Bisten en sa

Elkoar nedich

troch Posted on 0 Comments 1 min read 490 views

DSCN0469-bewerktMax en ik sitte by de fèdokter, de wachtromte is grotfol.

Grutte en lytse hûnen lizze mekoar opservearjend oan te sjen. In knyn krûpt djip wei yn de tas fan syn frou. Der neist sit in kat mei ùtstutsen neils klear om ta te slaan.

In grutte man neist my hat in lyts hûntsje yn syn binnenbûse. De man hat it dreech; it hûntsje moat ôfmakke wurde, it is misfoarme. Ik jou him in bûsdoek en ha mear begrutsjen mei de man as mei it hûntsje.

In ôfgryselike grutte hûn wurd troch de Biste Ambulânse nei binnen brocht; hy is oanriden.

In man stiet by de baalje en moat ôfrekkenje. Der ûntstiet wat argewaasje want de man kin net betelje, de assitinte treft in regeling. In jonkje komt skruten nei foaren mei in Roek mei ien poat.

It komt my foar as bard hjir mear illinde as op it nijs.

Max syn namme wurd roppen. Sûnder eangst stapt hy op de fèdokter ôf.

Wat zijn de klachten?” freget se him. “Hy kriget oerhalen.” antwurdzje  ik; “En allinnich yn `e nacht as hy pisje moat.” “Het is een oude man. Dat komt vaker voor bij oude honden.” seit se. “Ik geef hem een pilletje voor de nacht. Daar wordt hij slaperig van.

Wat moat in minske sûnder bist en in bist sûnder minske? betink ik my.

Hja hawwe elkoar nedich, tink ik …

Max

troch Posted on 4 Comments 1 min read 394 views

“Kom jonge, we moate der efkes ùt.” sis ik tsjin de hûn. Hy leit lang ùt op it flierkleed yn in stripe sinne.De kop komt efkes omheech en lit him dan wer falle. Hy wurd âld en min te rissen. Dôve as in kwartel, oan myn meneuvels sjocht hy wat er barre moat.

Santsjin jier ferlyn haw wy him ùt Jobbegea helle. De frou stie deis op rommelmerken en hie gjin tiid foar bisten. Noch gjin jier âld en al fjouwer bazen hân. “Hy rint altyd fuort.” sei se.

En sa is hy yn ùs libben kaam en nea fuort rûn.We hawwe yn dy jierren in soart meielkoar meimakke.Fertrietlike en moaie mominten sa as it yn in minske libben giet.

Max is in minskehûn, hy is altyd bliid en kin mei eltsenien opsjutte. Mar hy hat sa syn foarkar. Ien kear hat hy in donkere man yn `e broek hong. En blinegeleide hûnen hat er de pest oan. Beheinde minsken hat er it ek net opstean wylts wy him grutbrocht hawwe mei leafde foar alles wat libbet.

Ik bin my er fan bewust dat er oan dit hûnelibben in ein komme sil en dat sil in drege sile wurde. Oan wa moat ik dan myn emoasjes kwyt  en wa begrypt my sûnder in wurd te sizzen?

“Giest mei?” sis ik en til him op.

Dy Max.

max

Bienvenido!

troch Posted on 0 Comments 1 min read 335 views

WoefjesKin mem ùs ek in pear dagen hawwe ?” freget de soan; “”We nimme ùs beide bern mei as it goed is.”

De bern, dat binne twa hûnen dy net sa lang allyn ùt Spanje kaam binne. Mei in bestelbus fol binne se hjir oankaam. Twa binne hun ta wiist. Ik moat sizze: it binne skatten. Ik soe se sa oernimme wolle.

Max wit net wat him oerkomt. Mei lûde stimme en yn geef Frysk besiket er de Spanjaarden dùdlik te meitsjen dat se hun koest hâlde moatte want hjir is hy de baas.

No de grinzen fêst stelt binne is de rêst werkeart. We komme amper oan de iterij ta want se fergje al ùs oandacht. Om barren geane wy mei se te rinnen. De hûnen ùt de buorren gean mei in bocht om ùs hinne. Ek yn hun wrâld is er ferskaad yn ras en ôfkomst.

Nei in pear dagen fan kundskip oer en wer geane se fuort.

Koene se hjir mar bliuwe.” sis ik. Yn de wittenskip dat se no yn goeie hannen binne en nea wer yn in bestelbuske hoegge lit ik se gean.

Kom mar gauris wer.” sis ik en aai oer de kopkes.

Bienvenido!

Hûnesoargen

troch Posted on 4 Comments 1 min read 499 views

DSCN0285-bewerktUs Max hat soargen. Ik sjoch it oan syn gesicht. Syn iene ear stiet omheech en de oare leit plat op de kop.

Ik sit nei him te sjen en wol witte wat er geande  is. In hûn mei soargen kin ik net oer. Jo witte noait wat er yn san kop omgiet.

Sy kinne hun net ùterje krèkt as minsken somstiden. Se slane ticht as jo it der op oanstjûre.

Sis it mar.” sis ik en ai him oer de kop. Dan komt it  hege wurd er ùt. Hy hat it nijs sjoen en it minskesjoernaal sei: “Der komt in nije wet oan: jo meie hûnen  en katten net sa mar mear ôfmeitsje.

Nò,” sis ik; “dat binne dochs goeie berichten?

Ja mar,” seit er mei in djippe tear yn syn kop; “as ik no es demint wurd as ik krij kanker? Wat dogge jimme dan? 

Jonge.” sis ik; “Wy sille der altyd foar dy wêze. As it beslist net mear kin, dan oerlizze wy dat mei de bistedokter. Moast wol dùdlik meitsje hoe ast  it ha wolste, dan lit ik it fêst lizze by de bistenotaris.  

It oare earke stiet nò ek omheech. Tankber sjocht hy my oan. Wy witte dat wy op elkoar oan kinne.

Hy sjocht tefolle televyzje. Der moat mar in hûneslot op …

Oerdriuwe

troch Posted on 0 Comments 1 min read 404 views

Untitled-1“Do moast nèt sa oerdriuwe.” seit myn man.

Ik ha in ôfwiking. Ik wit it sels duvelse goed. Ik kin net oer wredens tsjin bisten. Ik tink dat kieme yn de oarloch lein is do ùs heit myn knyn slachte.

Katten en hûnen dy mar raak fokten fong ik op. Kamen der tefolle dan makke ùs heit der in ein oan. As ik by myn skoansuster thus kaam moast se fan har mem in fette hin ùtsiikje en dy waard dan de nekke omdraaid. 

Mar dat wie do hiel gewoan. Testen op mûzen en ratten kin ik net oansjen ek al is dat ùteinlik foar it wolwêzen foar minsken. Myn freondinne is fegetariër en mijt alle fleis. Sels yn in bûljonblokje.

Is it oerdreaun? En dan noch; wat wurd de minske hjoeddedei net oandien? Hoe goed èk dat er in bistenpartij kaam is mar ùteinlik is elts ferantwurdlik foar alles wat libbet.

Alles wat libbet docht er it sines ta‘ seit in Frysk sangkje.

En sa is ‘t.

Jelmer

troch Posted on 0 Comments 1 min read 361 views

flappieWe sille snein lekker ite.” seit ùs mem. “Wat dan?” freegje ik.

Ik wie de jongste en wie noch al in pizerich bern. Myn bruorren iten alles wat er foar hun delset waard. Ik moat sizze, ùs mem hie gjin gefoel foar koaitsjen. It wie allegearre sljocht wei hinne.

Pankoekbakke, dat koe se omraak. Fan alles grymde se der troch hinne. En dan bakte se safolle dan moast de hiele buorren mei ite.

Mar no soe it heve.

Al dagen wie se yn`t spier. Fjouwer petroaljestellen op in rigele. Der kaam nij swilk op tafel en Beppe har servys. Ùs heit die hiel wichtich en helle it bist omslachtich ùt de panne.

Wat is dat foar fleis?” freegje ik wantrouwich. “It koe wol in ein wêze.” seit myn broer. “Nè, in hazze.” seit myn oare broer.

Ynienen giet my in ljocht op. Soe it Jelmer wêze kinne? Myn knyn der `t ik it hiele jier foar soarge hie en alles mei dield en bepraat hie ?

Hy wie no op it goeie gewicht.” seit er. Treasteleas wie ik. We hawwe nea wer in Jelmer hân.

Ach, Heit… ik wit it wol: it wie oarloch.

Yn retrête

troch Posted on 0 Comments 1 min read 390 views

fjurwurkKomme jimme it âld jier by ùs utsitten?” freget de soan; “Wy geane nei in stilte gebied.”

Sille jimme nei Taize? As nei it Karmelkleaster? Dat is tichter by, hear.” 

Hoe komt mem no derby? It is foar ùs hûnen. 

Se hawwe twa hûnen ùt Spanje helle en dy binne spoekbang foar sjutterij, Hja hawwe hiel wat meimakke, fermoede wy.

In freondinne hat ek twa hûnen ùt dy oarden helle. Ik moat sizze; it binne skatten. Mar hja binne skramme foar it libben. Se hawwe sa as se hjoeddedei sizze, in rechsekje mei krige. De iene is skrutend foar mânlje en de oare foar swiere gelûden. Mei in protte geduld en leafde sil it wol losrinne, al sille se skansearre bliuwe foar it libben.

Mei hoefolle minsken is it  hjoeddedei net krèkt sa steld, freechje ik my ôf?

Wy sille yn retrête. Soene wy ek as werberne minsken werom komme?

Raspin. Skrutens foar fjoerwurk.
Raspin. Skrutens foar fjoerwurk.

In dak boppe de holle

troch Posted on 3 Comments 1 min read 469 views

Naamloos-1Wylts it lân oeral mei aksjes dwaande is foar help oan de Filepijnen hingje ik fûgelhokjes op. Yn in grutte bistewinkel kaam ik in nijsgjirrich hokje tsjin mei in grien dakje der boppe.

Meist noch wol ien helje.” seit er; “Dat liket sa iel. En sa koste it my fjouwer ritten nei de winkel

Mar no is it klear. Se hingje neist elkoar op ‘e râne fan it sket. Al gau rint it stoarm want yn elk hokje sit in pot nùtsjesmoar. Mar ek yn ‘e fûgelwrâld binne rangen en stânnen. Earst de Blokfinken en dan de Mosken dy geduldich op ôfstân wachtsje.

Wylts ik dwaande bin fiel ik my skuldich; it rûn noch al wat yn ‘e papieren. Hie ik it jild net better bestege kennen oan de minsken op de Filepijnen?

Hja moatte ommers needsakelyk in wente ha mei in dak boppe de holle. En ik meitsje my drok om fûgels dy oeral foer krije kinne. Sawol minske as bist hat in dak boppe de holle nedich, betink ik my.

In dak tsjin de sinne, in dak om te skûljen, in dak om leaf te hawwen

002-2

Mot

troch Posted on 0 Comments 1 min read 344 views

2747534046_f80c9985a8_oWe hawwe mot. In frou fan middelbere aldens bringt folders rûn. Hja draaft altiid en dêr knypt it; ûs Max hat in bloedhekel oan jachtsjende minsken.  

It bist wat oars heel leaf en guodlik is wurd dan furieus. Wat motivaasje der achter sit wit ik net.

Op in sinniche dei bin ik dwaande yn ‘e tùn en Max sit oan de tùnbank fêst. Dan fleant er in skim lâns en de hûn hinget yn de bokse fan de frou. Se wurd pûr razend en driget nei de plysje te gean.

In skofke letter bringt se my de rekken fan de hûsdokter. “Jo hawwe mar in gefaarlik berop. sis ik noch; “”Jo moatte beskermjende klean oanskaffe.” Mar humor is net oan har bestege. “Jo binne dochs fersekere foar dy hûn?” raast se. 

Wolle jo in bakje kofje foar de kjellens?” freegje ik; “Dan kinne wy it der efkes oer ha. 

Mar Max en ik ha it bedoarn. Wy hawwe mot.

Ik sil mar gau de rekken betelje. Miskyn kinne we ea noch es freonen wurde.

Jûntyd

troch Posted on 2 Comments 1 min read 485 views

Naamloos-1It is al let yn de jûn en deastil om my hinne. De buorlju binne noch op fekânsje. De fûgels hawwe al betiid in plakje socht foar de nacht. De minsken om my hinne binne ta rêst kaam.

Ik genietsje.

Ik ha it gefûl dat ik allinnich op ‘e wrâld bin . Alle swirrichheden fan dy dei binne fergetten. De moaie mominten nimme gruttere foarmen oan. Ik hear allinne myn eigen sykheljen, in hûn yn ‘e fierte lit fan him hearre. 

De reboelje yn it Midden-Easten is fier fuort. Ik bin allinne en waan my earne wer`t allinne mar frede hearsket.

Mar yn ienen hear ik wat, in sêft gerûs lûkt myn omtinken. Dan sjoch ik in bist foar myn fuotten lâns skowen. Ik sit dea stil en doar my net te bewegen.

Is it in stikelbaarch? Mar nè, ik sjoch noch ris; it is een hiel lang bist mei in noch langere donkere stut. Ta myn grutte ferheardens is it in Muskusrôt . Hy sjocht net op noch om en kuiert rêstich troch.

Ek ik, ik gean yn hûs. Ik kin de wrâld wer oan …

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien