Rekrùt

troch Posted on 1 Comment 1 min read 311 views

facebookHy hat wer in pear dagen thùs west. It wiene gesellige pinksterdagen, dat moat ik sizze. Hy hat  hiel wat putsjes foar ùs dien.

De waskmasjine wie oan it dûnsjen en in skilderij hong bryk. De ferbining fan de koptillefoan siet yn it ferkearde gatsje fan de televyzje. Doe wie myn kompjûter oan bar.

Lykwols mei de frou dy er mei omgiet . “Ik wol wat mear lêzers en folgers ha.” sis ik tsjin him. “Dat leit hielendal oan mem selsMem moat mear op Facebook sitte.” seit er. 

“Dat doch ik wol mar it binne altyd de selde minsken dy eamelje oer dingen wer`t ik neat mei ha.” 

“Mem moat fierder gean op Facebook. Dan kriget mem in hiel soart freonen.”

En sa is hy oeren geduldich  dwaande om my weiwiis te meitsjen op it mêd fan de nije tiid. Ik bin noch ùt de tiid fan Aap-Noot-Mies en de wrâldkaart op it skoalboerd en fiel my somstiden as in rekrùt dy op herhelling is.

“Komst gau es wèr?” freegje ik; “It sil nedich wêze by dizze soldaat.

Sibben

troch Posted on 1 Comment 1 min read 315 views

margjeIs it goed dat ik fanne wike in dei kom?” freget se.

Myn suster en ik komme geregeldwei by elkoar, sy is fjouer jier âlder. Eartiids, doe wy as bern by elkoar sliepten -dat wie  doe sa-  fertelde sy my altiid teltsjes. En by krapte oan in boarterspoppe mocht ik har earm brûke. Dy klaaide ik dan oan wylts sy allang yn sliep fallen wie.

De ferhâlding is altiid goed west. En dat is eins in wûnder want wy hawwe tige ùtrinnende karakters.

Jo moatte fan goeie huze komme om argewaasje mei har te krijen. Emoasjes lit hja net blike. Wylts ik in janker bin. Opstinaat wurd sy net wylts ik tige oprinnend bin. Hja is altiid stabyl en ik it tsjin oergestelde.

Se liket op ùs heit; dy wie krekt sa. Mar ik lykje sprekend fan natuer op ùs mem. Myn man seit gau ris; “Der ha jo beppe Atsje wer.” Hja is tige sunich en ik wol wol res bûten de pot pisje. Oer bern en oantrouwd hat se it noait. En ik mei noch wol es  myn sores op it plush goaie. Sa is er in himelskbreed ferskaat tusken ùs beide.

Lokkich is dy earm er altiid noch as ik dy nedich ha soe. It wurd fêst wer in slagge dei mei in advokaatsje en slachrjemme. 

Brânkast

troch Posted on 0 Comments 1 min read 285 views

safeDe lju ha gjin betrouwen mear yn de banken.” seit it nijs.

Minsken wurde ynterviewt op strjitte hoe as hja tinke oer de maatskippij en it wrâldbarren. Ùtrinnende mienings en ùtspraken wurde der dien. Ik mei der wol graach nei harkje. It binne reaksjes fan alderhande slach folk. Sa wie it juster èk wer it gefal. Banken gean fuort en ferdwine de pinapparaten ùt it doarpsbyld.

De man fan de brânkastenwinkel docht goeie saken. “It is nèt oan te slepen. seit er. Wy meitsje efkes in rûnsje en sjoche der tige hippe modellen by stean. Ek dy gean mei de mode mei. Fjûrreade en blauwe mar ek lytse en grutte brânkasten steane te wachtsjen op klanten.

Ek wy hawwe jierren san grutte brânkast yn ‘e hûs hân. Wat wie dat ding maklik. It wie yn de tiid dat ùs jonges oan it puberjen wiene. Cola, sjips, truien en de skuon fan myn man gongen allegearre yn de brânkast.

“Wol mem myn brânkast ek brûke?” seit de soan.  

“Hoefolle rinte krij ik by dy?” freegje ik? Hy grommelt wat.

De fauteuil

troch Posted on 6 Comments 1 min read 422 views

stoelDy stoel moat fuort.” sis ik tsjin him. “Hoe komst er by? It is san noflike stoel.” seit er.

Jierren allyn kochten omke en muoike in leren fauteuil. “Hy hat wol njoggen hûnderdgûne koste.” sei se. Mar omke moat noflik sitte.

Nei dat se beide ferstoarn wiene erfden wy him. Myn man naam him fuort yn beslach en brocht der ek in stik fan syn libben yn troch. Mar de leunings waarden sutrich en gongen stikken. De  franje waard der ôfhelle en op de earmleunings lime. Sa waard hy wer jierren yntensyf brûkt. Mar op in gegeven momint seach ik de stoel troch de eagen fan fremden.

Dit kin net langer. It hellet it oansicht fan oare meubilêr nei ûnderen. Nei in protte tsjin akseljen fan myn man waard er yn de auto laden. “Ik gean mei. sis ik tsjin him; “We bringe dy nei dyn lêste rêstplak.” En sa steane  wy by Omrin. Nei yn koarte seermonueel kyperje wy him yn de container.

Wêrom wurd ik der nò emosjoneel fan? It is ommers mar in âld stoel dy syn tiid hân hat? 

Mar ik wit dat it de minsken binne wer ‘t ik fan hâlden ha en dy er nèt mear binne.

Stil rin ik achter him oan: tiden hawwe tiden

Leuker kunnen wij het niet maken

troch Posted on 1 Comment 2 min read 363 views

loesjeIt wie wer sa fier; it belestingbiljet moast ynfolle wurde. Nò, wy hawwe in akkountent dat ik liet it mei in restich gefoel oan him oer. 

Nei dat wy in ôfspraak makke ha sitte wy tsjin oer elkoar. De tafel leit fol mei mappen, alles op nûmer en alfabet. Ik bin grutsk op my sels dat ik it sa foar elkoar ha.

In jier as wat allyn sei myn man; “Ik sil dy ynternetbankieren leare.” Moat dat nò?” freegje ik. “Ja,” seit er; “ik begjin min te sjen, as ik op in djûr blyn wurd dan kin sto dy rêdde.” Nei in protte gedoch en geëamel ha ik it ûnder de knibbel krige. 

“Wer is de jieropgaaf fan 2011?” freget de boekhâlder. “Alles sit yn de map fan 2011.” sis ik, tige wis fan my sels. Mar nei in protte gesyk is hy nèt te finen.

Jo moatte nei de bank gean.” seit de man; “dy kin jo helpe.

Nei in nacht fan wekker lizzen en soerbrânen wurd ik holpen troch in aerdich fanke. Optein gean ik nei hûs. It is klear kaam. De boekhâlder kin tefreden wêze.

Op in prachtige simmermoarn lizze der twa blaue slûfkes op de matte. “Wy krije jild wêrom!” rop ik al yn ‘e gong. Ta myn fernuvering moatte wy betelje en net san bytsje ek. ‘De jieropgaaf fan 2011 doogt net’ sizze se. “Betelje mar,” seit de soan; “jimme krije it wol wêrom as it ynoarder is.” En ja hear; nei in skofke stiet it wer op de bank. It wie blykber in fersin, nei alle gedachten.

“Leuker kunnen wij het niet maken.” seit de slogan.

It moat nèt leuker wurde …

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien