Bisten en sa

Machtsstriid

troch Posted on 0 Comments 1 min read 207 views

poetin1024

CNbxVJimme binne  tink ik wol op `e hichte fan Stientsje ùs kat  Der ha ik it al es earder wiidweidich oer hân.

Net sa lang allyn hat se in freon krige fan minsken efter ùs. Stientsje in Fryske hûskat en Poetin in Maine Coone mei in hiele lange stambeam. Grutter ferskaat is er net te finen; de iene ùt it asyl en de oare fan adel.

Mar krekt sa as it yn de polityk giet uteinlik giet it om  macht.

Earst wie it tuike-tuike, mekoar paaie en ôfstjitte. ‘Wat hasto te bieden en ik te jaan’. Poetin stelde him underdanich op, wurde bern oan hûs.

Stadichoan waarden de grinzen ferlein sûnder dat ien it yn it snotsje hat. Hy eigenet him dingen ta sa as de itenspanne fan Stientsje. En mei de hûsrigels naam hy it net sa krekt.

Wy sjogge dat oan, fine dat earst grappich en ha ek wol bewûndering foar de gast.

Mar dan wurdt it op in moarn ier en betiid oarloch. Mei in protte wapengekletter en kattegejank wurd ik wekker.

Der stiet Poetin foar de keukensdoar, de prachtige stut fier omheech. Stientsje mei net mear yn `e hûs. Ynelkoar sit se foar de doar. Ik fiel my krêkt as it folk fan de Ûkraine: beskiten en besoademitere.

Mar dochs bliuwt hy wolkom mits hy him hâld oan ùs hûsrigels en Stientsje de baas bliuwt.

Machtsstriid…..

Stientsje II

troch Posted on 2 Comments 1 min read 208 views

[Klik op de ôfbylding foar grut]
stientsje800600wit_20

Stientsje is in ‘Europese korthaar’, sa stiet yn har paspoart.

Wy hawwe har ùt it asyl helle want wy koene ùs bisteleafde oan net ien kwyt. Nei dat Max nei sântjin jier ferstoarn is wie it stil yn hûs wurden. It ritme fan de dei wie fersteurd.

En sa is sy yn ùs libben kaam.

Yn de earste fyfjier fan har bestean hat sy fjouwer pleechâlders hân. It wie net wat se de der fan ferwachte hie. Mar eltse kear tocht se: ‘Dit wurde minsken wert ik fan hâlde kin’, en dan waard se nei in skofke werom brocht, nei it asyl.

Somstiden tocht se dat it oan harsels lei, koe se wol oan de ferwachtingen foldwaan? Soe se har oars gedrage moatte? Mear Europeesk? Kateftiger? As soks sawat hinne?

Op in kear kamen er wer lju foar har traaljes lâns. Sy like wol in leaf minske, hy wat in brimstige man. ‘Ik bin mar fuort krûpt, sa folle mooglik efter yn `t hok. Se woene my dochs net hawwe.’

En ferduld noch oan ta; woene dizze lju har net hawwe?

En sa is sij opnaam troch in pear âldere minsken. It hat har kattenbestean hielendal feroare en ferrike. Er wurdt rekken mei har hâlden.

En fan har kant docht se er alles oan om it hja nei`t sin ta meitsjen.

Unferwaardlike leafde moat fan beide kanten komme, is ‘t net?

Ach, dy Stientsje

Myn tùn

troch Posted on 2 Comments 0 min read 193 views

photo379551891105884240-bewerkt

Myn tùn is myn alles. Ha ik it somstiden dreech, dan gean ik de tùn yn. Ik set de skeppe yn `e grûn en hoe fierder ik dol hoe mear ik myn emoasjes kwyt kin.

Ik fertel de Goudsjeblommen  en de Fioeltsjes wat my dwers sit. It unkrûd lùstert mei en bewege har sêft hin en wer. De slakken ha de tiid en heare geduldich nei myn ferhaal.

‘Werom makkest dy sa drok om?’ sizze se; ‘Doch krêkt as ùs, wy binne op it ein like fier as jimme.’ 

‘Ja , mar,’ sis ik; ‘jimme hawwe de tiid en ik net.’

Se geane allegearre om my hinne sitten. In Podde klimt op in stien want hy wol gjin wurd misse. In foarse Langskonkmich makket om gjin tiid te missen in web yn myn hier.

Ik sit mei in probleem .’ sis ik. De Goudsjeblom tilt syn kopke omheech, de Beltsjeblommen sjogge nei underen. In Krobbe kriget in skrobbearing en de wjirm moat him ôfjaan. De beammen bûge hun krunen; de spanning is fielber.

‘Wy wolle ferfarre.’ sis ik; ‘De tùn wurd my te oermânsk.’ Der falt in grutte stiltme om my hinne.

‘Ja mar wy kinne dochs mei helpe?’ seit de krobbe. ‘Sst,’ seit de wjirm; ‘oars gean ik wer de grûn yn.’

Ynkoartens komme we wer byelkoar en dan sille wy it er noch es oerhawwe.

Wer moat ik dan hinne mei myn gefoelens, myn fertriet en blidens? freegje ik my ôf. Myn tùn. Ik kin myn freonen net misse…

Ynternasjonaal

troch Posted on 0 Comments 0 min read 193 views
photo379551891105884211-bewerktHeech yn `e beam sit Stientsje.

Jimme witte wol dat wy har ùt it asyl helle ha. Ik moat sizze; se past har goed oan.

Se hat de Fryske taal al aardich under de knibbel. Se hat in ynboargeringskursus folge foar bûtenlânske bisten.

De Fryske taal wie dreech mar ek dat leard al,  moat ik sizze.

Se hat ek al kontakt makke mei in Russyske Mikoense kat en dat giet wûnderlik goed. Se hawwe earst de messen slipe en doe oerlein: hoe gean wy no fierder? Libje as fijannen as freonen? Yn oarloch as frede?

By de buorren kamen er twa Thaise hûnen fan hege adel mei lange stambeammen en drege ropnammen.

Nei in skofke fan unrêst en unbegryp binne se mei elkoar oan de keukenstafel sitten gong. Se sparren elkoar net; it gong er somtiden mâl om wei.

En sa ha se meielkoar ienriedich in ferdrach op papier setten en der moat in elts him no oan hâlde. Sa nèt, dan werom nei it lân fan komôf.

De ynternasjonale taal moat wurdeBegripe en ferstean.'” seit:Stientsje want sy hat de ynboargeringskursus dien …

Allergysk

troch Posted on 2 Comments 1 min read 211 views

sneezIk stean foar in dilemma.

Sûnt in pear moane is Stientsje by ùs. Nei in pear drege wiken fan unwennig wezen docht se al krekt as hat it nea oars west.

Se is oanhinklik en hat it ritme fan alledei wer te pakken. Se hat freonskip sluten mei de kat fan Sytse, en dat seit wat.

Dy fernearde gjin ynkele yndringer. Ek hat se al in freondinne; in wyfke mei in unsjoch kopke mar mei in prachtige sturt wat mear hat fan in plùskebiezem. Ek de fûgels dy altyd yn ùs beam sitte is se mei befreone.

Mar no myn grutte dilemma.

Earst tocht ik; ik wurd ferkâlden. Dat kin om dizze tiid sa mar. Mar it hâld mar oan, dei en nacht snotterje. It makket my deawurch.

Ferskate minsken komme mei goedjaande ried. De buorman sei; “Dy kat moat wêrom nei`t asyl.” “Net mear yn `e hûs nimme.” seit in oarenien. “Bûten sitten gean, ramen en doarren iepen.” seit wer in oare.

Mar hoe kin ik no Stientsje wêrom bringe, se is al ynboargere. Mei in grutte bôge belânet se op myn skoat… Wat moat ik dwaan?

Dan mar snotterje nim ik my foar mar. Stientsje bliuwt!

Oanpasse

troch Posted on 0 Comments 1 min read 154 views
Se neame my Stientsje. Hoe komme se derby? Ik ha my foarnaam net nei dy namme te lústerjen. Wa neamd syn kat nò sa?

Wat tinke dy lju wol net? Ik ha ek sa myn grutskens. Dat witte dy lju net mar ik bin in kat fan hege komôf. Ik ha yn in hiel grut hûs wenne, sy neamden dat in kastiel.

Ryk wiene hja mar de bisten wiene der op ta. Ùt noad binne wy as bisten op in moarn byelkoar west te oelizzen; wat sille wy dwaan?

De kanarje hie it grutste wurd, de hûnen wiene it no es einliks iens mei de katten. Lokkich hie ien fan ùs in kattemobyltsje en hat de saak wrâldkundich make.

Foar dat ien fan ùs it yn it snotsje hie waarden wy yn in biste-ambulânse poate.

En sa kamen wy meielkoar yn in asyl terjochte. Fan kastiel nei asyl. Mar ik eamelje net, de lju dogge hja best.

En ik… Ik bin Stientsje fan it Kastiel. Ik sil my oanpasse moatte.

Ik sil besiikje dat hja like folle fan my hâlde sille as fan hja hûn…”

vensterbank800

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien