoalle.

Moaie neitinzen dy diel ùt meitsje fan myn jeugd.

Ferslave

troch Posted on 1 Comment 1 min read 290 views

Ferslave.

Ik bin it type dat maklik ferslaafd wurde kin. Derom sil ik nea in oardiel hawwe oer ferslaving. 

Ik wit fan mysels dat de ferlieder by alles wat ik doch op `e loer leit. 

It probleem is; ik kin mysels, myn swakkens en myn sterkens.

As it gesellich is makket it neat ùt wannear, dan ha ik altyd muoite mei dy grinzen.

“Gesellich hè?” seit se en hjit noch es yn.

“Wol mem in sigaret?” seit de soan en hâld my in sigeret foar de snùt.

“Ik bin justerjûn ophâlden mei smoken.” sis ik stammerjend, mar nim him begearich oan.

“Noch in pilske?” freget in freon en ik nim him tankber oan. 

Ik krij de pest oan my sels en hap begearlik yn in hearlike kroket.

‘Dat soesto dochs net mear dwaan?’ seit myn gewisse.

‘Hâld dy stil.’ sis ik; ‘Dit is de lêste en dan nim ik noch in jonkje.’

Neat feroare.

Ferslave.

Foarlêze

troch Posted on 1 Comment 1 min read 284 views
Foto troch Lilly Rum fan Unsplash
Wolle jo ien middei yn de wike foarlêze?” freegje se my.

Ik wol graach wat foar de mienskip dwaan mar ik bin net oerâl like goed yn,

Foarlêze like my dochs wol wat mar dat is makliker sein as dien. De earste kear foel tsjin: foar dat ik goed en wol ùt ein set wie, wie de helt al yn sliep fallen.

Geandewei waard it better. Ik hie troch dat it koarte stikjes wêze moasten. En se moasten fuortendaliks oandacht lûke.

In kollega hie in stikje oer behingjen  makke. Myn buorfrou fan hûnderd fearre oerein. “Dat ha ik faker dien.” flùstere se.

Ek it teltsje oer pankoekbakken sloech oan, se begûnen om it hurdst te roppen.

“Nije wike wer hè?” rôp âlde Jilderd en treaun net sêftsinnich de rollater foar him ùt.

“Hoe fûnen jo it, Adema?” frege ik.

“Moai lêzen hear. Ik koe net alles hearre mar dat lei him oan my.”

Foarlêze.

Hernia

troch Posted on 1 Comment 1 min read 315 views
– Fotograaf ûnbekend. –
Ik bin by de pinepoly fan it sikenhûs.

Nei dat ik my oanmeld ha gean ik sitten en ferfeel my mei blêden dy âlder binne dan ik sels.

Nei in skofke komt er in jonge frou  yn de wachtkeamer. Se sit yn in weintsje treaun troch in jongeman.

Behelpsum freget er har wert se sitte wol, en as se it wol waarm genoch hat.

Hoeden triuwt er har by de tafel. Ik skat har op noch gjin tritich jier.

Ik begjin in praatsje en al ridlik gau komt se los. Se seit dat se in harsenblieding hân hat.

“It is in ramp foar my,” seit se; “ik wie krekt begûn as selfsstannige undernimmer.”

Se kin it net droech hâlde en ik krij it ek te krap.

“Mar se krije my der net ûnder.” seit se striidber en faget de triennen oan de jas ôf.

Myn namme wurdt roppen.

Wat doch ik hjir eiglik? freegje ik my ôf. Ik wol fuort mar de dokter stiet al yn de doar.

Hernia.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien