Minsken

Humoristysk

troch Posted on 4 Comments 1 min read 614 views

"As mem in humoristysk andert jout moat mem in laitsjend kopke der by sette. In smiley." "Hoe doch ik dat en wer kin ik dy smiley fine?" sis ik. "En werom moat dat? Wurden sizze mear as symboalen. As ik fyn dat it humoristysk is dan ha ik der nèt tekens by nedich."

"Mar dat is wat oars. Op internet is it gebrûklik", seit er; "En èk as minsken tsjintwurdich wat grappichs sizze, dan wurd er sein: in grapke, hear!" "Mar," sis ik; "dit is elektroanysk. Wy sjoche mekoar net yn 'e eagen dus moatte wy it mei wurden dwaan."

Ach... eartiids leine wy al dûbbel foar dat de oare ùtpraat wie sûnder symboalen. Mar ik wol graach noch wat leare en him net ôffâlle dus sis ik: "Wer fyn ik dan san laitsjend kopke?" Foar de safolste kear leit hy it ùt wat ik dwaan moat. Wat moat hy in geduld hawwe mei dit minske.

Der giet dochs neat boppe wiere humor yn eigen taal fan mins ta mins sûnder al dy babbelegûchjes? As soe de tiid my ynhelle ha...

T.N.T. post

troch Posted on 3 Comments 1 min read 615 views

"Mei ik hjir wol eefkes wat del sette?" freget de T.N.T. man my ? Foar de safolste kear stiet de besteltsjinst foar ùs doar. Troch dat wy de ienichste minsken yn de omkriten binne dy `t meastal thùs binne wurd er fan alles by ùs yn de gong set.

Wat wy sa al yn de rin fan 'e tiid net yn e hûs hân ha.Wat de buorren op Markplaats besteld hawwe stiet by ùs yn 'e gong.  Foar kapitalen oan TV-apparaten, glèswurk , boeken oan`t fietsen ta. Ik fyn it net slim, hear. Sa kom ik noch es yn kontakt mei myn buorren.

Myn man seit wol es; "We kinne wol in depot begjinne. De T.N.T. wol hùsfroulje, pensjonearre âlderen en studinten oan it wurk ha. Litte wy ùs opjaan, dan kinne wy ek es op fekansje."

"Ach...", sis ik dan; "Lit mar. Wy binne noch nuttich. Dogge wy ek noch es wat foar in oar..."

 

Poèzije

troch Posted on 4 Comments 2 min read 836 views

Der stean ik dan op it poadium yn café De Twa Gemeenten yn Jirnsum. Ik praat dan oer in foardrachtskriich sa as dat eartiids dien waard. Mei in kabaretselskip ùt Âldeboarn ûnder lieding  fan Jappie de Vos. Ien fan ùs song, in oare fertelde grappen en ik droech foar.

Ik wie noch hiel jong, spoekbenaud en hielendal gjin underfining. De seal rûn fol ik winske dat ik thus siet. Nei dat de foarsitter fan it pleatselikbelang de jûn iepene hie moasten wy ùs kunsten fertoane. As de dei fan juster wit ik noch wat foar gedicht ik foardroeg.

De titel wie Najaarslaan, fan Jacqeline van der Waals. Hja wie yn dy tiid in ferneamd dichteres, skriuwster en fertaalster. Yn de sjuery siet ûnder oaren Roel Bergsma ùt Terherne. Mei in earste priis yn de bûse soarge hy  ek dat ik troch de N.C.R.V. yn Hilversum ùtnoege waard. Wat ha wy in moaie dei hân. Ik hie in hiel soart supporters meinaam.

Ik keek in de gouden heerlijkheid
Van een najaarslaan,
Het was of ik de goudene deuren wijd
Zag openstaan,
Het werd mij, toen ik binnen ging,
Of ik door gouden gewelven liep:
Ik aarzelde even, ik ademde diep,
Diep van verwondering.
Ik voelde mij eerst als een kindje, dat stout
Doet wat verboden is;
Ik sprak: "Zijn voor mij die gewelven gebouwd?
Ben ik zoo rijk, dat van louter goud
De gang mijner woning is?"
Toen sprak ik: "Deze gouden grot
Is immers geen menschenpaleis."
Ik sprak: "Het is een betooverd slot,
Dat lang op sprookjeswijs
Geslapen heeft en stil gewacht,
Op één, die de poorten ontdekken zou,
De doode gewelven wekken zou
Van 't huis, dat ieder menschenhuis
Te boven gaat in pracht."
Ik sprak: "Hoe ben ik zoo rijk, zoo rijk!
Hoe ben ik zoo rijk, mijn God!
Welke aardsche woning is gelijk
Aan dit, mijn sprookjesslot?"
Trotsche, of ik een prinsesje waar,
Ging ik door 't goud;
Aan beiden zijden stond daar,
Schragend de gangen, hoog en zwaar,
De zuilen opgebouwd.
Waar gouden de portalen zijn,
Hoe zullen daar de zalen zijn!
Ik zag aan 't einde van mijn pad
Een kleine ronde poort,
Als blauw saffier in goud gevat,
En haastig, vol verlangen trad
Ik door de gangen voort.
Ik sprak: "Als bij mijn aankomst wijd
Die poorten openstaan,
In welk een groote heerlijkheid
Zal ik dàn binnengaan,
Indien van goud de gangen zijn,
Hoe groot moet mijn verlangen zijn,
De zalen in te gaan!"

Spitich genoch hat it fèst net goed genoch west want sy hawwe my noait wer frege. De Dei fan de Poèzije. Yn myn tinzen stean ik op it grutte podium yn De Twa Gemeenten...

Oplichterij

troch Posted on 1 Comment 1 min read 527 views

"Mevrouw, mag ik even binnen komen?"

By de doar stiet in jonge man. Op syn jas printet it logo fan Eneco, in enerzjybedriuw. Ûnder de earm hat hy in grutte leren map. Ik freechje him wer `t hy foar komt. "Welke stroomleverancier heeft U?", freget er. "Och , hearkes...", tink ik; "Folgens de konkurrinsje kinne wy  it noch suneger oandwaan". "Nò...", sis ik; "Wy binne al hiel lang by it Nuon en dat befalt goed."

"Maar mevrouw, ik moet de meterstand opnemen. Weet u niet dat het Nuon en Eneco gefuseerd zijn ? U moet dat wel weten want daar heeft u bericht van gehad en dus moet ik bij u binnen zijn." As waart it my ynjûn tocht ik: "Dit hat luzen." En mei berettens sis ik: "It bliuwt sa as it is." en doch de doar ticht. "Ik kom morgen terug!", ropt hy noch; "en anders overmorgen!"

Sa skilje ik efkes letter mei it Nuon en der wurd my sein dat er oplichters dwaande binne. Se komme earst om it hiele hear en fear oer te sjen en dan slane se hun slag. Op hja oanriden skilje ik mei de plysje en dy seit ta om der achteroan te gean.

Dus minsken tink er om jimme binne warskôgge !..

Realistysk

troch Posted on 7 Comments 1 min read 579 views

Op de doarmatte falt in ùtnoeging foar in tentoanstelling fan skilderkeunst. In freondinne fan ùs is nei har fiifensechtichste begong te skilderjen. Fan ôf maart oant augustus eksposearit sy yn de Deelen.

Ik skilje har dat ik earst es lâns komme wol. Want ik bin in analfabeet op dat mèd.  Ik mei de hiele samling fan skilderijen besjen. Ik freegje: "Wat bist sto nò? In abstrakte keunstner as wat oars? Hoe moat ik dat sjen?" Ik fiel my ûnnoazel  en unwis ik bin op in terrein wer `t  ik net yn thus bin. Mar sy kin my wol en seit: "Sis mar: ik bin in Realist." Ik knik en besjoch de hiele utstalling.

Ik ha bewûndering foar har. Op jin âldens noch soks prestearje dat fyn ik knap. Nei dat ik tasein ha te kommen gean ik under yndruk nei hûs . En ik dan... ik besiikje ek yn al myn breklikens en beheinens yn taal te skilderjen...

Wa wie ùs mem?

troch Posted on 1 Comment 1 min read 454 views

"Ik ha myn libbensferhaal op papier set...", seit myn freondinne tsjin my; "Ik ha it opslein en, as ik er net mear bin, kinne myn bern mar in moai praatsje hâlde op myn kremaasje." "Wat hast dan opskreun en wer bist sto begong mei dyn ferhaal?" freegje ik.

Wy sitte tegearre te kofjedrinken en krye it oer in freondinne dy `t krekt stoarn is. De bern witte neat fan har allinne dat sy skyt skjin en sekuer wie. Mar oer it werkelike minske "mem" witte sy neat. "En der wol ik foar oppasse...", seit se en nimt noch mar in bakje kofje. "Hast sto al wat op papier set?" freget se my.  "Nè," siz ik; "ik bin noch net fan plan om der ùt te stappen en boppe dat de bern kinne my fan binnen en fan bûten." Heech ùt soene se sizze: "Wat soe sy dizze taspraak moai fûn ha." Nò ja, dat hoopje ik dan mar...

Efkes letter sitte wy oan in glèske wyn en binne ùs eigen ôfskiedsrede oan it skriuwen. Ik kin wol sizze it binne moaie ferhalen wurden. De titel is al skreun: Wa wie ùs mem?

Tolerânsje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 522 views

Ik sit yn in grot folle trein. De reizigers sitte hast by elkoar op 'e skoat. Ferskate minsken ha noch in plakje fûn om te stean. Tsjin oer my sit in famke. Hja besiket in pizza ùt de doaze te plùzjen. Mar foar dat se begjint te iten docht se de hânnen  gear. Der wurd wat om har hinne gnize. Mar ik ha grut respekt foar har. Dat se dat doarre mei al dy minsken om har hinne. Soe ik dat dyn ha?

Ùs keninginne en har skoandochter doche in holledoek om as sy in moskee besiikje. Wat is der nò op tsjin? Sy toane respekt foar de gebrûken fan it lân. De Amish yn Amerika wolle gjin reflekterende plaatsjes op hun hynder en wein ha. Der wurd bespotlik oer dyn. Okè, foar de feiligens wie it better oars fansels.

En sa giet it mar troch. Wer is de tolerânsje bleaun wer `t ùs lân bekend om wie? Oer dizze unferdraachsums meitsje ik my  somtiden soargen. Soene wy der nèt tsjin yn opstân komme moatte?

Opromming

troch Posted on 0 Comments 2 min read 466 views

Al wiken lang kom ik lâns in grutte meubelsaak. It is oprommingstiid, sa ek by dizze winkel. Se hawwe prachtiche flierkleden yn in grutte bak bûten stean. Se binne al aerdich ôfprize mar binne my noch te djoer.

In skofke allyn ha wy in oerstreaming hân en nije flierbedekking sjoche wy beide tsjinoan. It wurd in hiel geheister mei kasten en sa, dat in flierkleed kin ek hiel wat kamûflearje. En ja, hear: juster kaam ik der foarby en foar in moai priiske ha ik it kleed kocht. Mar doe kaam it: hoe ferfiere jo soks? Ik hie myn boadskipperskarke by my. "Dan moat hy der mar rjocht op yn stean." tocht ik sa. Max ùs hûn kaam oan de oare kant. Nò, ik ha it witten. Max luts my de berm yn en it kleed gong mei. Ik bin oan it fûterjen op my sels. Wat ha ik dochs ùthelle?

Dan yn ienen hear ik roppen. In frou komt er oan draven en yn breklik Nederlânsk seit se dat se my helpe sil. En sa skarrelje wy nei hûs ta. Underwylts ferteld se dat sy in Sjileenske is. Wylts wy hâlden en kearen ha mei de hiele brot seit se dat sy slim ûnwennich is fan har heitelân. We komme thus. Hja freget as ik es lâns komme wol en foar dat ik har betankje kin kry ik in dikke tùt.

Ik bin er oandien fan. Wy prate ôf dat ik ynkoartens by har komme sil. Frjemd mar ik bin hast blider mei dit moetsjen dan mei it flierkleed...

Optimisme

troch Posted on 0 Comments 1 min read 647 views

It is sneintemoarn, 11 oere. Wy sitte foar it programma Business Class, myn man en ik. Hy hâld fan dat programma want hy komt ùt it sakelibben. It seit my net safolle. Meastal giet it my boppe de pet. Mar nò wie âld minister Wiegel yn byld. Hy brocht in winsk ùt op de Nederlânske befolking. En ik, ik wie it hielendal mei him iens.

Hy sei; "Ik winskje eltsenien in jier fan folle optimisme." En der stean ik hielendal achter. Ik kin wol sizze, ik bin op it oarlochspaad tsjin it negativisme. En derom bin ik it nije jier begong yn lytse kring. Myn man wol ek noch wol es swart- wyt tinke en negatyf ùt de hoeke komme.

Op in nijjiersgearkomst hearde ik oars neat as folle lok, seine en sûnens. Fansels is dat ek sa, dat is foar elken ien hiel wichtich. Mar ik winskje jo, hoe beroerd jo omstannichheden somtiden ek binne, "folle optimisme ta." 

Sille wy meielkoar yn it gewear komme tsjin it negativisme? Dan sil it net lang duorje as de wrâld sil der de fruchten  fan ploaitsje...

Femyljeberjochten

troch Posted on 0 Comments 1 min read 466 views

"Jan, kinst sto Pieter fan Ale en Jantsje noch wol? Nò, dy is dea en net sa âld wurden."

Ik skilje mei myn broer ùt myn doarp. De Ljouwerterkrante is krekt kaam en dan sjoch ik earst nei de femyljeberjochten. Soe der ien by weze dy ik kin? In fremde gewoante, dat wit ik wol. Ùs mem dy dat eartiids ek al en as bern tocht ik dan: se koe der wol nei ùt sjen. En dan, as it in goedkunde  wie, waard der wiidweidich oer praat. Dochs fûn ik it as bern prachtich as de buorfrou en ùs mem fan alles oer de persoan yn kwestje fertelden.

Dan hiene wy yn ùs doarp noch in leedsizzer. Hy droech in swarte lange slipjas  mei koperen knopen en in swarte hege hoed.  En wat it moaiste wie: hy koe de leedbrief  ùt de holle opsizze en droech dat yn dichtfoarm foar. By elk hûs en by elke doar waart er mei niget nei him lùstere. Der is in soart ferlen gong oan mienskipsin.

Mar ja... tiden hawwe tiden. 

Ik sil myn suster efkes skilje. Dy koe him ek goed. Hja siten yn de selde klasse...