Bisten en sa

Âlderdom

troch Posted on 2 Comments 1 min read 505 views

aldmanDèr lizze se beide. Myn man underùt yn syn stoel en Max, de hûn, ek underùt yn de stoel.

En ik skarrelje der wat tuskentroch. Ik bin oan it stofsûgerjen en til de fuotten fan de man ien foar ien omheech. Hy feroaret him er net om en giet gewoan troch mei snoarkjen.

Ik til Max syn poaten omheech. Ien each docht hy healve iepen en giet dan wer fierder wer`t er bleun is. De man rint tsjin de tachtich en Max is omrekkene 112 jier yn hûneâldens.

It wurd in âld spul om my hinne. Ik moat leare om der mei om te gean. Beide wurde hja dôf en it sicht wurd fan beide der ek net better op.

Mar it hat ek sa syn foardielen. De hûn lit neat mear fan him heare by alle bewegings bûtenshûs. Myn man heard en sjocht net alles mear wer`t hy him eartiids oan steure soe. Âlderdom hat sa syn foardielen. Jo moatte allinnich besykje der mei om tegean.

Moai dat jimme der noch binne.” sis ik en streakje beide oer de holle.

Op libben en dea

troch Posted on 7 Comments 2 min read 694 views

aksterIer en betiid wurd ik wekker troch in protte geraas fan aksters. Yn de grutte beam achterhûs sit in nest jongen.

Ik draai my om en wol my der net mear oan steure. Mar it geraas wurd fûler. Ik moat er mar ôf en strompelje yn nachtklean mei in slûge kop nei bûten.

En ja hear; der sit in dikke reade kater ûnder de beam. Ik gryp de biezem en gean er achteroan. It aksterpear sjocht fan grutte hichte nei it wûnderlike minske ûnder de beam. Wat soe der yn hja omgean? Ik beslùt yn hûs te gean.

Mar as hiene se it yn ‘e gaten it geraas bejint op ‘e nij. Op bleate fuotten flean ik er hinne en nò is it de swarte kat fan de buorlju dy ûnder de beam sit. De flibe rint him ùt de bek en triljend stiet er omheech te sjen. Ik pak de moatteklopper en draaf achter it bist oan.

Letter op è dei sjoch ik de kat fan de buorlju lang ùt op de grûn lizzen mei in akster foar him en in akster achter him. Hy kin gjin kant mear ùt. “Dit is wrake.” tink ik by my sels. “Toe mar, jonges.” sis ik tsjin de aksters; “Set him op.” De kat jout ûnder fûl protest belies.  

Er komt in foldien gefoel oer my. Ik ha in keppel aksters it libben rêdden.

 “Wat in drokte. seit hy; “Aksters binne dochs rôffûgels?”

No èn …

Hûnefleis

troch Posted on 2 Comments 1 min read 500 views

woef“Wat ite wy hjoed?” freget er. Wit ik noch nèt.” sis ik.

Dy man hat it altyd oer iten‘ tink ik by mysels. Ik moat net oan iten tinke op it stuit. Ik hearde op it nijs dat yn ùs gehaktbaltsjes en hamburgers hûnefleis ferwurke wurd. De kadavers wurde yn Spanje troch in bedriuw fermealle en dan eksportearje under oaren nei ùs lân.

It iene skandaal nei it oare komt op tafel. De plofhin is wat mei mar ek it kowefleis blykt hynsterfleis te wêzen. We moatte mar wer de doarpsslachter hawwe. Foar sa fier wy wisten wie dat earlik fleis. Sels de needslachter slachte bisten dy wat mankearren mar gjin syktes hiene.

Mar dy manlju fan my wolle by it waarme miel in stikje fleis ha. In fremde wisânsje, fine jimme nèt?  

Wy ite riis mei goulash. It smakket hearlik fine se en sa goed krûde. De panne giet skjin leech.

“Ik bin de hûn kwyt.” seit de buorfrou; “Ha jimme him sjoen?” 

Heechwetter

troch Posted on 2 Comments 1 min read 452 views

woefIt is trije oere yn ‘e nacht. Wa giet nò nei bûten ta?

Ùs Max wurd in âld mantsje en kriget alderdomsferskynsels. Ik gean der al op lizzen. By it earste lûd stean ik by de achterdoor. Want skjin op him sels is hy altyd west.

Somtiden, tink  ik wol es, dat hy net allinne in swakke  blaas hat mar it in gewoante wurden is. Hy wòl `s nachts ùt litten wurde. It slimste is; hy hat alle tiid.

Troch in skreef fan it gerdyn sjoch ik in witiche skym troch de tùn fleanen. Fan achteren nei foaren, fan lofts nei rjochts. ‘Wer soe hy achteroan sitte?‘ freegje ik my ôf. Is it in stikelbaarch as de kat fan de buorren? It kin ek wèze dat it ôfpraat is mei in wyfke ùt de omjouwing, fansels.

Ik moat er mar hinne.

En sa stean ik eefkes letter yn te grutte toffels, yn in fremd jak, de pompeblêddenmûtse op, yn de snie. Bliid springt er my temjitte. Mei in plof giet er op syn kessen lizzen en is yn dreamenlân.

Ferklomme en klearwekker liz ik noch oeren te meallen …

Fjoerwurk

troch Posted on 4 Comments 1 min read 516 views

woefWy hawwe pine yn `t liif oer de kommende dagen. Ik ha it oer de knallerij.

Ùs Max is as de dea foar alles wat mar knalt. Al dagen doart hy net nei bûten. Regelmjittich tôgje ik him yn de tùn. Mar foar dat ik it troch ha is hy al wer yn hûs.

Ferskate minsken komme mei goeie ried oan setten. Ùs buorfrou seit; “Jimme moatte him in pantsje mei jonge jenever jaan. Mei in aspiryntsje. Dan ha jim der gjin bern -hûn- oan.”

Wy hawwe thus altyd hûnen hân mar ik ha gjin oantinkens oan bange hûnen. Ier en betiid ferstoppen se hun en nei in skoft kamen se wer foar`t ljocht. De katten seagen wy yn dagen net.

Dy karbidbussen  fan doe wiene ek nèt om ‘e nocht fansels. Ùs soan giet mei de hûnen nei in “Stiltekemping”. Liket my neat. My te stil.

Ik gean nei de fèdokter en freegje him om ried. Max kriget piltsjes dy spieren ferslopje. As dat nò sa goed is?  Mar de man sil it wol witte. Hy ha er foar leard.

Sille wy mar in fles jenever oanskaffe? Dan ha ik er èk noch wat oan.” seit er.

Op stân

troch Posted on 0 Comments 1 min read 369 views

Wit jo ek wer `t ik  weze moat?” Oant trije kear ta moat ik freegje nei it nûmer en de strjitte.

Ik bin yn de nijbou fan myn wenplak. It is jûn en tsjuster. Gjin mins op ‘e dyk. Ik ha in gearkomste by lju wer`t ik net earder west bin.

Nei lang siikjen helpt in man my fjirder. De yngong sit fremd yn elkoar. Jo moatte ûnder in soart oerkaping troch. Oerâl hingje kamera`s sjoch ik yn è gauwicheid.

Kjel bliuw ik stean. Ik hear in stim dy ropt; “Kom mar fierder, hear! “

De gearsit is al begong. Lokkich wurd ik nei ôfrin thusbrocht; ik hie myn eigen hûs nèt werom fine kint. Bliid bin ik mei ùs wente, gjin parkearswirricheid. En de namme stiet mei swieriche letters op ‘e gevel. It tùnhekje altiid iepen foar de geande en kommende man.

En kamera`s? Dy ha wy nèt nedich. Wy hawwe Max dochs?

Dieredei

troch Posted on 2 Comments 1 min read 426 views

It sil jimme net ontgong wêze dat it juster Dieredei wie. Troch de media is er in soart oandacht oan bestege. Ôfgryselike bylden krigen wy fan de Dierenbescherming te sjen. Ferwaarloosde en mishândelde bisten. Ik wit net hoe as it jimme fergiet mar ik kin it net oan sjen.

Salang as wy trouwd binne ha wy bisten hân. Kninen, hinnen en goudfisken. Ek wiene der altiid katten. Mar hûnen wie favoriet. 

Ùs twa earste hûnen wiene Belgyske herders. Mei in grutte stambeam mar beide bisten wiene falsk troch ynteeld. Allegearre rûnen wy mei grutte hechtingen rûn.

Dernei kamen er Cockers Spaniels en do Jelle, in Welsh Springer. Hy kaam fan in skûtsje en wist earst net mei al dy romte om te gean. It wie de leafste dy wy ea hân ha. Troch in hertstilstân waard hy mar fjouwer jier.

Dernei kamen er Jack Russels, de iene wie troch in skieding oer en tefolle en de oare rûn hieltiid fuort. Dy beide jonges ha wy trettsjin en fjirtsjen jier hawwe mocht. Max, dy nò noch by ùs is, wie noch gjin jier âld en hie al fjouwer adressen hân. Geregeld naam ik se mei nei in hûs foar demente âlden. Wûnderbaarlik hoe dy minsken opfleurden.

De leafde tusken bist en minske jout in ekstra deminsje oan ùs libben, tinke jimme nèt?

Reboelje

troch Posted on 0 Comments 2 min read 360 views

Ha jimme Jack Russels?” freget de man. Op de stoepe stiet in plysjeman yn unifoarm mei alles op en der oan. Ik wurd der kjel fan. Soe der wat  mei myn sibben wêze?

Mar al gau seit er; “De buorlju ha lêst fan jimme hûnen. Se hawwe te folle heibel.

Dat kin nèt.” sis ik. Se hawwe allegearre hûnen en wy kinne pûr bèst mei elkoar opsjitte.

Dan yn ienen komt my wat yn`t sin. Ferline wike hie ik it tùnhek efkes iepen litten. Slof fan my fansels. Ùs Max seach syn kans en smeerde him. Mar foar it hek kaam krekt syn aardsfijân foar by. In jonge man mei oan ‘e line in pûr lulke herder.

Nò moat ik sizze dat dy hûn ôfrûnne simmer de kat fan de buorlju dea biten hat. Dus ik kin der wol yn komme dat hy dy hûn nèt lije mei en sa pakte hy de man mar yn ‘e bokse. Op myn roppen kaam hy daliks nei mei ta. Syn lyts ôfknipt stutsje hinget skuldich nei ûnderen. De man en de herder taaie ôf.

Nei dat ik it ferhaal oan de plysjeman ferteld ha sil hy nei de herder en syn baas om hun kant fan de saak te hearren. Ik ha mei Max in stevich petear hân . Folgens my begreep er alles fan. Hy hâld ek nèt fan reboelje.

En as de jonge mei syn hûn komt, binne wy der klear foar. Wy litte ùs nèt dea bite…

Bijke de Stabij

troch Posted on 2 Comments 1 min read 453 views

Smakket it wat?” freget ùs mem oan Bijke. Hy slikket him om de bek as hie hy noch noait sa lekker iten.

Seis kear yn de wike wurd har it iten brocht. Yn ùs doarp ha se Tafeltje-dek-je. It is in hiele organisaasje mei in protte frijwilligers. Minsken dy allinnich wenje -jong as âld- komme der foar yn oanmerking. En wer oaren bringe it mei de auto rûn.

Sa ek by ùs mem. Se hat it jild al op it plusenkleed ùtteld. ‘Sa kriget se tenminsten wat goeds yn de mage.’ tochten wy as bern. As de minsken it iten bringe sette sy it op it oanrjocht. En gean dan gau nei de oare ôfnimmers ta. It moat ommers waarm wêze en de minsken wolle om tolve ûre ite. Dat binne se altiid sa went west.

Dochs ha de rûnbringers argewaasje by ùs mem. Se betinke in ferlechje en ferjitte in itenspanne mei te nimmen. Daliks komme se wêrom en sjoche dat Bijke it keuzemenu bysûnder lekker fynt. Fan doe ôf gongen se by har sitten en moast se wol ite. Mar de hûn kin it net wurdearje. Wat is er nò oan hûnebrokken?

Bijke is hiel âld wurden. Soe dat kaam wêze troch Tafeltje-dek-je?

Òfrûne freed waard oandacht bestege oan de folkssykte nûmer ien: demintens. Sa dwaande kaam ik op Bijke de stabij, Tafeltje-dek-je en myn deminte mem.

Beestich wêze

troch Posted on 2 Comments 2 min read 366 views

Lukt het een beetje?” freget se.

Ik stean foar it pinapparaat yn de Hema. It ding wol nèt. Ik sil wol in ferkearde hanneling dien ha tink ik. Ik sjoch achterom. It is it frommeske dy ik troffen ha yn it sikenhûs. Ùs soan lei by har man op ‘e keamer. In kat stuts it fytspaed oer en de man kaam yn de berm telânne. Alles wat mar stikken koe wie stikken. Wiken ha sy by elkoar op ien keamer lein.

Dèr untstie in freonskip tusken dy twa. De âldere man en de jonge. As rinnende pasjint dy hy alles foar de man. Ek learden wy har kinnen. In folle jongere frou dy har man kinnen leard hie troch har wurk. En nò stie se achter my.

Hoe giet it mei jimme?” frege ik. “Met ons is het goed maar we hebben een nare week achter de rug.” seit se. “Hoe nò?” sis ik. “Onze poes van veertien is in Leiden in een dierenkliniek geopereerd aan een tumor in zijn hoofd. Het was kantje board of hij had het niet gehaald.” “En hoe giet it nò mei him?” freegje ik meilydsum. “O,” seit se; “hij mag alweer even spelen. Hij krijgt speciaal eten en dat blijft er in.

Yngelokkich stiet se foar my. Okkerdeis hearde ik fan in freon dat hy syn kat operearre litten hie en mei sukses. De kosten fan de fèdokter wiene 600 euro. De oare deis stuts de kat de dyk oer en waard dea riden. Is it nuver om sa folle foar in bist oer te hawwen? 

Ik rin nei hûs en ferwûnderje my oer de leafde tusken minske en bist.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien