De Famylje

Optimistysk bliuwe...

troch Posted on 1 Comment 1 min read 192 views
Foto troch Snowscat fan Unsplash
Hy soe er rûn kofjetiid wêze.

Ier en betiid fan bêd ôf, fansels. Einliks al yn de nacht oan it skarreljen. Want sa bin jo as mem. Hâldt hy no fan reade wyn as rosé? Bier net, dat wit ik noch wol. In pear gebakjes kocht en ik bin er klear foar.

Mar it wurdt letter en letter en gjin soan te sjen. 'Kom mar wat letter.' ha ik noch sein; 'It is hartstikke glêd.'

De telefoan giet. Hy seit: 'Ik mocht er net yn want mem hie fane wike al ien op besite hân. D'r mei mar ien besyker iene wike komme.'

Hy is wer nei hûs gong. Ik ha de Oranjekoeke yn de djipfries dien en de wyn yn de goatstien lege.

Ien minske mei op besite komme, mar wa? Hoe moatte wy dat no hawwe? We hawwe twa soannen...

Rinne wy no net mear emosjoneel skea op dan troch it firus? freegje ik my ôf.

Oant nije wike, hear. Jimme moatte ûnderling mar útfjochtsje wa komme mei as wa net. As it mar ien persoan is.'

Optimistysk bliuwe. Wa sei dat ek wer?

Mei de tiid mei gean

troch Posted on 4 Comments 2 min read 695 views
Foto troch Mateusz Dach fan Pexels
San dikke tsjien jier ferlyn kaam de soan thùs mei in kado. 'Foar mem,' sei er en sette in grutte doaze midden op tafel.

'Wer is dat foar?' sei ik, 'ik bin net iens jierdei.'

'Pak mar ùt.'  sei er.

Nei dat de tafel beseit wie mei wiete boltsjes skûm komt er in grut skerm tefoarskyn. 

'Wat no?'  frege ik ferbjustere, 'Wat moat ik dermei?'

'Hiest tefolle jild yn 'e bûse ?' sei syn heit noch.

'Mem moat oan 'e kompjûter. It is no tiid en net ùtstelle want dan is it te let.'

Djip under yndruk en en oertsjûge fan myn eigen unkunde waard de kompjûter oansletten.

Derop folge tiden fan machteleazens en lilkens. 'Werom snap ik dat no net?' fersuchte ik dan en woe him yn de grize container smite.

As ik stadich oan it in kromke troch krige hoe as it wurke, dan wie der wol wat oars wat it net die.

'En no Telebankierje.' sei de soan op in dei, 

'Ach né, wol?' sei ik deabenauwd, 'Dat komt op de kop ferkeard.'

'Nuchter neitinke, goed lèze en gewoan dwaan wat it apparaat seit.'  sei de soan wer. Ek dat krige ik under de knibbel.

En no, safolle jier letter, tank sy in trochsetterige soan, kin ik er net mear sûnder. Wa kin dat sizze op myn âldens ? 

'Mei de tiid mei gean, Mem, jo binne nea te let om te learen. 

Tankje wol soan ...

Steryl

troch Posted on 2 Comments 1 min read 659 views

De safolste brief falt yn de brievebus. 

De direksje libbet tige mei. Soene se ek in mem as in heit, pake as beppe, yn in âlderein hawwe? It klinkt hiel meilibjend mar ha se wol underfining?

De rigels sille wol folgens it RIVM strikt opfolge wurde. Mar soene dy lju fan it RIVM ek famylje yn in tehûs hawwe?

Dat freegje ik my wol es ôf. 

Der spilet him der hiel wat ôf yn dy tehûzen wert hja gjin idee fan hawwe. Ien persoan mei op besite komme en fan ôf nije wike twa minsken op oere en tiid. 

De soan is west, hy mocht in oere bliuwe. Mei momkapke en in skelk foar komt er yn 'e hûs. Fremd sjogge wy mekoar oan. Is dit him wol?  Is dit net de soan fan de buorlju?   

'Komst nije wike wer ?' freegje ik him nei dat it oere foarby flein is. It momkapke giet wer ôf en de hânnen wurde wosken.

'Dag Mem.' seit er, 'Oant nije wike.'  en lit my steryl achter. 

De rigels fan it RIVM...

Tweintich minuten

troch Posted on 2 Comments 1 min read 620 views

Sille wy moarnier efkes ofprate? Ik ha in keamerke besteld.'  seit er. 

Sunt in pear wike hat it âldereinhûs keamerkes makke, ôfskieden fan nijsgjirrigge lju.

Ik moat sizze, yn de earste ynstânsje like it my op fleanen. Pleksyglês mankeare de wanden. In telefoan stiet rè sadat min mei de famylje bûten kommunisearje kin. En dan mei min tweintich minuten prate.

Wat ûnwennich mei de situaasje skarrelje ik de romte yn, in desynfiktearjend fleske mei in doekje stiet klear. Moat min no earst desynfiktearje? As moat min it no op it ein dwaan? Ik doch it mar allebeide dan wurdt in oar net besmet .

De soan hat syn plak al ynnaam, ik gean tsjinoer him sitten.

En wert wy oars net oer stinne moatte wy no tweintich minuten tsjin elkoar prate. Earst mar oer it waar, en dan oer syn wurk, betink ik my. Tuskentroch freget er; 'Hoe foldocht it, mem?' 

'Best,' sis ik, 'it iten en drinken mankearret neat oan, se dogge hja best.'

Mar er is ien ding dat untbrekt; frijheid!

De tweintich minuten binne om, de folgende besiker stiet alwer klear. We lizze beide in hân op it pleksyglês en sjogge mekoar oan...

Tweintich minuten...

Emosjoneel

troch Posted on 4 Comments 1 min read 574 views

Hat mem ek boadskippen nedich?,'  freget soan T.

'Ja,' sis ik, 'mar do meist er net yn. It gebou is sletten.'

'Wat hat mem nedich?,'  freget er en ik neam de meast unnutte saken op.

Efkes letter krij ik it berjocht; 'Ik kom er oan, hear !'

Ik set my foar in raam wat in bytsje iepen kin. 'Soene de boadskippen der troch hinne kinne?' freegje ik my ôf.

'Wêrom bin ik sa emosjoneel?' sis ik tsjin my sels wylts ik wrakselje tsjin de triennen.

Ik gean foar it raam sitten en sjoch nei alles wat beweegt. Hoefolle heiten, memmen, paken en beppen soene foar dit raam sitten hawwe om mar in glimp fan har bern op te heinen?

Boadskippen kin min noch sûnder mar de oandacht fan de neisten makket it ferbliuw hjir dragelik.

'Dag mem! Oer in pear dagen bin  ik der wer, hear!' 

De boadskippen wurde by de baly delset en moatte yn karantêne...

Farre

troch Posted on 2 Comments 1 min read 627 views

Farre jo ek? " freget se oan myn soan.

We sitte oan de kofje yn it Fermidden, de grutte seal fan it fersoargingshûs.

Se freget noch in kear: "Farre jo ek?" Ferwachtingsfol sjocht se him oan.

"Ja," seit er; "ik faar op Dùtslân."

"Ek op in skûtsje?" Mei grutte blauwe, trochskinende eagen sjocht se him twingend oan. 

"Né," seit er; "ik faar op in grutte tanker." "Dus net mei turf as stront?" freget se.     

"Wy hawwe in skûtsje hân, myn man en ik, en sa wiene wy faak yn Dùtslân. Mar simmers dan soargen wy dat we op tiid by it skùtsjesilen wiene, dat wie ùs ienlikste fakânsje."

"It wie in dreech bestean mar we wiene tevreden." giet se fjirder; "Altyd tegearre en nea spul hân."

"Ha jimme it skûtsje ferkocht?" freget myn soan.

"Ûnder it wedstriidsilen is hy ferstoarn." seit se dimmen.   

"Hoe lang is dat allyn?" freget er.

"As jo hûndert en fjouwer jier wurde, dan is tiid net wichtich mear, jonge man!"

De helblauwe eagen ljochtsje efkes op...

Ferneamd

troch Posted on 4 Comments 1 min read 727 views

Sa as in hiel soarte minsken ha ik twa beppen hân. Faaks moat ik der noch oan werom tinke.

De iene beppe, oan mem har kant, wie in skatsje... alles mocht en alles koe. 

De oare beppe mocht my net lije, we leinen mekoar net. Yn har eagen koe ik neat goed dwaan, der wie noch in beppesizzer dy nei har ferneamd wie en dy wie alles.

Hoe koe dat no? frege ik my wolris ôf. Ik wie dochs ek nei har ferneamd?

Jierren letter bin ik der efter kaam; se mocht myn mem net. Se hie in oare frou foar har soan ûneare.

De leave beppe hat in belangrike rol spile yn myn jonge libben.

As wy wer es by har kamen, dan mochten wy hinne-aaien sykje en de geit melke.

It ùtsniende hartsje yn de hùskedoar gong gauris in amer wetter troch hinne.

It spultsje Mens erger je niet ha wy oan flarden spile want pake koe net oar syn ferlies. Ek fan de spylkaarten Liege en Peste wie oant lêst neat mear fan oer.

Doe wy âlder waarden joech se ùs op har eigen ienfâldige wize foarljochting en warskôge ùs foar it oare geslacht. 

Wat kin in beppe wat betsjutte yn in jong minskelibben...

Misse

troch Posted on 2 Comments 1 min read 667 views
Foto troch Matt Hoffman op Unsplash
Moarn." sis ik; "Hast in goeie nacht hân?"

"It wie benauwd fannacht, hè!"

"Hast ek lêst fan miggen hân?"

"Hoedest de dûnstekken net oer. Dat skeelde wer!"

"Wat silst hjoed dwaan? Hast ek plannen?"

"Wolst sto dy earst waskje as sil ik earst?"

It is it alledeiske gewoane praat. It hat neat om 'e hakken mar it heard er no ienkear by.

Allinnich Styntsje siket alles ôf; yn kasten en ûnder bedden.

Ik hjit twa kopkes kofje yn, en meitsje twa stikken bôle klear.

Eartiids hiene wy in man yn it doarp dy altyd yn him sels prate. Hy hie dan ek de bynamme; 'Freak en ik'.

Ik beslùt dat perfoarst net te dwaan, ik sil dan ek in oare wize fine moatte om te kommunisearjen.

"Wat fynsto derfan?"

Diagnoaze (1)

troch Posted on 9 Comments 1 min read 848 views

Do moast nei dokter ta," sis ik tsjin myn man; "do hoastet my tefolle." "It giet fansels wol wer oer." seit er. Hy moat neat fan dokters ha.

Mar it wurdt alle dagen slimmer en hâldt ùs beide 's nachts klear wekker. De paracetamol en de bûsdoeken binne net oan te slepen. Ik ha myn nocht en freegje as de dokter efkes komme wol.

"Even een penicilline kuur." seit er; "Dan is het zo weer over."

Mar it wurdt minder, ik sjoch him eltse dei efterùt gean. Dan is it freedtemiddei, ik hâld it net mear ùt en skilje de assistente.

"Maar wàt heeft hij, mevrouw?" freget se, mei ien each op de klok. "Dat wiet ik net," sis ik oanbrând; "mar hy moat dalik komme."

"Dat gaat niet zomaar." seit se. "Lit mar!" rop ik; "Ik rêd my sels wol!" en smyt de hoarn del. De boadskip is oer kaam en in fremde dokter stiet al gau yn de keamer .

"Dy man hie allang yn 't sikehûs lizze moaten." seit er en skillet in ambulance en it sikehûs.

Ik ryd efter de auto oan en betink my dat eartyds wy ùs stil hâlde moasten want de dokter, dy wist it wol. No moatte wy sèls de diagnose stelle en sizze wat ùs mankearret.

Lokkich wiene wy krekt op tiid.

De mem de frou

troch Posted on 0 Comments 1 min read 828 views

De boekenwike 2019  stie yn it teken fan 'De moeder de vrouw'.

Hiel yntresant en dat brocht my op it idee om es oer ùs mem te skriuwen want dat ha ik yn al myn skriuwsels nea dien.

Mar dat falt net mei want ùs mem hie folle kanten: se hat har nea deljaan kinnen yn it doarp wert se wennen. Dat lei net oan de minsken as oan it doarp mar oan har sels, sy koe gjin oansluting fine by har doarpsgenoaten .

En as jo dat net kinne, dan binne jo bûten sluten.

Mar as it de middei fan it folksdûnsjen wie, dan stie se ier en betiid ferklaaid klear. Dagen moasten wy oanhearre hoe moai as it west hie en dy se de paskes foar dy sy leard hie.

En dan noch it foardragen: dan feroare se, se strielde en wie net de mem dy ik koe.

Net eltsenien koe dy kant fan har wurdearje want yn dy tiid moasten jo gewoan weze sa as oaren wiene.

De mem de frou: net maklik foar dy jinge dy har leaf hiene.

No ik âlder wurden bin, tink ik noch faak oan har. Wat hie se har untwikkelje kinnen mei al har talinten as se yn dizze tiid libbe hie.

De mem de frou.