D’r is meer…

Unbegryp

troch Posted on 3 Comments 1 min read 465 views

Untitled-1Gesellich de allesbaander oan en oerâl steane kearsen. De trije hûnen ha de waarmte fan de kachel opsocht. Twa katten ha it hegeropsocht, de oare trije fine it bûten nofliker. Gerrit, de pony, leunt tsjin de hikke oan en fernuvert him mei in baal hea. De beide Hingelbûkbargen gnoarje yn de fierte.

Gesellich.” tink ik en skow wat tichter by de kachel. It it is wol maityd mar dochs noch huverich.  

Se is hjoed jierdei, tegearre sitte wy oan de kofje en de Oranjekoeke. It petear giet oer deistiche beslommerings.

 Mar dan ynienen wurd de sfear oas.

It praat komt op de nije suvelyndustry dy yn oanbouw is; twa Fryske en ien Sjineeske. “Dat levert wol tûzend banen op!” sis ik entûsjast.

Mar ynienen barst se los; “Dat gaat ten koste van dieren en de natuur.” ropt se; “Neem nou die boeren. Die willen nog meer vee, meer stallen, groter en groter moet het allemaal. En waar moet die mest heen? Ze zitten nu al met enorme overschotten.

“Mar it jout wol wurkgelegenheid. Dat is goed foar Fryslân.” besykje ik noch. We wurde it net iens. Sy hâldt op it wolwêzen fan bist en natûr. En ik sjoch nei ùs ekonomyske belangen.

En sa gean wy ùtelkoar. Spitich dat it sa rûn is.

Unbegryp. We hawwe beide gelyk. Tink ik.

Unyke gearwurking

troch Posted on 0 Comments 1 min read 470 views

samenwerkenDe Meniste tsjerke sil in yngripende ferbouwing ûndergean. It is in gebou ùt de 17 de ieu en is nedich oan restauraasjen ta. It dak is min en de grûn is fersakke.

Der binne ferskate aksjes op touw set. Mei rommelmerken, boekeferkeap en konserten is er in fiks bedrach byelkoar skrabbe. Nèt te ferjitten mei help fan de ferskate sponsoren en ynstellingen.

En no is it safier; de oannimmer kin begjinne.

Troch de baptistengemeente ‘Pniel‘ is sa lang de ferbouwing duorret ûnderdak ferskaffe. Al in pear jier binne der kontakten west. Fan beide kanten is er respekt en begryp foar elkoars leauwen en grûnbeginsels.

In unyke gearwurking tusken Menisten en Baptisten. Moat dochs kinne?

pniel

Nieuwsuur

troch Posted on 3 Comments 1 min read 475 views

Untitled-1Ik bin ferkâlden en fiel my heal. Noch mar efkes nei Nieuwsuur sjen en dan op bed.

Mar ik bliuw hingjen. In boeiende reportaazje oer selsdeading hâld my yn ‘e besnijing.

It giet oer twa froulju dy noch net sa âld fan jierren binne. De iene is eartiids ferkrêft en dat hat har fierdere libben ontwrichte. Hja is manyskdepressyf wurden. De oare frou hat har hiele libben wraksele mei har bestean en wol der ek in ein oan meitsje.

De earste frou kriget it nei lang sykjen klear dat in dokter har helpe wol. Yn it bywêzen fan de dochter kriget se de ynjeksje. De oare frou springt fertwivele fan de heechste flat ôf.

It yngripende ferhaal fan dizze beide froulje hâld my dwaande. Selsdeading hat er altiid al west. Eartiids wie dat troch fersûpen, ophingjen as foar de trein springe. It wie mar krekt wer as hja wennen.

Goed dat it hjoeddedei besprekber wurden is. Mar wisânsje moat it noait wurde fansels.

Nieuwsuur. It wie in ymposante reportaazje. Allinne nèt foar de nacht.

[jwplayer config=”Nieuwsuur” mediaid=”11548″]

Ûtsjoering fan Nieuwsuur. Tige tank.

Trije Keningen

troch Posted on 0 Comments 1 min read 396 views

Untitled-1Mei in karre fol lege flessen besykje ik by de container te kommen. Bergen krystbeamen lizze hjir en der ferspraat oer de wei. Grutte en lytse, se lizze allegearre troch elkoar.

Wylts ik by de bulte stean te sjen komt in âld mantsje by my stean. Der is noch gjin earmoede, hè?” seit er en knikt nei de bulte beamen.

Miskyn binne der wol minder as ferline jier.” sis ik. “Wol nè. seit er; “Se wurde yn it tsjuster hjir del kwakt. Dan binne se der mar fan ôf.” Skodholjend rint er fierder.

Yn ienen sjoch ik wat glinsterjen tusken it grien. Underoan sjoch ik in heal ôftuge beam lizzen. De pyk is heal ôfbrutsen. Mar dan sjoch ik werom  ik wat glinsterjen seach; it is ingel fertize yn de tûken. Ik wrakselje my der troch hinne en lûk mei alle macht de beam er ûnder ùt. Wa smyt nò san beam fuort? Ik wrot him op ‘e karre en mei in protte geheister stiet er achter yn ‘e tùn.

De ingel wurd behimmelje en komt by syn maten yn ‘e doaze . 

Soe der dan dochs mear wêze tusken Ingels en Keningen? It is ommers 6 jannewaris ?

Folle Lok en Seine

troch Posted on 17 Comments 1 min read 1550 views

fr376Alle lêzers, harkers en kritikasters wol ik fan herte betankje foar de oandacht dy sy bestege hawwe yn it ôfrûne jier foar Tiden hawweTiden.

Ik wit wol; it wie net altiid folslein. It iene stikje hie mear ynhâld dan de oare. Myn memmetaal wie net altiid perfekt, ek wiene der flaters .

Mar foar mysels hat it in ùtlitklep west.

Wille, fertriet, somstiden argewaasje koe ik er yn kwyt. It iten hat wol es oanbaarnd west, de waskkoer oan de kop ta fol en de breatromp leech. It gong myn oare helte wol es wat oer de hege skuon.

Mar somstiden moast it perfoast dalik barre sei in stimme djip yn my. “Dit is myn lêste!” ha ik hûnderd kear roppen; “De boarne is leech.” “Dat kin mem dochs net litte.” ropt it thùsfront.

It measte hat my deugd dien, de reaksjes fan Friezen om ùtens. In Burgumer hat al tritich jier yn Ohio wenne en fynt it nijskjirich. “It hat wat fan thùs.” seit er. 

It sil in kear ophâlde, dat is fêst, mar wannear? 

Folle Lok en Seine en dat is oprjocht miend.

Krystfolders

troch Posted on 0 Comments 1 min read 375 views

Naamloos-1Protten krystfolders wurde troch de brievebus skowd. It binne net mear fan dy flatsjes papier mar boekwurken wurden.

Je soene se yn de boekekast sette as it romans wiene, dan wiene se net te beteljen. De iene is noch moaier as de oare.

BN-ers ferhelje wiidweidich oer hun plannen mei de krystdagen. Faaks ha se it noch oer eartiids hoe it by heit en mem wie. Mar dy tiid leit fier achter hun. En as se sukses hawwe geane se nei Dubai. Sùd-Afrika is ek yntrek foaral as pylgrimreis nei it berteplak fan Mandela

Ik bledderje yn de krystmagazins want oars kin min it net neame. Sascha de Boer, Ilse de Lange, Winston Gerschtanowitz en mear fan dy lju sille sels it krystdiner fersoargje. Ik bledderje fierder. It iene sjocht er al smaakfoller ùt as de oare.

Ynienen falt myn each op in folder fan de itensbank, hja ha fan alles nedich. 

Ik lis de de folders by it âldpapier. De skoalle is er bliid mei.

Op ien nei

I love you

troch Posted on 0 Comments 1 min read 447 views

Naamloos-1Is it jimme wol es opfallen hoe faak de Amerikanen stjin elkoar roppe: “I love you.”?  Te pas en te ûnpas wurd it sein. It heard by hun kultuur.

Wy sizze dat nèt sa faak tsjin elkoar; “Ik hâld fan dy. Wy binne as Friezen der te nuchter foar mar it kin ek ùs natuer wêze.

Ik betraapje my der faaks op dat ik oare termen brûk. Sa as; “Fersichtich hear!” En; “Pas goed op dy sels!

Wêrom sizze wy nèt; “Ik hâld fan dy“?

Allinne as wy jong en fereale binne? “Wêrom seist sto dat net es tsjin my? freegje ik myn oare helte. “Dat wist wol.” seit er; “Dat hoech ik net te sizzen.” 

En jimme soanen, wannear hear ik dat es fan jimme? “It moat bliken dwaan ùt it omgean meielkoar.” seit in soan. 

“Leafde is mear as wurden.” sei Fedde Schurer.

Leafde is yn leafste oanwêzichheit,

bergje en burgen fiele,

leafde is in strekdaam fan feilichheit,

leafde is drage en diele. 

 Leafde is mear as I love you.

Libbensein

troch Posted on 1 Comment 1 min read 521 views

Naamloos-1Mem, jimme moatte fêst lizze as jimme reanimeard wurde wolle. Mar ek as jimme ungenêslik siik wurde. Moatte wy dan eutanasy tapasse? freget de soan. 

Ik moat efkes omskeakelje, ik bin oan it earpel skilen en dan tinke jo net oan de dea.  “Alles op papier sette hoe en wat jimme wolle.” seit er.  

Mar,” sis ik; “ìk wit noch net iens wat ùs boppe de holle hinget.” “Ne, mar as jimme in slimme kwaal krije as demint wurde. Dan witte wy wer `t wy oant ta binne.  

Dizze wike is sa mar ieniens in muoikesisser stoarn troch in hertoanfal yn âldens fan 50 jier. Twa oare goedkunde ha in ein meitsje litten oan in undraachlik lijen.

Ik wit it net. Ik wurd der fan yn ‘e bulten jage. Ik bin opbrocht mei it natuerlik ferstjerren. Mar ik kin my ek wol ynlibje hoe slim dat it somtiden wêze kin. Ik sil my ek net in oardiel oanmjitte. Elk moat dat mar  foar him sels ùtmeitsje.

Jonge, wy sille it er noch wol es oer hawwe as de tiid der ryp foar is.

De earpels binne yntusken oanbaarnd…

In dak boppe de holle

troch Posted on 3 Comments 1 min read 544 views

Naamloos-1Wylts it lân oeral mei aksjes dwaande is foar help oan de Filepijnen hingje ik fûgelhokjes op. Yn in grutte bistewinkel kaam ik in nijsgjirrich hokje tsjin mei in grien dakje der boppe.

Meist noch wol ien helje.” seit er; “Dat liket sa iel. En sa koste it my fjouwer ritten nei de winkel

Mar no is it klear. Se hingje neist elkoar op ‘e râne fan it sket. Al gau rint it stoarm want yn elk hokje sit in pot nùtsjesmoar. Mar ek yn ‘e fûgelwrâld binne rangen en stânnen. Earst de Blokfinken en dan de Mosken dy geduldich op ôfstân wachtsje.

Wylts ik dwaande bin fiel ik my skuldich; it rûn noch al wat yn ‘e papieren. Hie ik it jild net better bestege kennen oan de minsken op de Filepijnen?

Hja moatte ommers needsakelyk in wente ha mei in dak boppe de holle. En ik meitsje my drok om fûgels dy oeral foer krije kinne. Sawol minske as bist hat in dak boppe de holle nedich, betink ik my.

In dak tsjin de sinne, in dak om te skûljen, in dak om leaf te hawwen

002-2

It dûnsereske

troch Posted on 2 Comments 1 min read 499 views

dunseres“Kinst ek wat opskowe?” sis ik brimstich en draai my noch ris om. Mar se bliuwt mar triuwen en as ik my net oan it bed fêst hâlden hie, hie ik op ‘e grûn lein.

Lilk gean ik oerrein en sjoch ferheard om my hinne. Myn man seit kribbich; “Is er wat?

Nè,” sis ik; “ik dreamde oer in dûnsereske.” mar hy is al lang wer yn dreamelân. 

Sêft op bleate fuotten gean ik nei ûnderen. Ik nim in stoel en gean lyk foar it skilderij sitten. It is deastil om ùs hinne. Allinne it rûzjen fan de wyn is op de eftergrûn.

Ôfrûne simmer ha ik nei in skilderijententoanstelling west fan Anke van der Meer. Eiglik is hja portretskilder mar weaget har ek wol es oan stillibbens. Nei dat ik de rûmte besjoen hie foel myn each op it dûnsereske dat heal yn tsjuster hong. Ik bliuw stokstiif stean; “Dy wol ik hawwe.” nim ik my foar.

Hoe wie it? freget er. “Ien  skilderij sprong er ùt.” sis ik.  “Dan keapest dy dochs?” seit er mei ien each yn ‘e krante. 

Hjoed koe ik har ophelje. Se hat in moai plakje krige.

“Dûnsje do mar,” sis ik; “en doch it ljocht ùt …

DSCN0075-bewerkt

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien