Holland-Amerika Lijn

Mannestimmen fan in shantykoor sjonge oer fiskers dy hun libben lieten op sé. De seal is ofladen en mannichien sjongt mei, kin min de tekst net dan nùndert min gewoan mei.

Neist my sit in kreaze steatige frou -al op leeftyd- se hat wat oer har wat myn oandacht lûkt. Sy sjongt net mei mar stoarret nei it programma.

Se draacht in trainingspak mei in grut embleem fan de “Holland-Amerika” der op.

Dat is men hjir net went fan in frou fan dy âldens. Der moat ik mear fan witte en freegje; “Heeft u gevaren?”

En dan begjint se seft te praten om net te steuren. Se wie frij faam en hie jierren lang hostess west op it grutte ferneamde skip.

En sa befarre wy tegearre de wrâld en ferjitte alles om ùs hinne.

“Nea de leafde fûn?” freegje ik. “Nee,” seit se; “het schip was mijn grote liefde.”

“Velen hebben een prachtige wereldreis gemaakt en daar mocht ik aan mee werken.” seit se mei in glimke.

Ik gean nei hûs, yn gedachten by de hostess fan de Holland-Amerika Lijn.

Diele mei:

Ik wol bliuwe …

Foto troch frommeske Kat Jayne fan Pexels

Ik wol bliuwe.” seit se striidber, de hânnen yn de skelksbûse en de fuotten wiidùt.

Sa stiet se foar my nei dat ik har sein ha dat de bern grut genoch binne en wy ùs sels wol rêdde kinne.

Se wie al jierren by ùs, twa kear yn `e wike kaam se de boel te behimmeljen.

Fergroeid mei ùs hùshâlding. As wy wer es wat kwyt wiene; Frou Stienstra wist wert it lei.

Se naam de telefoan oan en koe sa troch de jierren hinne ùs hiele famylje en goekunde.

Mar se wie net mear nedich.

“Ik wol net foart.” seit se oerstjûr en gûld it ùt.

“Ik wol hjir bliuwe!” ropt se; “Jo hoege my net te belenjen. Ik wol it fergees wol dwaan. It is myn utsje, thùs ha ik neat mear.”

Se is noch in pear jier bleun, oant se troch in auto oanriden waard.

Faaks moat ik noch oan har tinke, bliid dat ik har kinnen ha.

En tankber dat wy wat betsjutte koene yn har kleurleaze bestean.

“Ik wol bliuwe …”

Diele mei:

Nasjonale Foarlêsdei Foppe boppe!

Dat Ûs Foppe goed yn fuotbaljen is witte wy allegearre wol.

Mar sûnt juster wit ik ek dat hy hiel goed ferhalen fertelle kin.

Yn it kader fan de Nasjonale Foarlêsdei wie hy as spesjale gast yn ùs fermidden.

Middels in grut skerm ferhelle Foppe oer it hûntsje Harry dat ferdwaald wie.

Jong en âld hongen oan syn lippen.

Mei in High Tea en lekkere hapkes fleach de middei foarby.

“Mei ik in foto fan jo nimme?” freegje ik skrutend want jo witte mar noait mei dy ferneamde lju .

“Jo hawwe leaver in selfie, net? seit er laitsjend en slacht in earm om my hinne.

De middei kin foar my net mear stikken.

😂

Diele mei:

Dinnebeam

Ymponearjend en ùtdaagjend stiet er efter yn de tùn, syn tûken stekke fier oer de erfgrins hinne.

Wy sille ferhûzje mar ik ha gjin each foar it hûs, ik ha allinnich mar each foar dy grutte dinnebeam.

“Wat fynst er fan?” freget myn man; “It falt my wol tsjin; in krap huske mei in grutte tùn.”

Sûnder om my hinne te sjen sis ik; “Wy dogge it.”

“Mar do hast it hûs net iens sjoen.” seit er, fernuvere.

En sa gongen wy oer.

Troch de jierren hinne ha wy in betrouwensbân opbouwd, De Dinnebeam en ik.

Do de bûtelânske buorman him omseagje woe om dat er lêst fan de nullen hie, ha ik dat mei gefaar foar eigen libben keare kinnen.

Max en Olly, ùs Cockers, Pinky de Poes. Porky en Bes, katten fan ùs soan, binne tusken syn woartels begroeven.

En no sille wy wer fuort, en moat ik de beam efter litte. We hawwe it tegearre goed troch praten, hy hie der alle begryp foar koe ik wol merkbite.

“As de lju de bile net yn dyn lea sette, dan hast noch in lang libben foar de boech.” sis ik.

En sjoch net mear efterom.

Read More

Diele mei:

Lêsklupke

Foto: Eflon

Sûnt in hoartsje mei ik minsken fan âldens in middei foarlêze.

Earst hie ik sa myn betinkens want wat moat ik lêze? Moatte it gedichten wêze, teltsjes as koarte ferhalen?

En dan noch; kin it yn it Frysk as moat it yn it Hollânsk?

Om barrens lêze wy foar wat in bytsje geskikt is foar dizze minsken.

De earste kear fûl my raar tsjin. Do ik om my hinne seach wie de helte yn sliep fallen.

“Ik doch it net mear mei,” sei ik nitelich; “ik kin myn tiid wol oars brûke.”

Om net sleau te dwaan bin ik mar troch gien, it binne ommers minsken dy in fersetsje nedich hawwe.

“Wannear begjint it lêsklupke wer?” freget âlde Bringsma; “Ik sjoch er sa nei ùt!”

En der doch ik it foar. Salang dizze minsken mar in moaie middei hawwe.

Ik pak it boekje fan Marten L. de Boer derby: “Ûs dûmny preket goed, mar hy yt better”. Sukses fersekere  🙂

Diele mei:

Doch dyn bêst en lit de lju mar rabje

Sûnt alwer in jier as wat allyn bin ik op oantrunen fan in soan mei in webside begûn.

Ik miende as Frysk famke berne en tein yn Fryslân, dat doch ik sa wol efkes.

Ik koe ommers Frysk skriuwe -miende ik- mar dat foel nuveraardich tsjin.

De stavering wie troch de jierren hinne hiel wat feroare. En ik bleun by de âlde oersetting stean want dy hie ik ommers op skoalle leard?

Yn dy tiid do de earste ‘Tidenhawwetiden’ kamen, wiene der gauris krityske opmerkings.

Sa as fan in slachter ùt Ljouwert, dy fûn dat ik my mar bij de wasktobbe hâlde moast.

In frou ùt Drachten sei dat ik er net oan begjinne moast want it Frysk wie te heech grepen foar my.

En gek genoch, tocht ik, se kinne om my de (Kryst)beam yn. “Ik gean gewoan troch. Dat bin ik oan mysels ferplichte.”

It moaie derfan wie,  ùs jonges hawwe troch myn fratsen it Fryske skriuwen en lêzen leard.

Hja korrizjearje my nò, en sa ha wy fan beide kanten ùs Memmetaal kennen leard.

Doch dy plicht bêst en lit de lju mar rabje…

Diele mei:

Krystbeam

Foto troch Les Anderson fan Unsplash

By de buorren has se -no ja, de bern dan- de krystbeam optuge. It is in middelgrutte beam.

By myn broer stiet mids yn de keamer in flinke fersierde beam, prachtich oanklaaid mei alles der op en oan.

“Moai, hear.” sis ik, en mien it ek.

En sa moat ik dizze dagen in soart fersierde beamen bewûnderje.

Wy dogge der net oan mei, wy hawwe al jierren gjin krystbeam. ‘Fremd’ sille jimme sizze.

Ik bin es by mysels te ride gong, wer dat wei komt, dat anty-krystbeam gefoel.

Ik kom ùt in tiid dat de sufeldirekteur, de dokter en de notaris in grutte beam yn de tûn hiene.

En dan stie er ek noch in enoarme beam yn de Herfoarme Tsjerke, der waarden wy as bern stil fan.

Thùs makke ùs mem it gesellich. We dronken sjûkelarjemolke, krigen sûkerbôle en spilen “Mens erger je niet”.

Nei myn gefoel ha wy neat mist en dochs hat dat it begjin fêst west fan de aferzje tsjin krystbeamen, betink ik my.

Mar ik moat sizze; ik fyn it prachtich yn dizze donkere tiid al dy ljochtsjes en fersierde beamen.

“Komme jo efkes?” ropt in âld minske; “Hy stiet er, hear!”

Ach ja… krystbeamen.

Diele mei:

Can I help you?

Foto troch Quino Al fan Unsplash

Can I help you?” freget in sympatike stem troch de telefoan. It is noch betiid en ik bin noch net op dreef.

Ik bin oan it skûtelwaskjen en freegje my ôf hoe hy wit wat ik no oan it dwaan bin.

De stim giet fierder yn perfeckt Ingelsk. “You are hacked.” seit hy.

“Wa binne jo?” freegje ik yn myn beste Frysk-Ingelsk want wa hat sa betiid syn talen by de hân?

“I can help you.” giet er fierder.

“Wer mei?” sis ik, yn gedachten noch by it skûtelwaskjen.

It komt hjir op del, begryp ik; myn kompjûter wurdt ynbrutsen en hy kin my derby helpe.

“Wa bin jo?” freegje ik mar wer. “I can help you.” seit er noch es behelpsem; “I am from Microsoft, Amsterdam.”

“I am Wokke, from Leppehiem.” sis ik, senuweftich.

Paniekerich begjin ik alfêst te sykjen; wer is dat ferrekte wachtwurd no ek alwer?

“Wait in momint.” sis ik, en ha dan efkes de tiid om mysels byelkoar te swyljen .

Ynienen yn in flits sjoch ik wert ik mei dwaande bin en smyt de hoarn er op.

“Mem hat dochs net har wachtwurd as rekkennûmer jûn, wol?” fregetde soan ûngerêst.

“Nè, jonge.” sis ik. “Lokkich is it kadaster fan jimme mem noch wól aardich goed.”

Can I help you.

Tss.

Diele mei:

Stimmen ùt it ferline…

De doarbelle giet. Ik ferwachtsje gjin besite mar dat wit min mar noait.

Der stean twa froulje foar myn noas. Ien der fan komt kwa stim en wezen my bekend foar.

“Hoi Wokke.” seit se. We jouwe mekoar in han en in tùt, sa as âlde bekinden dogge.

En sa sitte wy op de bank en prate oer eartiids. Wy komme ùt it selde doarp en kinne de selde minsken.

We hawwe mekoar yn jierren net sjoen mar dochs pakke wy de trie wer gewoan op.

‘Wat is dat dochs?’ tink ik by my sels; ‘Dat jo nea fer fremdzje fan de minsken ùt jo bertedoarp.’

Algauw ferjitte wy de omjouwing en hawwe it oer ùs âlders en bewenners fan it doarp fan doe.

“Komme jimme es wer.” sis ik by it fuortgean want no wol ik mear witte fansels.

En dat allegearre mei troch Facebook. We hawwe inoar wer fûn.

Stimmen ùt it ferline.

Diele mei:

Helpende hânnen

Foto troch Yoann Boyer fan Unsplash

Ien kear yn de wike gean ik te swemmen. Da’s goed  foar myn hernia sizze de gelearden.

Mei my swimt frou Dykstra, se is al fjouer- en njoggentich jier. Troch helpende hânnen wurdt se yn en ùt it swimbad tild.

Yn in kreas swart swimpak swemt se har rûntsjes. “Ik kin jo hast net by hâlde.” sis ik, en skrep achter har oan.

“Jo moatte jo der net op fersjen hear,” seit se; “ik rin op ien foet.”

En sa swemmende wei komme we elkoar hieltyd tsjin.

“Wer komme jo wei?” freegje ik as ik har foar de safolste kear foarby kom yn it wetter. .

“Ùt Rottum mar wy hawwe op safolle plakken wenne.” seit se prûstend.

En se begjint swemmende/rinnende wei te fertellen oer har libben.

In grut gesin mei in soart bern en altyd mar skreppe en wrotte. “It wie net allinnich gelok. We hawwe ek in soart tsjinslach hân.” seit se.

“Der untkomt net ien oan.” sis ik tusken twa slokken gloar yn.

Efkes letter stean de selde helpende hânnen al wer klear om har ùt it swimbad te tillen.

Diele mei:
WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien