High five!

Twa jonkjes komme my gekjeiend temjitte.

Se binne nei it swimbad west.

De iene is sawat njoggen jier en de oare seis, tink ik.

Se untdekke in piano en klappe net sachtsinnich de klep omheech.

“Kinne jimme pianospylje?” freegje ik en wiis nei it musykynstrumint.

Se sjogge my skrutend oan.

“As ferstiest gjin Frysk?” sis ik tsjin de âldste.

“Spreek jij Arabisch?” freget er.

In pear grutte donkere eagen sjogge my utdaagjend oan.

“Ne.” sis ik; “Ik wol it wol leare mar dan moast sto Frysk leare.”

We jouwe mekoar in high five. As te wol: belove is belove.

De lytse seit noch gau efkes, yn it geef Frysk; “Ik ha diploma A helle en hy net!”

Ik moat Arabysk leare wol ik dizze knapen foar my winne,

High five!

Diele mei:

Dwale

Foto troch Jack Finnigan fan Unsplash

In grutte steatige frou rint foar my ùt. Se hat wat ofwêzichs oer har, de eagen stoarje yn de fierte. Ik werken har as myn buorfrou.

“Goeie.” sis ik mar se seit neat werom.

Myn man is om de krante ùt , dy sil ek wol troch it gebou dwale, it is in hiele toer om it paad hjir te finen.

‘Earst mar nei de buorman’ nim ik my foar. Soe hy witte dat se der op ùt is?

Ik belje oan.

“Witte  jo wol dat jo frou underom rint?” freegje ik.

“Wol nè.” seit er; “Se soe nei it hùske ta!”

Efkes letter geane wy tegeare op ‘e sneup, hy nei syn frou en ik nei myn man.

Al gau binne wy ferjitten dat wy oan it sykjen binne nei ùs oarehelten.

“Sille wy er mar by sitten gean?” sis ik en plof op in bank del.

Hy begjint te fertellen wat hy dien hat yn syn libben en ferhellet oer syn frou en bern.

Dan stiket it petear, hy hat it dreech. In grutte wite bûsdoek komt ùt de bûse.

“O, binne jimme hjirre?” seit myn man ungerêst. Hy hat de buorfrou by de hân.

De buorman seit noch gau by de doar;  “Sille wy wer es ôfprate as myn frou wer oan it dwalen is?”

“Best.” sis ik. 

We hawwe hjoed gjin krante.

Diele mei:

In miening

Foto troch Echo Grid fan Unsplash

In miening hawwe, der giet it tsjinwurdich om.

Jo binne der foar as der tsjin. Der foar, dan kin jo in protte meistanners ferwachtsje.

Mar der tsjin, dan moat jo bewaking organisearje.

Wat is dat dochs hjoed-de-dei?

We hawwe dochs yn de wet stean; “Frijheid fan mienings ùterings” mids jo der net immen mei skramje.

Wêrom moatte wy allegearre it selde tinke?

We sitte allegearre yn in oare situaasje, sa as it libben it ùs brocht hat.

Dreech as komfertabel, it kin sa mar barre.

Mar dochs om in oar syn miening te dielen, kinne jo heechst begryp toane.

Mar hâld fêst oan dy sels, hâld dy net stil, kom er foar ùt, wat it ek wêze mei.

Mar ha wol in earlike miening en lit dy net yntimidearje as oer dy hinne waltse.

It is dyn miening.

Diele mei:

It moat wenne…

It moat wenne, dat is wis.

Ik mis myn buorlju. We hawwe mear as tweintich jier neist elkoar wenne.

Allegearre jonge minsken, wy wiene de âldste bewenners.

We hawwe mei elkoar lake en mei elkoar  gûld. As ien fertriet hie, wist de oare der fan.

As immen yn ferwachting wie libbe de hiele buert yn spanning  en telden wy mei elkoar de dagen .

Ferhûzje; elkenien holp mei, elk op syn eigen wize. Op hûnen passe der koe altyd wol ien by.

Ferskate bestellingen fan PostNL leine yn `e gong opsteapele, somstiden koene wy der amper lâns.

Mar we wiene der foar elkoar. Wat hiel bysûnder is hjoeddeis wert de buorlju mekoar net mear kenne.

It moat wenne… Read More

Diele mei:

Vivaldi

Foto troch Lo Ken fan Unsplash

Under de klanken fan de Vier Jaargetijden fan Vivaldi jout myn buorfrou tusken troch lûdop ferslach, as wie se fan de NOS.

Prachtige bylden fan de stêd Venetië gean op in enoarm skerm oan ùs eagen foarby. Grutte gebouwen en enoarme brêgen beheerskje it byld fan de stêd.

As de jaargetijden oer ùs hollen dwarrelje ferhellet de man oer it libben fan de priester, komponist en fiolist Vivaldi.

Wylts der wer in prachtige hege brêge foarby komt seit se;

“As dy mar net nei ûnderen dondert. Dat is krekt fanne wike noch bard, mei in hiel soart deaden.”

De sprekker is undertusken by Vivaldi as priester oankaam en ferhellet fierder oer it libben fan de man.

Heallûd flustert se;

“Soe hy syn hannen wol thús hâlden hawwe?”

Betsjuttings fol sjocht se my oan.

Ik gean oerein, sykje in plakje efteroan en lit de Jaargetijden as maitydsdrippen op my del falle.

Diele mei:

It paad bjuster

Foto troch Marc A. Sporys fan Unsplash

Fertwivele sjocht se om har hinne. Wer soe se weze? 

Wy hawwe nije buorren krige. Hiel aardige minsken sa te sjen.

Hy hat altyd yn de bou sitten en kin er in soart oer ferhelje. Sy is in grutte rizige frou, it moat eartiids in kreas jongfaam west hawwe.

Mar se is bytiden har sels net mear.

Dan feroaret se ynienen yn in oar wezen. Se wurdt opslach in oare persoanlikheid  se kriget in swiere stimme as hie se de burd yn de kiel.

Mei uneindich soart geduld en sefte wurdsjes besiket hy syn eigen frou werom te krijen.

Ik kom har tsjin yn de lange gong, se rint fier rjocht op, sûnder stok as rollater .

“Sille we nei hûs ta?” freegje ik en jou har in earm.

“Graach,” seit se; “as it mar nei hûs is.”

It paad bjuster.

Diele mei:

Emosjoneel

(fotograaf ûnbekend | photographer unknown)

Ik kom efkes ôfskie fan jo nimmen” seit se; “Ik bin er trije wike net. Ik fyn dat jo dat witte moatte.”

Sûnt ùs ferhuzing hat sy my holpen mei de brij fan paperassen. Neat wie ha te folle en gjin fraach wie har te stom. Se is altyd bliid en op skik.

We hawwe in bân krigen.

Dat hawwe jo somstiden mei minsken. En it is net te ferklearjen. It is net in gefoel fan sympatyk wêzen, as graach meien.

It giet djipper; de sielen reitsje mekoar. Sûnder wurden begrypt de oare wat jo bedoele.

“Moaie fakânsje.” sis ik mar ik mien it net want ik kin har ommers net misse.

Mei in tùt op beide wangen nimme wy ôfskie.

Werom bin ik no sa emosjoneel?

Diele mei:

Tsjerk

Foto troch Makhmutova Dina fan Unsplash

It is waarm, we hawwe de doarren tsjin elkoar iepen om mar in fleuchje sigen op te heinen.

“Ik bin Tsjerk.” seit er en lûkt in stoel oan.

“Kom er by.” sis ik mar dat is in oerstallige opmerking. Hy sit al de rollater deunoan.

“Ik kom ùt Aldebiltsyl, sjoch. ik bin in Biltker.”

“Befalt it hjir wat?” freegje ik. Mar hy heard my net en giet fierder.

“Ik ha altyd harmoanika spile.” seit er, syn ljochtblauwe staar eagen begjinne te glânzjen.

Spylje jo noch?” freget de soan.

“Nè,” seit er; “it ding is my te swier op ‘e knibbels en myn fingers binne krebintich wurden.”

Ynienen springt Stientsje by him op ‘e skoat -wat sy nea docht-.

Tsjerk feroaret op slach en triuwt de kat hurdhandich by him wei.

“Myn freondinne hat ek in kat. In mûnster.” seit er.

En sûnder wat te sizzen giet er oerein en ferdwynt yn de lange donkere gong.

Tsjerk

Diele mei:

Ik bin dy ik bin …

Foto troch John-Mark Smith fan Unsplash

Do moast dy oanpasse.” sei men gauris tsjin my do ik jong wie; “Wolst sto wat wurde yn  it libben, dan moast leare.”

Ik dy alles om it eltsenien nei it sin te meitsjen en te dwaan wat er fan my ferwachte waard.

Min moast mei dwaan kinne, sawol op it sosjale as op it kulturele mêd.

Hùshâldskoalle, as men dat hân hie, dat wie neat. Mar de ULO. dat wie noch better.

En dan nei de RSG, dat wie hielendal winslyk fansels.

Dat gong allegearre oan my foarby. ” Gean mar es oant wurk” sei ùs heit.

Folle letter kaam ik ta untdekking dat ik mear koe dan dat ik sels tocht hie.

Dochs ha ik troch fallen en opstean, mei glans de Universiteit fan it Libben troch rûn ,

Ik  bin slagge mei flagge en wimpel, allinnich mar troch mysels te wezen en net omdat ik in kopy weze woe.

Ik bin dy ik bin …

Diele mei:

Ferwachtings

Foto troch Flavio Amiel fan Unsplash

Jo witte pas as er wat bard yn jo libben wat jo oan de minsken om jo hinne hawwe.

As it falt jo fan immen wert jo it krekt fan ferwachten tsjin. Jo betinke fan alles om it foar har as him op te nimmen.

‘Se sille wol mei fekânsje weze’, sis ik tsjin mysels. As se witte it noch net, dat kin ek fansels.

Sa rin ik wol gauris nei de brievebus en taast yn in lege romte.

‘Begryst dat no?’ sis ik tsjin myn man; ‘Soene se it wol witte? Wy hawwe dochs gjin unienichheid?’ 

Ik fiel my skuldich. Ha wy se wol op ‘e hichte brocht ?

En sa rin ik dagen tsjin my sels te orearjen, en wurd dan hoe langer en mear teloarsteld yn de lju om my hinne.

Mar dan ynienen streame de kaarten en mailtsjes binnen. Moaie boeketten wurde oerhandige mei waarme teksten erop.

Der wurd ik no bliid fan. Fan minsken dy meilibje en it ek blike litte.

Ferwachtings.

Diele mei:
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien