Op stap

Prottelkofje

troch Posted on 0 Comments 1 min read 133 views

Wolst in kopke kofje?” freegje ik him.

Wat foar kofje hat mem?” seit er. 

“No,” sis ik (ik gean mei de tiid mei fansels); “Dolce Gusto Cappuccino en Lungo, as Douwe Pypke’s Senseo. Sis it mar.”

Syn mûle falt iepen. “Ik tocht dat mem allinnich prottelkofje hie.”

“Ik wenje dan wol yn in âldereinhûs mar dat hâldt net yn dat ik neat wit fan de wrâld om my hinne.” sis ik.

Troch dit âldereinhûs bin ik fan it sâlt, it sûker en de drank ôf. 

It giet hjir allinnich om de sûnens fan de bewenners dy om en de by tachtich, njochentich en hûnderd jier âld binne. 

“Hoe giet it mei jo?” sis ik tsjin de man dy syn libben lang boardsjes boud hat.

“Ik ha te hege bloeddruk.” seit er, “En no moat ik fan myn slokje ôf.” “Mar wat bliuwt er dan oer?” freget ‘r mistreastich.

“Gewoan troch gean.” sis ik tsjin him, “Sa as jo went binne.”

We klinke der nochs es op en binne it roerend iens. 

It wurdt in Bearenburchje. Krekt sa as hy went is…

Fatsoenlikens

troch Posted on 5 Comments 1 min read 241 views

S Sûnt in wike rin ik mei twa ynswachtele fuotten rûn , en ek noch  trije lagen wynsels.

“Jo hawwe opsette fuotten,” sei de dokter; “dat is net goed.”

Gefolch is dat gjin skoech mear past, sels myn man syn trouskuon passe net mear en dát seit wat. Eltsenien is ynt spier om foar my geskikt fuotark te finen. Ek de soan  kaam mei toffels thùs mar maat seis en fjirtich wie te grut skotten. 

En omdat ik dochs nei de apoteek moast sei ien; “Kinst wol binnentroch gean want it eazet bûten.”

Sa sein, sa dien. Skrutens tikje ik op it raam en daliks fleant er in doar iepen. In grutte frou yn in wite jas stiet poerlilk foar my.

“Jo moatte foarom!” seit se mei stimferheffing. “Ja mar,” sis ik, hiel fan it stik; “it reint en ik rin op sokken. Ik moat wol binnentroch!”

“Neat mei te krijen. Foartaan foarom. Wy ha net foar neat in foardoar.” Se gooit my de medisinen ta en ropt noch; “Hjir gjin gewoante fan meitsje, hear!”

Ik bliuw feralterearre stean. Dan mar op hoasfuotling nei hûs. Ik kom thùs as hie ik oan it sleatsje springen west.

Fatsoenlikens is ek net mear wat it ea wie. 

Kringloopwinkel

troch Posted on 6 Comments 2 min read 225 views

Giest mei?” freget se oan mij; “Der is in hiele grutte kringloopwinkel yn Drachten kaam.”

Se wit wol dat ik in swak ha foar dat soart winkels, foar in bytsje sinten kin jo as jo wolle jo hûs ynrjochtsje. 

Dûbelteard yn har autootsje komme wy oan, grutte tassen mei twa rollators wurde der ùt set. Net dat wy dy dingen nedich hawwe , seit se: “Dat is handich foar it guod dat wy ynslaan sille.”

Nei in protte gewring en geskuor binne wy yn it grutte gebou, en stean ferbouwerearre om ùs hinne te sjen. Minsken, minsken, wat in guod. Fan ôf de grûn oant de nok ta stiet it opsteapele.

“Earst mar in bakje kofje net?” sis ik en siich op in stoel del.

Myn freondinnen binne nearne mear te sjen, oplost tusken de protten minsken.

Neist my komt in âlder echtpear sitten, in bernewein neist hun. Ik kypje foarsichtich ûnder de kape en ferwachtsje in skattich popke te sjen.

“Hy is leech.” sis ik, in bytsje teloarsteld.

Se moatte beide laitsje; “Der dogge wy it guod yn wat wy keapje.” Ûnder de kofje fertelle se dat se elke wike hjir komme, bringe guod yn en keapje wer nije. “Wy geane net mei fekânsje mar bestede ùs jild hjir oan en hawwe ek noch in gesellige dei,”

Efkes letter stoart ik my mei de rollater foar my ùt yn ‘e mannichte minsken.

Mei in âlde riten stoel boppe op de rollator kom ik yn ‘e neimiddei ôfpeigere by de ùtgong. De froulje binne yn gjin fjilden as wegen te bekennen. 

Ik jou my del yn de âlde riten stoel, it echtpear fan de ófladen bernewein wiuwe enthusiast nei my…

Geane jo ek nei it feest?

troch Posted on 4 Comments 1 min read 297 views

Geane jo ek nei it feest?” freget se wylts se it iten op tafel set.

Yn it ramt fan Kulturele Haadstêd fan Europa binne er yn ferskate doarpen yn Fryslân grutte festiviteiten hâlden.

“Sille jo ek it doarp yn?” freget se noch es. “Ik bin in minne rinner en plak om te sitten sil er wol net wêze.” sis ik.

“Nò, dan freegje jo dochs jo beppesizzers gesellich om mei te gean?” “Dy ha ik net.” sis ik.

“Mar dochs wol soanen, net?” freget se. “Ja,” sis ik; “mar dy wenje en wurkje om ùtens.”

“Nò, dan gean de skoandochters dochs mei? Dan kinne jimme ek noch op in terraske sitte..” “Dy ha ik net.” sis ik.

“Nò, dan mar op de fyts. Dan bin jo sels baas.” seit se. “Ik ha gjin fyts.” sis ik .

“Nò, dan gean ik wol mei.” seit se leaf.

En sa geane wy tegearre op wei nei it :  Kulturele Feest: fan dizze iuw.

Ferfarre

troch Posted on 4 Comments 1 min read 334 views

[foto: Drents Museum]
Wy sille ferfarre.” sei myn pake dan. Hja wennen oan in opfeart, sy neamden dy ‘de Wyk’.

Pake wie turfmakker en beppe sutele mei de koer. Se hiene it net sa rom mar dat wie wenstich yn de tritiger jierren.

Ferfarre, dat wie do destiids mei de pream. Dy lei dan foar de wal en sa waard er fan alles yntôge, oant de hinnen ta. Somstiden gongen se mar in pear meter fierderop. It hong fan de mildens fan boer ôf hoe lang se der lizze mochten.

As bern ha wy der in prachtige tyd hân; aaisykje, sletsje springe en swimme yn de opfeart. It gong hun nea te gek. It binne dierbre oantingkens wurden.

Ek wy sille ferfarre (yn dit gefal ferhûzje). Net troch ‘de Wyk’ as mei de pream mar mei in ofisjele ferhûsauto.

Wat moat mei en wat net? Myn man hat er muoite mei en wol alles mei nimme.

Ik nèt, ik moat werom tinke oan dy pream .

Ferfarre…

Minke

troch Posted on 3 Comments 1 min read 411 views

Sykjend geane har fingers oer de tafel. It getik fan de neils op it tafelsblêd jouwe argewaasje. ‘Oan wat oars tinke.’ hâld ik my sels foar.

Ik sjoch nei bûten, de lju rinne stadichoan nei hun ôfspraken yn it sikenhûs. It is in einleaze stream dy de hiele dei troch gean sil. Taksjes, rollaters en berneweinen wikselje elkoar ôf.

Op de eftergrûn begjint it tikjen fan de neils wer op nij.

Miskyn moat ik it op in oare boech smite. Ik pak in stoel, gean neist har sitten en pak har hân. “Hoe hjitte jo?” freegje ik. Unfersteanber mompelt se wat en stoaret foar har ùt.

Wat soe se sjen? “Hoe hjitte jo?” freegje ik noch es. Hiel sêft seit se; “Minke…” 

“Wat in moaie namme!” sis ik; “Hoe hjitte jo fierder? Hoe is jo efternamme?”

Unfersteanbere lûden komme my temjitte. “Ik hjit Wokke.” sis ik. Se knypt efkes yn myn hân. “Prate jo Frysk? Jo komme dochs ùt Fryslân ?” freegje ik.

As waard se stutsen, kjel lûkt se har hân rimpen werom. “Ne!” seit se ynienen dùdlik fersteanber; “Ik haatsje de Fryske taal!”

De neils slaan wer foel op de tafel. Spitich, ik ha sûnder it te witten in âlde woene iepen makke.

Middeis komt de soan om de neils te knippen.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien