Bisten en sa

Dinnebeam

troch Posted on 4 Comments 1 min read 276 views

Ymponearjend en ùtdaagjend stiet er efter yn de tùn, syn tûken stekke fier oer de erfgrins hinne.

Wy sille ferhûzje mar ik ha gjin each foar it hûs, ik ha allinnich mar each foar dy grutte dinnebeam.

“Wat fynst er fan?” freget myn man; “It falt my wol tsjin; in krap huske mei in grutte tùn.”

Sûnder om my hinne te sjen sis ik; “Wy dogge it.”

“Mar do hast it hûs net iens sjoen.” seit er, fernuvere.

En sa gongen wy oer.

Troch de jierren hinne ha wy in betrouwensbân opbouwd, De Dinnebeam en ik.

Do de bûtelânske buorman him omseagje woe om dat er lêst fan de nullen hie, ha ik dat mei gefaar foar eigen libben keare kinnen.

Max en Olly, ùs Cockers, Pinky de Poes. Porky en Bes, katten fan ùs soan, binne tusken syn woartels begroeven.

En no sille wy wer fuort, en moat ik de beam efter litte. We hawwe it tegearre goed troch praten, hy hie der alle begryp foar koe ik wol merkbite.

“As de lju de bile net yn dyn lea sette, dan hast noch in lang libben foar de boech.” sis ik.

En sjoch net mear efterom.

Unwennegens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 226 views

Oeren kin sy troch it rùt nei bûten stoarje.

Sûnt in wike is de basin ferhûze. Werom, dat begrypt sy noch net. Se hiene it sa goed mei elkoar: minske en bist .

Der kaam by;  se koe eltse kat en hûn ùt de omjouwing.

Der wie in dikke, grauwe reade kat mar der hat se rap mei ofweve, dy mocht se fuortendaliks al net lije.

Dan wiene er twa fremde magere grize bisten. “Bisten mei papieren.” sei de frou.

En dan wie der noch Sytse, de buorjonge, mar dy hearde er by. “Soe dy har ek misse? Dochs mar es efkes nei freegje.”

Om dan mar net oer de fûgels te hawwen.

Sy koe se stik foar stik. Ek dy hie se passende nammen jûn neigeande ras, kleur en aard.

Mar de fûgels hjirre hjitte oars. En de katten sil se nea efternei sitte kinne.

Want sy sit ommers efter it rùt !

Unwennegens.

Dieredei

troch Posted on 1 Comment 1 min read 207 views
Stientsje hat ek Dieredei.
Dieredei. By ùs is it hiele jier Dieredei.

Ik kom ùt in tiid dat bisten gjin besteansrjocht hiene. Der sille fansels altyd minsken west hawwe dy fan bisten hâlden. Mar it grutste part fûn it gewoan dat se der wienen. Se hearden by it strjitbield en by it doarp fan do.

Der waard net altyd sachtsinnich mei omgien. As er te folle katten kamen waarden se fersûpt yn in sek, ferswirre mei grutte stiennen.

Fèdokters bestiene der wol mar net foar lytse hûsdieren. Foar hûnen wie it ek net altyd feest, se koene in wâld krije as se foar de fuotten rûnen.

Kninen waarden in jier lang fetmeste mar dan belânnen se yn it fleispanne. Ta grut fertriet fan de bern, dy hiene der ommers in bân mei krige.

Wy hiene thus faaks bisten dy ùs heit fûn yn `t lân. In hûn mei trije poaten dy yn in meanmasine sitten hie. In kat dy in stut miste en it paad net mear rjocht hâlde koe.

Hinnen waard goed op past, se leine ommers eiin. Mar as dat foarby wie dan bedarren se ek yn de panne, dat wie do sa.

Dieredei. In hiele goeie ynstelling mar it moat net by ien dei bliuwe fansels.

“Minsken en bisten hearre byelkoar en binne no ienkear unskiedber.” 

Laila

troch Posted on 8 Comments 0 min read 402 views
Foto: Oleh aka Uno
Om seis oere yn `e moarntiid wurd ik wekker troch lûde mannen-stimmen:“Laila! Laila!”

Ik draai my om. ‘Dat binne wer lette besikers fan It Houtsje as fan It Skûtsje.” betink ik my.

Mar it hâld mar oan. Ek yn it goeie ear hear ik: “Laila! Laila!”

Oeren oan ien giet it troch. Ik kin Laila wol sjitte sa stadich oan. Der sit neat op; ik moat mar es sjen wa `t Laila is.

Twa manlju steane by ùs achter hûs. Unrêstich rinne se hinne en wer. Ik gean nei bûten; “Siikje jimme wat?” freegje ik.

“We siikje Laila.” sizze se.

“Wa is dat?” freegje ik.

“Dat is ùs kat.” De iene man kin it gûlen hast net litte, de oare seit kordaat; “Mar hy komt wol werom hear! Wy hâlde fan him en dat wit hy wol.”

De hiele nacht binne se al oan it siikjen. Hy hat al syn maten ùt it tehûs byelkoar skarrele en mar roppe en mar siikje.

“Moatte jimme net nei `t asyl skilje ?” freegje ik; “Miskyn is hy der hinne brocht.”

“Ha wy al dien.” seit de iene wert Laila fan is.

“Miskyn is hy dea rieden.” oppenearret ien. Dat falt net goed by de  oare  manlju. Fertwivele sjogge se mekoar oan. Hoe moat it no fierder sûnder Laila?

Ik nim my foar om moarn in nije Laila te heljen.

Beheind 2

troch Posted on 1 Comment 0 min read 181 views
Goeie!” hear ik sizzen.

Ik bin efkes nei de glêskontener west en op wei nei hûs.

Fierderop komt in jong feint my temjitte mei in unbidich lyts hûntsje oan in lange riem.

Ik moetsje him wol faker en dan prate we efkes oer it hûntsje wert hy ôfgryslik wiis mei is. It is dùdlik; de leafde komt fan beide kanten, sa te sjen.

Hy fertelt dat it syn bêste freon is. “Hy begrypt my.” seit er en streaket it bist oer de kop.

“Minsken sizze dat ik beheind bin. En dat is ek sa.” tink ik; “En dat begrypt Suske ek. Misskyn is sy ek wol beheind.”

“Wa seit datsto beheind bist?” sis ik.

“No, ferskate minsken dy er ferstân fan hawwe. Ik sit by begeliedend wenjen, dat hâld yn dat se wat op mij passe.” seit er.

“En hast it wat nei `t sin? Fielst dy in bytsje thùs?” freegje ik him.

“Ja,” seit er; “ik ha Suske ommers. Dy mei nachts ek by my sliepe.”

“Hast ek hobbys?” freegje ik him.

“Ik skilderje en ynkoartens ha ik in eksposysje yn de biblioteek. Komme jo ek? Ik moat no nei hûs.” seit er yn ienen hastich. “Oars wurde se ûngerêst.”

Ik ai Suske oer de kop en sis seft; “Pas goed op him. Hy hat dyn leafde nedich.”

Ik fiel my beheind …

De oare kant

troch Posted on 1 Comment 0 min read 194 views
lmI1cNFoarsichtich grypt hy nei de mich dy yrritearjend om ùs holle fladderet .

We hawwe in freon op besite en it is altyd gesellich. Fan alles hawwe by de kop; de polityk en hoe fremd hjoed-de-dei de wrâld der hinne leit.

Hy hat syn miening en ik faaks in oare. Mar dat waardearje wy fan elkoar. Sis mar; ik kin wat leie.

Mar dizze middei wurde wy hieltyd steurt troch in blauwe mich.

“Hast ek in skûteldoekje?” freget er; “Dan sil ik him bûtendoar sette.”

“Hjir hast in krante.”, sis ik en rolje him op.

As hie de mich him stutsen sa fleant er oerein. “Ik bring him bûten!” seit er; “Elk bist hat rjocht fan bestean…”

In neef fan ùs is boer en hat in grutte grientetùn. As wy efkes letter oan it buorkjen binne nimt er de skeppe mei. “Werom moat dy mei?” freegje ik. “Der binne noch al wat slakken om dizze tiid en dy doch ik midstroch. Dy komme dan net wer.” seit er.

It griist my oan. “Hast er net wat oars foar?” freegje ik him. “No,” seit er; “it is in genedige died. Se hawwe gjin pine en binne foart dea.”

‘Hoe fier giet bisteleafde?’ freegje ik my ôf. De iene wol de mich sparje en de oare docht slakken midstroch. En beide hâlde se fan alles wat libbet.

“Hy docht gjin mich kwea.”  sei ùs mem dan as wy it oer immen hiene.

Wy moatte it fan de oare kant besjen, mear fan de bistekant, betink ik my.  En bring de mich hoeden nei bûten.

De oare kant

hannibal-snail

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien