Minsken

Wyksuster

troch Posted on 0 Comments 1 min read 506 views

Dèr fleant se wer hinne, op `e fiets troch ùs doarp: de wyksuster. Waar as gjin waar, sy hearde yn it doarpsbyld.

Ik sjoch se noch by ùs thus kommen yn in grize as blauwiche jurk mei wite skelk en in wite doek om 'e holle. Dèr kaam noch by, se wie fan Surinaamse ôfkomst dus frij donker en dat wiene wy nèt went yn it doarp. Se wist alles fan elke hùshâlding. Foaral arbeidershùshâldings hâld sy goed yn 'e rekken en mei alle fragen en swirrichheden koene jo by har te rjochte. Nei har kaam er in oare wyksuster. Dat wie in bysûnder leaf minske, der ha ik noch de bèste oantinkens oan. Jierren letter ha ik noch faak by har op besite west, doe wenne hja yn in âlderein hûs. De middei fleach om mei har ferhalen oer de minsken ùt myn doarp, wer fan ik de measten helder foar de geast krye koe.

De wyksusters, sy wiene unbaatsuchtiche opofferjende froulju dy dei en nacht klear stienen foar de minsken ùt myn doarp. Wy sille hun nea ferjitte. 
Mar hja komme werom, wurd er sein ...

fotobron

Oantinken

troch Posted on 0 Comments 1 min read 506 views

Hjoed, twa oktober, is foar my in dei fan oanktinken. Wy hawwe in muoike hân dy wy nea ferjitte kinne; in bysûnder minske.

Myn earste moetsjen mei har wie op myn troudei. Sy wie de earste dy sei; "Fan herte wolkom yn ùs famylje." Dat klonk sa warm hertlik en oprjucht! En sa is it altiid bleun. Wy hiene wat tegearre sûnder wurden begrepen wy mekoar. Elke wike kaam ik by har lâns en dan sei se: "Mei ik efkes seure?" -want hja wenne allinne- ".. en fertel nò mar wat as stò belibbe haste..." 

We hiene ôfpraten dat wat wy bepraten tusken ùs bliuwe soe. Fan alles kaam op it taffelskleed. Somtiden har noeden en soargen mar ek har blidens om har sibben. Mei belangstelling frege sy dan nei myn libben en joech my faaks ried as ik earne mei siet.

Hjoed op har jierdei, twa oktober, befangt my in tankber gefoel dat ik san minske tsjin kaam bin. In minske om fan te hâlden.

Wer fynt men dy hjoeddeis noch?

Trystens

troch Posted on 0 Comments 1 min read 486 views

Ha jimme juster ek foar de telefysje sitten en nei de troanrede heard? Ik hie al gau myn nocht en koe de trystiche taspraak fan de keninginne net lang oan hearre. Dèr oerhinne kamen de menisters en de minsken dy der ferstân fan hiene oan it wurd. En as jo hun leauwe moatte dan komme de tritiger jierren dèr wer oan. "Soe it sa min wurde kinne?" freechje ik my ôf.

Wy hiene eartiids yn ùs doarp in earmenmeester dy by guon minsken lâns gong en hja wat lùziche neazige sinten brocht. Elkenien yn ùs doarp wist wa dat wie en  hja waarden dèr ek op oansjoen. Op in dei kaam ùs heit thus en sei: "De earmmeester hat my oanhâlden en frege as hy ek helpe koe..." En grutsk sei er "Sa lang as ik libje sille wy jo noait nedich ha!"

Ach, wat wie dy man grutsk. Hy hat it ùs altyd  foarhâlden nèt de hân op te hâlden. "Want dan binne jimme ôfhinklik en nèt mear frij yn jimme dwaan en litten." Mar lokkich binne dy tiden allang foarby en dat sil noait werom komme... dèr leauw ik hillich yn.

Ik moat mar es in nij huodsje keapje, tocht ik sa. Mar nèt fan dy nuversoartigens as dy froulju droegen mar ien der`t ik prûs en tsep fan wurd.

Moai Gaasterlân

troch Posted on 0 Comments 1 min read 552 views

De famkes fan Contact binne op reis west. Ien kear yn`t jier gean hja mei elkoar op stap. Nei dat wy ùs om healwei tsjienen by de tsjerke fersamle ha, gean wy op wei. Fyftsjin froulju yn fjouwer auto`s.

It doel is Gaasterlân en Staveren. De earste kofjestop wie yn Aldemardum, spitich wie it net terraswaar mar it gebak makke alles goed. Dû nei it natûrmeseum Mar en Klif. Nei dat wy in spektakulère film sjoen ha fan hynders en dûnsers giet it fjierder. Op nei Himmelum wer`t wy in prachtiche tûn besjen mochten en plantsjes keapje koenen. It stel froulju wie yn tiid al fleuricher wurden en de iene koe it al moaier opsizze as de oare.

Yn Staveren krygen wy in rûnlieding fan in entûsiaste gids, dy ùs alles fertelde oer de stèd, mar bytiden mear nocht hie oan syn harkers dan oan de âlde gebouen. Nei dat wy de Toankamer Ponthus en in galery besjoen hiene, foelen wy deawurch op in terrasje del oan sè. En sa kamen wy lang om let yn it wokrestaurant op 'e Jouwer.

It wie wol wat oan 'e lette kant dû ik thus kaam mar myn man is wat went en sjocht nearne raar mear fan op.

Wat ha dizze famkes fan Contact in moaie dei han. In dei fan wille en ienriedigens. Wy doche it es wer.... 


Grotere kaart weergeven

Skoalreiske

troch Posted on 0 Comments 1 min read 505 views

Foart nei de oarloch, ik sil san tsjien jier west ha, hie ik myn earste skoalreiske.En wol mei de fèwein fan Louw Visser. De wein waard skrobbe en twa lange banken waarden lâns de kanten set. Der koenen dan de skoalbern op klimme en sa troch in kier nei bûten sjen. En de feilichheidsfoarskriften, der hie min noch gjin weet fan. Dèr waard wol sein, nèt healwiizje en goed fèsthâlde. De dyken wiene ek noch nèt sa goed as hjoed te dei, wy hâlden mekoar fèst en as de auto oer in bult rydt dan fleachen wy ûnder grutte hilariteit troch de fèwein.

Yn Appelskea oankaam wie de helte fan de bern beroerd en mislik. Mar mei de ranje en de tontsjes ko-iis wiene wy al gau alles fergetten. Wat ha wy ùs fermakke yn de sânkûle en de boarterstùn. De dei fleach om en al gau moasten wy wer yn de fèwein nei hûs ta. Dat skeat my yn iens yn`t sin dû ik in grutte lùkse toerbus foar de skoalle stean seach . Se soenen mei de skoalbern nei it bûtenlân , sei de sjaufeur .

Soene dizze bern letter ek sokke moaie oantinkings  ha, freechje ik my ôf.  Tiden hawwe tiden, is`t nèt wier?

Ùtlitte

troch Posted on 0 Comments 1 min read 669 views

Healwei kom ik myn buorfrou tsjin. Hja ferteld dat se mei man en bern nei Curaçao west is. It hele jier wurd dèr foar sparre want de femyljebânnen binne hiel hecht. Se hat my al es korrizjearre want ik  hie it oer Suriname mar dat hie ik mis: it wie Curaçao en dat is hiel wat oars.

Nei dat wy bypraten binne gean Max en ik wer fjirder. Dan hâld Jan my oan; hy en syn freondinne binne mei de karavan nei Italië west en hawwe it osa nei it sin hân. Ek Veronica is mei har man en twa hûnen nei it suden west. Entûsjast ferteld se wat hja belibbe ha ûnderweis. Max wurd ungeduerich, hy hat al hiel wat kearen syn poat omheech hân mar der moat noch mear barre. Dan komt myn neiste buorfrou er oan en seit dat sy mei har man -de frachtrider-  nei Frankryk giet. Ik winskje harren in moaie rit ta en lit my nei de berm skuorre.

Wa lit wa ùt, ik wit it nèt..

De tsien dingen

troch Posted on 0 Comments 2 min read 559 views

Wy hawwe yn ùs gemeente in ploechje liturgen. Dat wol sizze: om syn beurt lèze wy sneins gedielten ùt de bibel der`t de  foargonger in oertinking oer hawwe sil.

In jier as wat allyn binne wy der mei ùt ein set. Ûnder lieding fan in logopedist moasten wy leare om starich en dùdlik te praten. En dan moasten wy de eangst oerwinne om foar in grutte mannichte te sprekken. En foar dat wy it ûnder de knibbel hiene ha wy hiel wat ôfswitten en senuwen oerwinne moatten. Mar dat rint nò al in jier as wat en it foldocht goed seit min. "Wolst sneintemoarn de tsien geboden foar lèze?", freget de foargonger oan my; "Mar dan wol wat simpel wei want it is foar de bern..."

En sa fyn ik de tsien dingen op in ienfâldiche wize ùtlein yn it 'Blide Boadskip' fan J.W. Zantema.

  • Ik bin dyn God, en in oare god hasto net. 
  • Do meist gjin dingen meitsje om dèr foar te bidden.
  • Do meist net flokke, dan brûkst Myn namme ferkeard.
  • De snein is in aparte dei, oars as de oare  seis dagen: it is Myn dei . 
  • Hâld fan dyn heit en mem.
  • Do meist net deaslaan.
  • Heit en mem hearre byinoar.
  • Do meist net stelle.
  • Do meist net wat raars fan in oar sizze, as it net wier is.
  • Do meist net oergunstich  wèze.

Dat binne dus de tsien dingen foar de bern en foar de grutte minsken dy noch bern wèze wolle. Wat ha wy dochs in prachtiche taal om ùs te ùterjen yn gefoelens, emoasjes en spraak, is`t nèt wier?

 

Rommelmerk

troch Posted on 0 Comments 1 min read 584 views

Ik stean mei in pear froulju midden yn in ôfgryslike bult klean. Ien kear yn`t jier ha wy rommelmerke fan de opbringst giet in part fan nei in goed doel en in part nei ùs tsjerke.

It hiele jier troch wurd er troch in stik as wat manlju oanwurke. As er minsken ferhuzje as dea geane wurd  it troch jûn en it hûs as flat wurd opromme en skjin makke. En dan moat it noch priizge wurde fan it lytse oan 't grutte guod ta. En dan, as it sa fier is. stean wy wol mei in hûnderd frijwilligers yn it sintrum te ferkeapjen.

It is in geweldige dei, in dei fan mienskipssin mei elkoar wurkje foar ien doel. Sa hat elts syn plak fûn: de iene by it wyt guod en de oare by it diggel guod. En sa stean ik by de ôftanke bult klean. Fan alles giet ùs troch de hannen. Fan dûnstekkens , underbrûken oant klean fan ûndùdlike ôfkomst.  Mar wat my it meast noch boeie kin binne de ferskate minsken. Fan ôf ien euro moat er ôftinge wurde.Oan t ein fan 'e dei binne wy tige foldien en dik tefreden.                                                                                                                                                                                      

In pear froulju ùt in fremd lân jouwe my in han en laitsje nei my . Bin ik te gol west? Ik wit it net mar it jout my in goed gefoel. Der giet it dochs om? 

Foto: Rommelmarktblog

Hûs te keap

troch Posted on 0 Comments 1 min read 600 views

"Wat staan hier een huizen te koop...", seit it jonge frommeske.

Ik bin ûnderweis nei myn broer. Mei in hiele grutte Connexxionbus komme wy oan yn in lyts doarpke. In âldere frou, in studinte en ik. Op de opmerksumens fan it frommeske seit de frou: "Mijn huis staat al twee jaar te koop." Hja fertelde dat sy ùt Amsterdam kaam en ferhuze wie om har dochter. Mar de dochter wie yn tuskentiid skieden en wenne  earne oars. En nõ wie hja osa unwennich en woe werom nei Amsterdam. "Wat bind my hier nog?", seit se tryst. 

It jonge frommiske fertelt dat sy studinte is en hjoed op kurses moat. "Ik ben al uren onderweg om hier te komen. Wat een uithoek, zeg!" By de bushalte stappe hja beide ùt. Ik druk noch gau de frou myn adres yn de hân en sis: "Kom maar langs, u bent altijd welkom".

Ik nim my foar noait de bern achternei te reizgjen hoe bèst de ferhâldings ek binne. Dus soanen: by dizze!

Stress

troch Posted on 0 Comments 1 min read 583 views

Der stiet in monteur foar de doar. Ùs televyzje docht it net mear. UPC hat grut underhâld plege yn hiel de omkriten. Gefolch: gjin byld allinne snie.

De man fan it kastje bûten is nearne te finen. Dan mar skilje mar dan begjint de illinde. Hoe lis ik de man oan de telefoan ùt wat der oan de hân is? Ik bin net technysk en myn man sjocht der neat fan. De UPC-man begrypt mar net wat ik bedoel. Op it lest sis ik yn greven; "We redde ùs sels wol."

Sa skilje ik in monteur -dan mar betelje- mar de ûnkosten gean nei de oarsaak. De monteur is in aerdiche jonge man mar hat de holle bryk op de lea. En mei pine ferlutsen gesicht stiet hy my te wurd. Meilydsum freechje ik  hoe as it mei him is. "It komt fan de stress." andert hy. Op myn fraach as dat fan it wurk komt, seit er: "Myn mem krige juster in hertoanfâl. Sadwaande moast ik dalik nei it sikenhûs. Se is wer thùs , it is allegearre meifallen. Mar nò kin ik myn nekke net bewege , en dat komt fan de stress." Nei in bakje kofje, in aspiryntsje en in praatsje giet er wer foart. We hawwe wer byld en de jongeman rint wer rjochtop de doar ùt.

Wat kin my de rekken skele: it wie dochs de muoite wurdich net !..