Swimles

troch Posted on 2 Comments 1 min read 88 views

Se hawwe hjirre in oerdekt swimbad spesjaal foar âlde stramme lju, mar ek foar lytse bern.

Regelmjittich tref ik der in famylje oan ùt in fier lân, hja binne net te ferstean. Heit helpt de bern ùt en yn de klean, de mem ha ik noch net sjoen.

It  lytse famke hat  in bikiny oan mar hâldt oan it lêst ta it holledoekje om.

Se kinne hast net wachtsje oant hja ophelle wurde.

It dy my tinken oan eartyds, ik ha ek swimmen leard mar dat gong er al oars om ta.

Wy wennen oan de Boarn,  ùs mem siet yn ‘t stap te breidzjen en hie in tou om de middel, it oare ein siet om myn middel hinne.

En as ik dan te fier it wetter yn gong luts se gewoan it tou oan en gong fierder mei breidzjen. Troch har krewearjen kin ik jierren letter swimme yn in echt swimbad.

Grutte donkere eagen sjogge my bliid oan, se kinne hast net wachtsje. It holledoekje komt ôf, de heit hâldt se goed yn ‘t each. 

Wat er ek feroaret, de noed bleaun it selde!

Kringloopwinkel

troch Posted on 4 Comments 2 min read 107 views

Giest mei?” freget se oan mij; “Der is in hiele grutte kringloopwinkel yn Drachten kaam.”

Se wit wol dat ik in swak ha foar dat soart winkels, foar in bytsje sinten kin jo as jo wolle jo hûs ynrjochtsje. 

Dûbelteard yn har autootsje komme wy oan, grutte tassen mei twa rollators wurde der ùt set. Net dat wy dy dingen nedich hawwe , seit se: “Dat is handich foar it guod dat wy ynslaan sille.”

Nei in protte gewring en geskuor binne wy yn it grutte gebou, en stean ferbouwerearre om ùs hinne te sjen. Minsken, minsken, wat in guod. Fan ôf de grûn oant de nok ta stiet it opsteapele.

“Earst mar in bakje kofje net?” sis ik en siich op in stoel del.

Myn freondinnen binne nearne mear te sjen, oplost tusken de protten minsken.

Neist my komt in âlder echtpear sitten, in bernewein neist hun. Ik kypje foarsichtich ûnder de kape en ferwachtsje in skattich popke te sjen.

“Hy is leech.” sis ik, in bytsje teloarsteld.

Se moatte beide laitsje; “Der dogge wy it guod yn wat wy keapje.” Ûnder de kofje fertelle se dat se elke wike hjir komme, bringe guod yn en keapje wer nije. “Wy geane net mei fekânsje mar bestede ùs jild hjir oan en hawwe ek noch in gesellige dei,”

Efkes letter stoart ik my mei de rollater foar my ùt yn ‘e mannichte minsken.

Mei in âlde riten stoel boppe op de rollator kom ik yn ‘e neimiddei ôfpeigere by de ùtgong. De froulje binne yn gjin fjilden as wegen te bekennen. 

Ik jou my del yn de âlde riten stoel, it echtpear fan de ófladen bernewein wiuwe enthusiast nei my…

Yn wearde litte

troch Posted on 1 Comment 1 min read 114 views

Se stiet flak foar my en raast wat yn myn ear.
Ik skrik sa dat ik it kopke kofje falle lit. 

“Werom raze jo sa?”  freegje ik.

“Jo binne dochs doof?” seit se.

“No, ik hear miskyn better as jo, juffer.” sis ik lichtelyk oanbrând.

In hushâldelikehelp komt de keamer yn en rint regelrjocht op myn buro ta en begjint te sykjen.

“Wat sil dat?” freegje ik.

“Ik sil efkes in ôfspraak foar jo notearje.”  seit se.

“Lit dat mar oan my oer.” sis ik noarsk en sko har oan kant.

‘Is dit no soarch?’ freegje ik mysels ôf. As seit de tabblêd dat, wert se de hiele dei op rinne te sjen?

‘It is de moderne tiid’ sizze de  bewenners dy hun er net sa drok om meitsje en it wol bêst fine.

Sa bin ik nea west. Selsstannich wêze,  dy sels rêde… dat is altyd myn slogan west.

Mar as de tiid der is sil ik ien fan de earsten wêze dy er tankber gebrûk fan meitsje sil.

Nettsjinsteande ha ik enoarme bewûndering foar al dy lju dy yn de soarch wurkje.

Dei en nacht stean se klear foar minsken dy mei it lêste eintsje fan hun libben dwaande binne. 

Mar ûndanks dat hja as folweardige meiminsken behânnelje. 

Yn har wearde litte …

Ferneamd

troch Posted on 4 Comments 1 min read 215 views

Sa as in hiel soarte minsken ha ik twa beppen hân. Faaks moat ik der noch oan werom tinke.

De iene beppe, oan mem har kant, wie in skatsje… alles mocht en alles koe. 

De oare beppe mocht my net lije, we leinen mekoar net. Yn har eagen koe ik neat goed dwaan, der wie noch in beppesizzer dy nei har ferneamd wie en dy wie alles.

Hoe koe dat no? frege ik my wolris ôf. Ik wie dochs ek nei har ferneamd?

Jierren letter bin ik der efter kaam; se mocht myn mem net. Se hie in oare frou foar har soan ûneare.

De leave beppe hat in belangrike rol spile yn myn jonge libben.

As wy wer es by har kamen, dan mochten wy hinne-aaien sykje en de geit melke.

It ùtsniende hartsje yn de hùskedoar gong gauris in amer wetter troch hinne.

It spultsje Mens erger je niet ha wy oan flarden spile want pake koe net oar syn ferlies. Ek fan de spylkaarten Liege en Peste wie oant lêst neat mear fan oer.

Doe wy âlder waarden joech se ùs op har eigen ienfâldige wize foarljochting en warskôge ùs foar it oare geslacht. 

Wat kin in beppe wat betsjutte yn in jong minskelibben…

Sukses

troch Posted on 0 Comments 1 min read 140 views

Yn in grutte kring sitte se te sintsjen op it plein. Mei grutte huodden op, sa dat de lytse rimpele kopkes ferdwine en ûnsichtber wurde.

Ek binne der dy in grutte sinnebril op ha, ek sy binne ûnsichtber wurden.

Miskyn troch de mylde sinne en de oangename sfear komme de ferhalen los.

Se ferhelje oer de bern, de iene hat it yn it libben al fierder skopt as de oare.

It binne allegearre wûnderbern, hja hawwe it allegearre better dien as heit en mem. Grutsk en breèdùt wurde de ferhalen langer en suksesfoller .

“En jo?”  freegje ik myn buorfrou; “Hoe is it mei jo bern?”

 “Ik soe net witte hoe se derùt seagen en ha fan in printsje net iens werkenne kinne. Se hawwe hege banen krige, ik sjoch se amper. Se hawwe it te drok, tink ik.”

“Mar ik seur net hear.” seit se; “It giet om it gelok fan de bern en net mear om mienen.”

De simmerhoed wurdt ôfsetten en de bril opburgen. 

De kring wurdt lytser, de sinne giet ûnder …

Sukses.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien