De Famylje

Mem

Ha ik it goed dien, jonges?

troch Posted on 1 Comment 1 min read 303 views

Ha ik it goed dien as mem?' frege ik de soan op in rêstich momint. Normaal freegit min dat net oan de bern, mar dochs woe ik dat wol es witte.

Op sommige mominten twivelje ik wol es oan mysels. Ik ha altyd myn best dien, mar it hong faaks fan de omstannichheden ôf en  hoe it sin wie.

Hy is de jongste fan de trije en net de maklikste. En dochs liken wy fan aard op inoar, as it ús net noaske dan lei it altyd oan in oar.

Myn man begrypt it wol, hy kin my al sa lang.

De twadde soan is oars fan aard, hy ferwurket alles by him sels.

'Wat seist er fan?' sis ik dan nei in  lange perioade fan stilte. Hy sjocht my oan en seit 'Wat frege Mem ek alwer?'

Ik moat neitinke... wat frége ik al wer?

Mar de leafde tusken ús trijen is dúdlik merkber. Maklik? Né, mar de leafde hat altyd de boppetoan.

Ha ik it goed dien, jonges?

By de tiid bliuwe

want de tiid haldt gjin skoft

troch Posted on 5 Comments 0 min read 1360 views

By de tiid bliuwe.' seit myn soan en sjocht my twingend oan.

Ik bin net de jongste mear en ha oeral útlis by nedich. En dan fiel jo je somtiden in bytsje stom. Mar ik lit my net kenne fansels.

Mar ik kom er mei myn arguminten, hoe goed ik de ek formulearre ha, net foarwei.

'Jonge,' sis ik dan, 'dyn mem is al âld, alles is fersliten en net yn te ruiljen.'

'Mem stelt har oan.' seit ien soan, 'Mem kin mear as sy tinkt.'

En sa komt er, foar dat ik it yn 'e gaten ha, in ûnbidige telefyzje oan 'e muorre.

Ek it robúste skilderij fan Piet van der Hem en Ids Wiersma's etsen moatte romte meitsje.

De stuollen moatte fansels allegearre wer fersetten wurde want Netflix easket dat.

'Mem moat in nije telefoan ha.' seit in oare soan. 'Myn âlde docht it dochs noch goed.' sis ik.

Twa dagen letter, yn in prachtich doaske, bringt de besteller de bestelde telefoan. 'Dit is de nijste smartphone.' seit hy, 'Dy kin alles behalve kofje sette.'

'Wat kost dat no?' freegje ik, sunich dat ik bin, want ik bin ommers opwaakse mei de fingers op de knip. Goeie doelen en sa kinne best wat jild krije, en ek de bern hoege net nei de itensbank. Mar fjirder...

Nei in protte obstakels en nachten wekker lizzen jou ik my oer, gjin ferset mear mar genietsje fan de nije tiid.

'Tankje wol, jonges. Nim mij net kwea ôf, in mem dy út in oare tiid komt. Ha wat geduld mei har,'

De telefoan giet. Hoe set ik him ek alwer út?

By de tiid bliuwe. It falt net mei.

Jierdei yn beheindens

troch Posted on 3 Comments 0 min read 565 views

Op myn jierdei, wer ik neat fan ferwachte hie, mochten mar trije minsken komme. No, dy wiene dy wike al west, dat ik hoegde gjin djoere Oranjekoeke te bestellen.

Ek de sliterij koe ik foarby ride, de drankoargels en dy thús nea sêd krije bleaune thús.

Myn broer en syn frou, dat wist ik, dy komme al salang as sij libje. Mar oare gasten hie ik net op rekkene. De measten sieten yn karantêne.

Mar geande wei waard de rûnte grutter en grutter. 'Oardel meter! rop ik tusken de buorrel en it gebak troch. Mar nimmen ferstiet my net mear.

It petear giet oer it gefaar fan de besmetting. We binne it hielendal mei inoar iens; ôfstân hâlde, en sa krûpe wy geande wei tichter tsjin inoar oan.

It wurdt letter en letter en de sfear is goed. Wy binne it mei minister de Jonge iens, gjin feestjes, dat is te nuodlik mar san jierdei oan hûs moat dochs kinne?

En ik gean noch mar es mei in drankje lâns. It wie geselliger as eartiids do alles mocht en koe is min algemien fan miening.

Hja komme ien foar ien by my lâns en jouwe my in triuw mei de earmtakke.

'Betanke hear!' sis ik mei it moet fol en jou gjin tút. No ja, in lytske  dan...

Tige tank, minsken!

Nea ferwachte mar in  hiel soart werom krige.

It wie in jierdei yn beheindens. 😊

Optimistysk bliuwe...

troch Posted on 1 Comment 1 min read 604 views
Foto troch Snowscat fan Unsplash
Hy soe er rûn kofjetiid wêze.

Ier en betiid fan bêd ôf, fansels. Einliks al yn de nacht oan it skarreljen. Want sa bin jo as mem. Hâldt hy no fan reade wyn as rosé? Bier net, dat wit ik noch wol. In pear gebakjes kocht en ik bin er klear foar.

Mar it wurdt letter en letter en gjin soan te sjen. 'Kom mar wat letter.' ha ik noch sein; 'It is hartstikke glêd.'

De telefoan giet. Hy seit: 'Ik mocht er net yn want mem hie fane wike al ien op besite hân. D'r mei mar ien besyker iene wike komme.'

Hy is wer nei hûs gong. Ik ha de Oranjekoeke yn de djipfries dien en de wyn yn de goatstien lege.

Ien minske mei op besite komme, mar wa? Hoe moatte wy dat no hawwe? We hawwe twa soannen...

Rinne wy no net mear emosjoneel skea op dan troch it firus? freegje ik my ôf.

Oant nije wike, hear. Jimme moatte ûnderling mar útfjochtsje wa komme mei as wa net. As it mar ien persoan is.'

Optimistysk bliuwe. Wa sei dat ek wer?

Mei de tiid mei gean

troch Posted on 4 Comments 2 min read 930 views
Foto troch Mateusz Dach fan Pexels
San dikke tsjien jier ferlyn kaam de soan thùs mei in kado. 'Foar mem,' sei er en sette in grutte doaze midden op tafel.

'Wer is dat foar?' sei ik, 'ik bin net iens jierdei.'

'Pak mar ùt.'  sei er.

Nei dat de tafel beseit wie mei wiete boltsjes skûm komt er in grut skerm tefoarskyn. 

'Wat no?'  frege ik ferbjustere, 'Wat moat ik dermei?'

'Hiest tefolle jild yn 'e bûse ?' sei syn heit noch.

'Mem moat oan 'e kompjûter. It is no tiid en net ùtstelle want dan is it te let.'

Djip under yndruk en en oertsjûge fan myn eigen unkunde waard de kompjûter oansletten.

Derop folge tiden fan machteleazens en lilkens. 'Werom snap ik dat no net?' fersuchte ik dan en woe him yn de grize container smite.

As ik stadich oan it in kromke troch krige hoe as it wurke, dan wie der wol wat oars wat it net die.

'En no Telebankierje.' sei de soan op in dei, 

'Ach né, wol?' sei ik deabenauwd, 'Dat komt op de kop ferkeard.'

'Nuchter neitinke, goed lèze en gewoan dwaan wat it apparaat seit.'  sei de soan wer. Ek dat krige ik under de knibbel.

En no, safolle jier letter, tank sy in trochsetterige soan, kin ik er net mear sûnder. Wa kin dat sizze op myn âldens ? 

'Mei de tiid mei gean, Mem, jo binne nea te let om te learen. 

Tankje wol soan ...

Steryl

troch Posted on 2 Comments 1 min read 894 views

De safolste brief falt yn de brievebus. 

De direksje libbet tige mei. Soene se ek in mem as in heit, pake as beppe, yn in âlderein hawwe? It klinkt hiel meilibjend mar ha se wol underfining?

De rigels sille wol folgens it RIVM strikt opfolge wurde. Mar soene dy lju fan it RIVM ek famylje yn in tehûs hawwe?

Dat freegje ik my wol es ôf. 

Der spilet him der hiel wat ôf yn dy tehûzen wert hja gjin idee fan hawwe. Ien persoan mei op besite komme en fan ôf nije wike twa minsken op oere en tiid. 

De soan is west, hy mocht in oere bliuwe. Mei momkapke en in skelk foar komt er yn 'e hûs. Fremd sjogge wy mekoar oan. Is dit him wol?  Is dit net de soan fan de buorlju?   

'Komst nije wike wer ?' freegje ik him nei dat it oere foarby flein is. It momkapke giet wer ôf en de hânnen wurde wosken.

'Dag Mem.' seit er, 'Oant nije wike.'  en lit my steryl achter. 

De rigels fan it RIVM...

Tweintich minuten

troch Posted on 2 Comments 1 min read 865 views

Sille wy moarnier efkes ofprate? Ik ha in keamerke besteld.'  seit er. 

Sunt in pear wike hat it âldereinhûs keamerkes makke, ôfskieden fan nijsgjirrigge lju.

Ik moat sizze, yn de earste ynstânsje like it my op fleanen. Pleksyglês mankeare de wanden. In telefoan stiet rè sadat min mei de famylje bûten kommunisearje kin. En dan mei min tweintich minuten prate.

Wat ûnwennich mei de situaasje skarrelje ik de romte yn, in desynfiktearjend fleske mei in doekje stiet klear. Moat min no earst desynfiktearje? As moat min it no op it ein dwaan? Ik doch it mar allebeide dan wurdt in oar net besmet .

De soan hat syn plak al ynnaam, ik gean tsjinoer him sitten.

En wert wy oars net oer stinne moatte wy no tweintich minuten tsjin elkoar prate. Earst mar oer it waar, en dan oer syn wurk, betink ik my. Tuskentroch freget er; 'Hoe foldocht it, mem?' 

'Best,' sis ik, 'it iten en drinken mankearret neat oan, se dogge hja best.'

Mar er is ien ding dat untbrekt; frijheid!

De tweintich minuten binne om, de folgende besiker stiet alwer klear. We lizze beide in hân op it pleksyglês en sjogge mekoar oan...

Tweintich minuten...

Emosjoneel

troch Posted on 4 Comments 1 min read 770 views

Hat mem ek boadskippen nedich?,'  freget soan T.

'Ja,' sis ik, 'mar do meist er net yn. It gebou is sletten.'

'Wat hat mem nedich?,'  freget er en ik neam de meast unnutte saken op.

Efkes letter krij ik it berjocht; 'Ik kom er oan, hear !'

Ik set my foar in raam wat in bytsje iepen kin. 'Soene de boadskippen der troch hinne kinne?' freegje ik my ôf.

'Wêrom bin ik sa emosjoneel?' sis ik tsjin my sels wylts ik wrakselje tsjin de triennen.

Ik gean foar it raam sitten en sjoch nei alles wat beweegt. Hoefolle heiten, memmen, paken en beppen soene foar dit raam sitten hawwe om mar in glimp fan har bern op te heinen?

Boadskippen kin min noch sûnder mar de oandacht fan de neisten makket it ferbliuw hjir dragelik.

'Dag mem! Oer in pear dagen bin  ik der wer, hear!' 

De boadskippen wurde by de baly delset en moatte yn karantêne...

Farre

troch Posted on 2 Comments 1 min read 916 views

Farre jo ek? " freget se oan myn soan.

We sitte oan de kofje yn it Fermidden, de grutte seal fan it fersoargingshûs.

Se freget noch in kear: "Farre jo ek?" Ferwachtingsfol sjocht se him oan.

"Ja," seit er; "ik faar op Dùtslân."

"Ek op in skûtsje?" Mei grutte blauwe, trochskinende eagen sjocht se him twingend oan. 

"Né," seit er; "ik faar op in grutte tanker." "Dus net mei turf as stront?" freget se.     

"Wy hawwe in skûtsje hân, myn man en ik, en sa wiene wy faak yn Dùtslân. Mar simmers dan soargen wy dat we op tiid by it skùtsjesilen wiene, dat wie ùs ienlikste fakânsje."

"It wie in dreech bestean mar we wiene tevreden." giet se fjirder; "Altyd tegearre en nea spul hân."

"Ha jimme it skûtsje ferkocht?" freget myn soan.

"Ûnder it wedstriidsilen is hy ferstoarn." seit se dimmen.   

"Hoe lang is dat allyn?" freget er.

"As jo hûndert en fjouwer jier wurde, dan is tiid net wichtich mear, jonge man!"

De helblauwe eagen ljochtsje efkes op...

Ferneamd

troch Posted on 4 Comments 1 min read 843 views

Sa as in hiel soarte minsken ha ik twa beppen hân. Faaks moat ik der noch oan werom tinke.

De iene beppe, oan mem har kant, wie in skatsje... alles mocht en alles koe. 

De oare beppe mocht my net lije, we leinen mekoar net. Yn har eagen koe ik neat goed dwaan, der wie noch in beppesizzer dy nei har ferneamd wie en dy wie alles.

Hoe koe dat no? frege ik my wolris ôf. Ik wie dochs ek nei har ferneamd?

Jierren letter bin ik der efter kaam; se mocht myn mem net. Se hie in oare frou foar har soan ûneare.

De leave beppe hat in belangrike rol spile yn myn jonge libben.

As wy wer es by har kamen, dan mochten wy hinne-aaien sykje en de geit melke.

It ùtsniende hartsje yn de hùskedoar gong gauris in amer wetter troch hinne.

It spultsje Mens erger je niet ha wy oan flarden spile want pake koe net oar syn ferlies. Ek fan de spylkaarten Liege en Peste wie oant lêst neat mear fan oer.

Doe wy âlder waarden joech se ùs op har eigen ienfâldige wize foarljochting en warskôge ùs foar it oare geslacht. 

Wat kin in beppe wat betsjutte yn in jong minskelibben...