Bisten en sa

Elkoar nedich

troch Posted on 0 Comments 1 min read 341 views

DSCN0469-bewerktMax en ik sitte by de fèdokter, de wachtromte is grotfol.

Grutte en lytse hûnen lizze mekoar opservearjend oan te sjen. In knyn krûpt djip wei yn de tas fan syn frou. Der neist sit in kat mei ùtstutsen neils klear om ta te slaan.

In grutte man neist my hat in lyts hûntsje yn syn binnenbûse. De man hat it dreech; it hûntsje moat ôfmakke wurde, it is misfoarme. Ik jou him in bûsdoek en ha mear begrutsjen mei de man as mei it hûntsje.

In ôfgryselike grutte hûn wurd troch de Biste Ambulânse nei binnen brocht; hy is oanriden.

In man stiet by de baalje en moat ôfrekkenje. Der ûntstiet wat argewaasje want de man kin net betelje, de assitinte treft in regeling. In jonkje komt skruten nei foaren mei in Roek mei ien poat.

It komt my foar as bard hjir mear illinde as op it nijs.

Max syn namme wurd roppen. Sûnder eangst stapt hy op de fèdokter ôf.

Wat zijn de klachten?” freget se him. “Hy kriget oerhalen.” antwurdzje  ik; “En allinnich yn `e nacht as hy pisje moat.” “Het is een oude man. Dat komt vaker voor bij oude honden.” seit se. “Ik geef hem een pilletje voor de nacht. Daar wordt hij slaperig van.

Wat moat in minske sûnder bist en in bist sûnder minske? betink ik my.

Hja hawwe elkoar nedich, tink ik …

Max

troch Posted on 4 Comments 1 min read 286 views

“Kom jonge, we moate der efkes ùt.” sis ik tsjin de hûn. Hy leit lang ùt op it flierkleed yn in stripe sinne.De kop komt efkes omheech en lit him dan wer falle. Hy wurd âld en min te rissen. Dôve as in kwartel, oan myn meneuvels sjocht hy wat er barre moat.

Santsjin jier ferlyn haw wy him ùt Jobbegea helle. De frou stie deis op rommelmerken en hie gjin tiid foar bisten. Noch gjin jier âld en al fjouwer bazen hân. “Hy rint altyd fuort.” sei se.

En sa is hy yn ùs libben kaam en nea fuort rûn.We hawwe yn dy jierren in soart meielkoar meimakke.Fertrietlike en moaie mominten sa as it yn in minske libben giet.

Max is in minskehûn, hy is altyd bliid en kin mei eltsenien opsjutte. Mar hy hat sa syn foarkar. Ien kear hat hy in donkere man yn `e broek hong. En blinegeleide hûnen hat er de pest oan. Beheinde minsken hat er it ek net opstean wylts wy him grutbrocht hawwe mei leafde foar alles wat libbet.

Ik bin my er fan bewust dat er oan dit hûnelibben in ein komme sil en dat sil in drege sile wurde. Oan wa moat ik dan myn emoasjes kwyt  en wa begrypt my sûnder in wurd te sizzen?

“Giest mei?” sis ik en til him op.

Dy Max.

max

Bienvenido!

troch Posted on 0 Comments 1 min read 252 views

WoefjesKin mem ùs ek in pear dagen hawwe ?” freget de soan; “”We nimme ùs beide bern mei as it goed is.”

De bern, dat binne twa hûnen dy net sa lang allyn ùt Spanje kaam binne. Mei in bestelbus fol binne se hjir oankaam. Twa binne hun ta wiist. Ik moat sizze: it binne skatten. Ik soe se sa oernimme wolle.

Max wit net wat him oerkomt. Mei lûde stimme en yn geef Frysk besiket er de Spanjaarden dùdlik te meitsjen dat se hun koest hâlde moatte want hjir is hy de baas.

No de grinzen fêst stelt binne is de rêst werkeart. We komme amper oan de iterij ta want se fergje al ùs oandacht. Om barren geane wy mei se te rinnen. De hûnen ùt de buorren gean mei in bocht om ùs hinne. Ek yn hun wrâld is er ferskaad yn ras en ôfkomst.

Nei in pear dagen fan kundskip oer en wer geane se fuort.

Koene se hjir mar bliuwe.” sis ik. Yn de wittenskip dat se no yn goeie hannen binne en nea wer yn in bestelbuske hoegge lit ik se gean.

Kom mar gauris wer.” sis ik en aai oer de kopkes.

Bienvenido!

Hûnesoargen

troch Posted on 4 Comments 1 min read 377 views

DSCN0285-bewerktUs Max hat soargen. Ik sjoch it oan syn gesicht. Syn iene ear stiet omheech en de oare leit plat op de kop.

Ik sit nei him te sjen en wol witte wat er geande  is. In hûn mei soargen kin ik net oer. Jo witte noait wat er yn san kop omgiet.

Sy kinne hun net ùterje krèkt as minsken somstiden. Se slane ticht as jo it der op oanstjûre.

Sis it mar.” sis ik en ai him oer de kop. Dan komt it  hege wurd er ùt. Hy hat it nijs sjoen en it minskesjoernaal sei: “Der komt in nije wet oan: jo meie hûnen  en katten net sa mar mear ôfmeitsje.

Nò,” sis ik; “dat binne dochs goeie berichten?

Ja mar,” seit er mei in djippe tear yn syn kop; “as ik no es demint wurd as ik krij kanker? Wat dogge jimme dan? 

Jonge.” sis ik; “Wy sille der altyd foar dy wêze. As it beslist net mear kin, dan oerlizze wy dat mei de bistedokter. Moast wol dùdlik meitsje hoe ast  it ha wolste, dan lit ik it fêst lizze by de bistenotaris.  

It oare earke stiet nò ek omheech. Tankber sjocht hy my oan. Wy witte dat wy op elkoar oan kinne.

Hy sjocht tefolle televyzje. Der moat mar in hûneslot op …

Oerdriuwe

troch Posted on 0 Comments 1 min read 294 views

Untitled-1“Do moast nèt sa oerdriuwe.” seit myn man.

Ik ha in ôfwiking. Ik wit it sels duvelse goed. Ik kin net oer wredens tsjin bisten. Ik tink dat kieme yn de oarloch lein is do ùs heit myn knyn slachte.

Katten en hûnen dy mar raak fokten fong ik op. Kamen der tefolle dan makke ùs heit der in ein oan. As ik by myn skoansuster thus kaam moast se fan har mem in fette hin ùtsiikje en dy waard dan de nekke omdraaid. 

Mar dat wie do hiel gewoan. Testen op mûzen en ratten kin ik net oansjen ek al is dat ùteinlik foar it wolwêzen foar minsken. Myn freondinne is fegetariër en mijt alle fleis. Sels yn in bûljonblokje.

Is it oerdreaun? En dan noch; wat wurd de minske hjoeddedei net oandien? Hoe goed èk dat er in bistenpartij kaam is mar ùteinlik is elts ferantwurdlik foar alles wat libbet.

Alles wat libbet docht er it sines ta‘ seit in Frysk sangkje.

En sa is ‘t.

Jelmer

troch Posted on 0 Comments 1 min read 250 views

flappieWe sille snein lekker ite.” seit ùs mem. “Wat dan?” freegje ik.

Ik wie de jongste en wie noch al in pizerich bern. Myn bruorren iten alles wat er foar hun delset waard. Ik moat sizze, ùs mem hie gjin gefoel foar koaitsjen. It wie allegearre sljocht wei hinne.

Pankoekbakke, dat koe se omraak. Fan alles grymde se der troch hinne. En dan bakte se safolle dan moast de hiele buorren mei ite.

Mar no soe it heve.

Al dagen wie se yn`t spier. Fjouwer petroaljestellen op in rigele. Der kaam nij swilk op tafel en Beppe har servys. Ùs heit die hiel wichtich en helle it bist omslachtich ùt de panne.

Wat is dat foar fleis?” freegje ik wantrouwich. “It koe wol in ein wêze.” seit myn broer. “Nè, in hazze.” seit myn oare broer.

Ynienen giet my in ljocht op. Soe it Jelmer wêze kinne? Myn knyn der `t ik it hiele jier foar soarge hie en alles mei dield en bepraat hie ?

Hy wie no op it goeie gewicht.” seit er. Treasteleas wie ik. We hawwe nea wer in Jelmer hân.

Ach, Heit… ik wit it wol: it wie oarloch.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien