As wie ik net fuort west giet se wer fierder mei har ferhaal. “Wer wiene wy ek al wer bleaun?” freget se dan en sjocht my freegjend oan.
Ik bin by myn muoike. Eltse wike op tongersdeitemiddei gean ik by har lâns en dan hawwe it oer eartiids doe sy as sjoernaliste by de Hepkema’s Krante (ek wol ‘De Hepkema’) wurke.
Hûnderd út ferhelle se dan oer har ûnderfinings as sjoernaliste. En dat wie wat as iennige frou yn in mannewrâld. We hawwe it oer it jier 1929; de emansipaasje wie noch lang net yn sicht.
Se kaam fan de H.B.S. en soe yn de biblioteek wurkje. Se hold fan boeken en lêsde in protte. Mar nei in skoftke ferfeelde har dat.
Troch kontakten kaam se yn oanrekking mei de krante. Se krige in keamer boppe in tabakssaak en koe daliks begjinne.
Se hat it dreech hân, it wie ommers in manlju’s bastion! Se mocht allinnich de gearkomsten fan de plattelânsfroulju ferslaan. It ynteressante barren gong nei de kollega`s -mannen- Oant se brânen en plysjesaken dwaan mocht… Doe wie se op har plak.
“Nije wike gean we fierder.” sei se dan; “We binne noch lang net útpraat.”
De sjoernaliste. Ien- en njoggentich is se wurden.
