Om it hus

Wiete fuotten

troch Posted on 0 Comments 1 min read 606 views

Ik kom fan bed en bin yn ien klap klear wekker. Myn man hie my al warskouwe; Ollie hat it fan nacht net droech hâlden.

Mei dat ik fan de trep ôf op de grûn stap, stean ik op in dweil-troch-wiete flier. Myn earste betinken wie: 'Dit hat Ollie nèt dien. Dit is fan swierder kaliber...." It flierkleed fan it sitsje komt my al te mjitte driuwen. De hûnen siikje it hegerop, hja witte nèt wat hun oerkomt. Ik rop nei myn man:"Hast de kraan iepen stean litten?" Want hy wurd somtiden wat ferjitlik, sjoch. Ik wachtsje net op syn antwurd en skilje mei de bouferieniging.

"De mannen fan de riolearring sille dalik lâns komme.", sizze sy my ta. Yn ôfwachting fan begjin ik te dweiljen en prottelje wat ôf. Myn hiele programma is yn 'e war. Mar lokkich is dèr de man fan de riolearing en al gau kinne wy ùs gong wer gean. Wat ha ik in respekt foar dit soarte minsken want it is nèt it moaiste wurk, liket my. Der stiet tsjin oer, hja hawwe altiid tankbere klanten.Yntiid ha ik de fersekering skille en mei in bakje kofje en in praatsje binne wy yn goeie harmonye ùtelkoar gien. Mar wy hawwe it noch net hân, nò komt it noch alles moat der ùt.

Mar dan sjoch ik hoe de tyfoan Irene hûshâld. En skamje my djip...

foto: onweer-online.nl

 

 

De Sparrebeam

troch Posted on 0 Comments 1 min read 595 views

"Kin fan dy beam ek wat tûken ôf?" ropt myn achterbuorman; "... wy ha san rommel fan dy nuddels op it terras!"

Hy komt der mei op in sear stè want ik bin -o sa- wiis mei dy beam. Dû wy hjir jierren allyn kamen te wenjen stie hy der al. It is in pronkje om te sjen, hat prachtiche tûken dy elts jier langer en langer wurde. Der wenje in hiel soart fûgels yn en somtiden fan in ônbekind soart. En dan noch beskermet hy ùs foar nijsgjirrigens fan minsken dy om ùs hinne wenje. Der is yntusken noch in buorman by kaam en noch ien fan de oare kant fan it paad. Se begjinne hun der allegearre mei te bemuoien: dy iene wol allinne de ûnderste tûken der ôf en in oaren ien wol him mar hielendal omseachje.

Ik kin it net langer mear oan hearre. "Hò es!" rop ik mei ùtset lûd; "Ha ik ek noch wat yn te bringen? It is wol myn beam, hear! Earst mar es oan de kofje, nèt?" Ik besiikje tiid te winnen en al gau komt it praat oer de fuotballerij. En dan witte jimme it wol, manlju binne der noait oer ùtpraat. Ùt einliks sette hja wer op hûs oan en binne de hiele beam fergetten... 

Letter op 'e dei bin ik by him (de beam, ) lâns west en ha my eksekuseare foar ùs minslik gedrach.   It is goed hear , sei er...

Utféart

troch Posted on 2 Comments 1 min read 608 views

Foar de doar stean in man en in frou kreas yn it pak. Op myn fraach wert ik mei helpe kin seit de man; "Denkt U wel eens aan uw uitvaart?" 

"No nè", siz ik; "en nò al hielendal net, ik bin oan it itensiden."

"Bent u  wel verzekerd in geval dat?"

"Wat bedoele jo einliks?", sis ik.

"Weet U er kan U zomaar iets overkomen en wat moet er dan gebeuren?", giet er fjierder.

Ik rûk dat er wat oanbrând; it sille de jirpels wol wèze tink ik. Ik rop nei myn man: "Dochst it gas wat leger want ik bin mei myn kremaasje dwaande..."

De frou komt tusken beide en freget as hja der efkes yn komme meie. Dat praat wat nofliker fynt se. Op it lest sis ik; "Sit mar net oer my yn. As it sa fier is hearre jimme it wol."

Teleurstelle rinne sy nei de buorren. 'Wat in baan', tink ik noch; alle dagen mei de dea by de doarren lâns. Dû ik in bern wie kamen der faaks negoasjerinners by de doar mei knopen, elestyk, fiterbân ,lùzekammen, hierboarstels en sawat hinne. Mar sutelje mei de dea dat wie der noch net by... -tiden hawwe tiden- 

Ûnder it iten sis ik; "Moatte wy it ek es hawwe oer wichtige saken?"  

"As it mar net oer ùtfeart giet", seit er; "... oanbrânde jirpels ha ik genoch oan..."

Gehoarapparaat

troch Posted on 0 Comments 2 min read 531 views

"Wist sto ek wer `t myn gehoarapparaat is?", freget myn man. "Nè", sis ik: "ik ha him er nèt yn." Hy begrypt myn humor net en giet fjirder mei sykjen. Hy hat ûnder de dûs west en dan leit hy dat ding oeral del. Ik sit efter de kompjûter en hear mar heal wat hy allegearre grommelt.

Ùs Jelle, in Welsh Springer, rint hin en wer en begrypt neat fan syn minsken. "Wat meitsje se hun wer drok.." sjoche jo him suver tinken. Dochs fynt hy it spannend wurden, de earen gean om heech en de stut swypket hin en wer. Ik kin myn kop er net mear by hâlde. Wat hat dy man dochs in drokte? Ik begjin my op te winen. En sis; "Pas dan ek better op dyn rommel!"

Om fan it geseur ôf te wèzen begjin ik mei te sykjen. It hiele hûs sette wy op 'e kop. Op de unmooglikste plakken sa as de kuolkast en de djipfries neat slaan wy oer. Al fûterjend krûp ik oer de flier en fyn ûnder it buro in batterij. Yn ienen giet my in ljocht op: ik ha sa krekt dû ik oan it wurk wie wat kniezen heard. Ùs Jelle hat it gehoarapparaat te pakken krige, myn man is yn alle steaten. "Wèrom hâld dy hûn him net by syn eigen fretten??", raast er. "En wat moat ik nò tsjin de optisien sizze? Ik ken nèt best sizze; ùs hûn hat him opfretten!" "Dò moast it mar witte," sis ik; "it is dyn probleem."

En Jelle? Hy hat noch noait sa goed hearre kinnen...

Stress

troch Posted on 0 Comments 1 min read 583 views

Der stiet in monteur foar de doar. Ùs televyzje docht it net mear. UPC hat grut underhâld plege yn hiel de omkriten. Gefolch: gjin byld allinne snie.

De man fan it kastje bûten is nearne te finen. Dan mar skilje mar dan begjint de illinde. Hoe lis ik de man oan de telefoan ùt wat der oan de hân is? Ik bin net technysk en myn man sjocht der neat fan. De UPC-man begrypt mar net wat ik bedoel. Op it lest sis ik yn greven; "We redde ùs sels wol."

Sa skilje ik in monteur -dan mar betelje- mar de ûnkosten gean nei de oarsaak. De monteur is in aerdiche jonge man mar hat de holle bryk op de lea. En mei pine ferlutsen gesicht stiet hy my te wurd. Meilydsum freechje ik  hoe as it mei him is. "It komt fan de stress." andert hy. Op myn fraach as dat fan it wurk komt, seit er: "Myn mem krige juster in hertoanfâl. Sadwaande moast ik dalik nei it sikenhûs. Se is wer thùs , it is allegearre meifallen. Mar nò kin ik myn nekke net bewege , en dat komt fan de stress." Nei in bakje kofje, in aspiryntsje en in praatsje giet er wer foart. We hawwe wer byld en de jongeman rint wer rjochtop de doar ùt.

Wat kin my de rekken skele: it wie dochs de muoite wurdich net !..

Fûgelkouwe

troch Posted on 0 Comments 1 min read 568 views

Efter hûs yn de tûn ha wy in beamstamme yngroeven. In hiele grauwe stronk fan wol twa meter heech. De soan hie him midden yn de keamer stean foar syn katten. "Dan koenen hja mar om raak klauwe en kliuwe ", sei er; 'krekt as yn de natûr.' Op myn oanmerkings dat dat net koe en nèt stie yn in keamer, sei er; "It is  myn hûs, mem!"  En der hie hy grut gelyk oan fansels.

Mar nò stiet hy dan dochs by ùs yn de tùn. Ien kear yn `t jier hâld ùs tsjerke rommelmerk. Wat mei ik der graach yn om sneupe. Der is gjin neat te keap. Nijsgjirriche en fremde saken fan ûndùdlike komôf steane allegearre troch elkoar hinne. Sa sjoch ik dèr in hiel aparte fûgelkouwe stean. It hat my foart yn 'e besnijing en lit my net mear los. Nei wat underhânnelings nim ik him mei nei hûs. Ik set him boppe op de beamstronk en wat wonderlik is: it liket wol as hat it nea oars west. Yn de kauwe sitte in pear nepfûgels. En ta myn grutte fernuvering lûke hja oare fûgels oan.

Koalmezen en mosken binne net fan de kouwe te slaan. Wat soe der yn dy kopkes omgean? "Ynstinkt..", seit myn freondinne. Mar wat witte wy nò ôf  fan it inerlik fan ùs grutte freon, de fûgel? Ik ha it doarke mar iepen set...

De skilder

troch Posted on 0 Comments 2 min read 500 views

Healwei achten stiet er al foar de doar; de skilder. Nei lang hin en wer gepraat sille ùs doarren yn de keamer ferve wurre. It hat my hiel wat koste om it sa fier te kryen. Myn man fûn it net nedich.

"Ien dy hurd rint sjocht er neat fan en as it de minsken net noasket bliuwe se der mar." seit er. Mar sa wurket it net by my, ik sette troch en dèr wie de skilder. Yn in omsjoch stie de keamer fol mei alles wat san man nedich hat. Myn man flechte nei de souder en ik nei de tùn. Mar der wie ik al gau wer wei want it reinde bolstiennen, derom hiene wy de skilder  fansels bûten koene hja neat. Hy wie in aerdiche jonge man en hie gjin praatsjes. Yn koarte tiid hie hy it saakje yn e grûnferve. Dû it kofjetiid wie kaam er gesellich by my sitten. Hy fertelde al ridlik gau ùt wat foar nest hy  kaam. En om dat minsken my altiid yn 'e besnijing hâlde wie ik al gau de tiid fergetten. Trije broers en in suster hie der en âlders wer`t er in goeie bân mei hie. En sa gong er fjirder. Hy fertelde fan syn freondinne dat sy foar it earst bijelkoar wennen.

Wy wiene de hele tiid fergetten oan`t syn baas om 'e hoeke kaam en seach hoe fier hy al foardere wie. Mar it is klear kaam en it sjocht er kreas ùt. Sels myn man fynt it in goeie set fan my...

En de skilder en ik, wy nimme ôfskie as âlde bekinden...


Swier waar

troch Posted on 2 Comments 1 min read 590 views

Midden yn de nacht stiet ùs heit by it bed: "Jimme moatte der ôf komme..", seit er; "..it wurd swier waar." Sliep dronken stroffelje wy fan bed heal yn 'e sûs. We moatte ùs oanklaaie en by de tafel sitten gean. De iene tongerbuie folget op de oare. De bliksem set de keamer yn in  fremd ljocht. "Raar." tink ik by my sels; "De keamer is moaier dan foarhinne."

Yntiid hat ùs heit it izeren kistke mei weardefolle papieren midden op tafel set. As it ynslacht kin hy dat sa gripe. Yn it kistke sitte de fersekeringpapieren en it trouboekje. Ûnderwylts hat ùs heit it drok, der wurd in grutte doek oer de spegel hong en it koper wurd ta dutsen. Yn spanning wachtsje ik ôf wat der barre sil. Myn broers binne  yn sliep fallen. Ik bin klearwekker en sjoch om my hinne en fiel de spanning fan it momint.

Yntiid hat ùs mem noch wat erfstikken op tafel set, min wit mar noait. Sa sitte wy by elkoar yn spanning wat er barre kin. Nei in skofke kinne wy wer op bed, it swiere waar is foarby. It kiske kin wer yn 'e kast oant de folgjende tongerbuie.

We hawwe swier waar, it wjerljochtet om raak. "Moat de kompjuter en de tillevyzje ek ùt?" freegje ik myn man. Hy sjocht my nùver oan.

Wat wit hy nò fan it kistke ôf? Wer binne de fersekeringspapieren en it trouboekje? Hawwe dy noch wol?

Op kursus: fuortsetting

troch Posted on 0 Comments 1 min read 555 views

It is al wer in pear dagen allyn dat ik mei it frommeske fan de bouwferieniging skille oer de wetterkraan. Ik hie neat mear heard dat ik tocht, ik sil es ynfermearje as de leadjitter al ùt stùdearre  is...

Nei dat ik it nûmer drukt hie seit de elektronyske  stim:  "Nr. 1 is foar is Riolearring; Nr. 2 is foar Glèsskea; Nr. 3 is foar C.V. steuringen en Nr. 4 foar oare  fragen." "Dy moat ik ha.." en sa kry ik nei dat ik it hiele lân sawat troch west ha de leadjitter sels oan de line. Ik bear wakker dat ik him einlings te pakken ha. Mar hy begrypt neat fan it oerèmis mins . Mei folle ôfhâldenheid seit hy: "Wy hawwe net mear in leadjitter yn tsjinst foar dit soart saken, dat wie eartiids sa." Myn anderd is; "Werom moasten jo dan op kurses?"

"Der binne wichtere saken foar yn`t plak kaam, Frou.."

Der sit neat oars op as myn man moat ûnder de flier want dy kraan sil der komme! Mar ik wit net;  hy kin wolris stykjen bliuwe syn omfang is grutter as de romte ûnder de flier...

Op kursus

troch Posted on 0 Comments 1 min read 543 views

"Mevrouw, de  man die U moet hebben is op cursus."

Ik skilje mei it kantoar fan ùs bouwferieniging. Ik wol graach in kraan bûtendoar ha en wol witte as sy in leadjitter beskikber hawwe. Nei dat ik ferline jier myn pols brutsen ha, seit myn pols as ik de swiere jitter  ùt de goatstien til,  doch it sels mar... En mei dizze droechte like it my ferhipte handich as ik san ding bûtendoar  hie.

Nei dat ik foar de seisde kear besocht ha om de man te pakken te kryen nimt it selsde frommeske de telefoan oan. Se kin my al en as âlde bekinden begjinne wy oer wat ùs deis yn`e besnijing hâld. Ùteindelik is de leatjitter noch op kurses.

Wat sil ik it frommeske misse as de man west hat. Soe der wol wetter ùt dy kraan komme, freegje ik my ôf ,  hy hat sa folle leard?