It paad bjuster

Foto troch Marc A. Sporys fan Unsplash

Fertwivele sjocht se om har hinne. Wer soe se weze? 

Wy hawwe nije buorren krige. Hiel aardige minsken sa te sjen.

Hy hat altyd yn de bou sitten en kin er in soart oer ferhelje. Sy is in grutte rizige frou, it moat eartiids in kreas jongfaam west hawwe.

Mar se is bytiden har sels net mear.

Dan feroaret se ynienen yn in oar wezen. Se wurdt opslach in oare persoanlikheid  se kriget in swiere stimme as hie se de burd yn de kiel.

Mei uneindich soart geduld en sefte wurdsjes besiket hy syn eigen frou werom te krijen.

Ik kom har tsjin yn de lange gong, se rint fier rjocht op, sûnder stok as rollater .

“Sille we nei hûs ta?” freegje ik en jou har in earm.

“Graach,” seit se; “as it mar nei hûs is.”

It paad bjuster.

Diele mei:

Emosjoneel

(fotograaf ûnbekend | photographer unknown)

Ik kom efkes ôfskie fan jo nimmen” seit se; “Ik bin er trije wike net. Ik fyn dat jo dat witte moatte.”

Sûnt ùs ferhuzing hat sy my holpen mei de brij fan paperassen. Neat wie ha te folle en gjin fraach wie har te stom. Se is altyd bliid en op skik.

We hawwe in bân krigen.

Dat hawwe jo somstiden mei minsken. En it is net te ferklearjen. It is net in gefoel fan sympatyk wêzen, as graach meien.

It giet djipper; de sielen reitsje mekoar. Sûnder wurden begrypt de oare wat jo bedoele.

“Moaie fakânsje.” sis ik mar ik mien it net want ik kin har ommers net misse.

Mei in tùt op beide wangen nimme wy ôfskie.

Werom bin ik no sa emosjoneel?

Diele mei:

Tsjerk

Foto troch Makhmutova Dina fan Unsplash

It is waarm, we hawwe de doarren tsjin elkoar iepen om mar in fleuchje sigen op te heinen.

“Ik bin Tsjerk.” seit er en lûkt in stoel oan.

“Kom er by.” sis ik mar dat is in oerstallige opmerking. Hy sit al de rollater deunoan.

“Ik kom ùt Aldebiltsyl, sjoch. ik bin in Biltker.”

“Befalt it hjir wat?” freegje ik. Mar hy heard my net en giet fierder.

“Ik ha altyd harmoanika spile.” seit er, syn ljochtblauwe staar eagen begjinne te glânzjen.

Spylje jo noch?” freget de soan.

“Nè,” seit er; “it ding is my te swier op ‘e knibbels en myn fingers binne krebintich wurden.”

Ynienen springt Stientsje by him op ‘e skoat -wat sy nea docht-.

Tsjerk feroaret op slach en triuwt de kat hurdhandich by him wei.

“Myn freondinne hat ek in kat. In mûnster.” seit er.

En sûnder wat te sizzen giet er oerein en ferdwynt yn de lange donkere gong.

Tsjerk

Diele mei:

Ik bin dy ik bin …

Foto troch John-Mark Smith fan Unsplash

Do moast dy oanpasse.” sei men gauris tsjin my do ik jong wie; “Wolst sto wat wurde yn  it libben, dan moast leare.”

Ik dy alles om it eltsenien nei it sin te meitsjen en te dwaan wat er fan my ferwachte waard.

Min moast mei dwaan kinne, sawol op it sosjale as op it kulturele mêd.

Hùshâldskoalle, as men dat hân hie, dat wie neat. Mar de ULO. dat wie noch better.

En dan nei de RSG, dat wie hielendal winslyk fansels.

Dat gong allegearre oan my foarby. ” Gean mar es oant wurk” sei ùs heit.

Folle letter kaam ik ta untdekking dat ik mear koe dan dat ik sels tocht hie.

Dochs ha ik troch fallen en opstean, mei glans de Universiteit fan it Libben troch rûn ,

Ik  bin slagge mei flagge en wimpel, allinnich mar troch mysels te wezen en net omdat ik in kopy weze woe.

Ik bin dy ik bin …

Diele mei:

Ferwachtings

Foto troch Flavio Amiel fan Unsplash

Jo witte pas as er wat bard yn jo libben wat jo oan de minsken om jo hinne hawwe.

As it falt jo fan immen wert jo it krekt fan ferwachten tsjin. Jo betinke fan alles om it foar har as him op te nimmen.

‘Se sille wol mei fekânsje weze’, sis ik tsjin mysels. As se witte it noch net, dat kin ek fansels.

Sa rin ik wol gauris nei de brievebus en taast yn in lege romte.

‘Begryst dat no?’ sis ik tsjin myn man; ‘Soene se it wol witte? Wy hawwe dochs gjin unienichheid?’ 

Ik fiel my skuldich. Ha wy se wol op ‘e hichte brocht ?

En sa rin ik dagen tsjin my sels te orearjen, en wurd dan hoe langer en mear teloarsteld yn de lju om my hinne.

Mar dan ynienen streame de kaarten en mailtsjes binnen. Moaie boeketten wurde oerhandige mei waarme teksten erop.

Der wurd ik no bliid fan. Fan minsken dy meilibje en it ek blike litte.

Ferwachtings.

Diele mei:

Ik bin in …

Âldeboarn | foto troch eamel (klik foto foar grut)

Frjemd, hè? Minsken freegje my faak: “Wer kom jo wei?”

Steefêst sis ik; “Ût Âldeboarn.”

It frjemde is: we hawwe fuort en daliks kontakt. Wat is dat dochs? freegje ik my sels ôf.

Wy hawwe sechstich jier op It Fean wenne mar gek genoch telt dat net mear; der is gjin werkennen. We hawwe der bern krige, it tsjerkelike en it sosjale libben spiele him der ôf. We hawwe der wurke en en ùs libben libbe sa as elzen ien dat dien hat.

En as men my wer freget, sis ik eltse kear: “Ik kom ùt Âldeboarn.”

Myn suster hie dat net sa. Dy wie bliid dat se ferhûze koe nei in grutter plak. Ien broer is hingjen bleun en de oare gong troch trouwen in doarp fierderop wenjen.

Ùs bern waaksen op yn it doarp. Omdat wy in protte foar ùs wurk op reis wiene brochten wy de bern nei heit en mem. En dat wie altyd feest want alles mocht by pake en beppe.

Swemme yn `e Boarn, boppe op de heawein fan Pyt troch de buorren, en mei Bijke troch de bosksingel. It binne waarme oantinkens om nea te ferjitten.

“Wer komme jo wei?” freegje se.

“Ût Âldeboarn!” sis ik dan.

Bosksingel | foto troch eamel (klik foto foar grut)

Diele mei:

Tolerânsje

Wolle jo efkes wat oan `e kant gean?” freegje ik de man dy mei twa rollators it paad blokkearet.

Hy sjocht lilk efterom en docht krekt as ik net bestean.

Ik ha in oare scootmobiel oanskaffe, myn âlde wie al moannen stikken. Osa bliid bin ik er mei. Jimme  sille wol sizze dat ik net in bytsje oan it oerdriuwen bin. Mar as it jo ienige mogelik is om fan it hiem te kommen, dan binne jo oerâl bliid mei.

Ferhûzje en in nije omjouwing, wert jo ek noch osa oan wenne moatte… dan wolle jo graach fan it ste.

Yntusken ha ik yn de lange gong einliks in plakje fûn foar myn ferfiermiddel. Mar kin ik der wol by stean, freegje ik my sels ôf. Der stiet al in scooter, ien fan grutformaat. De man fan de twa rollators komt er by stean.

“Wa binne jo?” freget er; “Ik bin Tolsma.” en stekt de hân ùt.

Nei dat ik my bekend makke ha skowt er de beide rollators demonstratyf tsjin myn scootmobyl oan. “Dy dingen hearre hjir net.” sei er minachtsjend; “Dit is in hûs foar âlde minsken mei oanpaste weinen en rollators en der hearre jo noch net by.”

“Tosma! Tolsma!” ropt er ien; “Wie der wat?”

Neist ùs komt in oesa foars frommeske stean. Fan har blykt de grutte scooter te wezen. “Ne hear.” seit er en draait him ôm.

“Kom mar neist my stean. Dat kin best.” seit se. Oeren letter kom ik thus en ha ik der in freondinne by.

Tolerânsje.

Diele mei:

Geane jo ek nei it feest?

Geane jo ek nei it feest?” freget se wylts se it iten op tafel set.

Yn it ramt fan Kulturele Haadstêd fan Europa binne er yn ferskate doarpen yn Fryslân grutte festiviteiten hâlden.

“Sille jo ek it doarp yn?” freget se noch es. “Ik bin in minne rinner en plak om te sitten sil er wol net wêze.” sis ik.

“Nò, dan freegje jo dochs jo beppesizzers gesellich om mei te gean?” “Dy ha ik net.” sis ik.

“Mar dochs wol soanen, net?” freget se. “Ja,” sis ik; “mar dy wenje en wurkje om ùtens.”

“Nò, dan gean de skoandochters dochs mei? Dan kinne jimme ek noch op in terraske sitte..” “Dy ha ik net.” sis ik.

“Nò, dan mar op de fyts. Dan bin jo sels baas.” seit se. “Ik ha gjin fyts.” sis ik .

“Nò, dan gean ik wol mei.” seit se leaf.

En sa geane wy tegearre op wei nei it :  Kulturele Feest: fan dizze iuw.

Diele mei:

Mienskipsjild

Foto troch rawpixel fan Unsplash

Mei ik wol neist jo sitte?” freget se en lûkt in stoel derby. De rollator wurdt neist har set.

“Ha jo noch net san ding?” seit se. “Hja hawwe hjirre allegearre san apparaat. Dy jinge dy dat ùtfûn hat moat wol stjonkend ryk wurden wêze.” seit se snuvend.

“In pracht utfining.” sis ik. Hoe ha se dat eartiids hân? Do kamen se de doar net mear ùt en wiene de âlde minsken oerlevere oan buorren en tsjerke.

“Ik ha de gemeente frege as ik ek in scootmobyl lease kin.” seit se; “It regear wol dochs dat wy sa lang mooglik mobyl bliuwe. Se hawwe west om te sjen as it wol echt nedich wie.”

“Mar ik bin in olfert west.” seit se; “Ik bear har kofje oan en rûn fansels hin en wer. Yn tiid frege se my it himd fan`t gat. As ik ek in spaarrekkening hie en wat myn ynkommen wie. Ik begong my wat ûngemaklik te fielen. Soe sy wol ien fan de gemeente wêze?”

It frommiske giet oerein. “We moatte mar es in eintsje rinne.” seit se.

It giet nèt troch. Ik rin te goed …

Mienskipsjild.

Diele mei:

Wachtsje

Foto troch Cristian Newman fan Unsplash

Ha jo it al heard?” freget de man by de baly en leunt swier op de rollator. De telefoniste draait har mei muoite om. Se is dwaande mei har iPad.

De fraach wurdt noch es herhelle. “Ha jo it al heard?” freget ‘r mei stimferheffing. Myn frou is fannacht ferstoarn. Samar yn iens. Ik ha it net iens murken…” seit er fertritlik.

Stroffeljend triuwt er de rollator foar him ùt.

Tusken troch is er in femylje oan it ferhûzjen. De manlju sjouwe it swiere guod nei de oanhinger, de froulje it lytse spul. Ik hear se praten: “Nimst sto de âld klok? Der ha ik gjin romte foar.” “Ik ek net.” seit de oare frou; “It moat mar nei de Kringloop.”

Yn tiid komt der in heit mei in stik as wat bern troch de draaidoar. Se hawwe allegearre in boeket blommen yn de hân, de man hat in Oranjekoeke“Beppe wurdt hjoed hûnderd.” seit it lytste famke tsjn de telefoniste dy noch hieltiid dwaande is mei har berochtsjes.

“Juffrouw?” freget in frou dy yn in oanpaste karre sit. Ik sjoch ien skonk boppe de baly utkommen. “Wannear komt it ieten hjoed?” freget se. De balyjuffrouw sjocht mei argewaasje op. “It wurdt jo wol brocht.” seit se stûmsk.

Taksje! Komme jo?”  Mei muoite gean ik oerein. Yn koarte tiid is er in hiel libben oan my each foarby gong..

Wachtsje…

Diele mei:
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien