Genietsje

troch Posted on 0 Comments 2 min read 188 views

buddhaYn in grutte slide komt se foar riden. Gauris moat ik op hun beide Chiwawa`s passe. No wol se wat wêrom dwaan.

“Hast wol jild by dy?” ropt  hy my nei. ‘Hoe soe ik no sûnder jild yn san auto stappe ?’ freegje ik my ôf.

Nei dat wy ynstapt binne freget se my gauris; “Zit je goed?” De stoel wer`t ik  op sit wurd sa no en dan ferskoat. “Zit het zò goed? Ik knik mar.

Het is jou middag, hoor!” seit se laitsjent ; “Waar wil je heen?” Foar dat ik wat sizze kin sweefje wy foart. “Ik had zo gedacht: jij houdt van tuinen. We gaan naar Diever. Daar is zijn prachtige tuinderijen. seit se. 

Se set de loftblazer oan en in wolk fan Lelietje-van-dalen  swymket om my hinne. We sweve  oer it platte lân fan Drinte. ‘It is dochs wer oars as op ‘e fyts.’ betink ik my.

In ferlierdelike mannestim seit hoe wy ride moatte. “Wil je ook wat drinken?” freget se en drukt earne op. Ferskate drankjes geane oan my foarby.

We binne der en ferlekkerje ùs oan alles wat der groeit en bloeit. Ùt alle hoeken en hernen binne bylden te sjen. It falt my op dat er noch al wat Buddha`s steane. De iene glimket my oan en in oare ien fynt my mar in wûnderlik mins tink ik.  

De ferliederlike mannestim bringt ùs wer thus. De slide hinget lichtsjes achteroer : op it gewicht fan it byld is hy net bouwd.

Ga je nog eens mee?” freget se; “Er zijn nog zoveel tuinen te zien…

Ferhâldings

troch Posted on 3 Comments 1 min read 235 views

familieMyn soan Eise sil ferbouwe.” seit myn freondinne. “Hat er net krekt in hûs kocht? freegje ik.

“Ja mar hy hat er fjouwer bern by krige.”

We sitte oan in bakje kofje yn de tùn. “Hoe nò je?” sis ik.

“Do wist dat Eise skieden is mar no hat er in frou dy èk fan de man ôf is. Syn ex en hy hawwe fjouwer bern en dat frommeske èk yn de selde âldens. Om bar mei se by heit as by mem wêze. Dus nò moat er in grutter hûs komme. Mar ferkeapje dyn hûs mar es yn dizze tiid.

Hawwe hja net in grutte souder?” freegje ik.

Yn myn betinken sjoch ik hoe ùs heit der in ledikant by timmere as er wer in bern by kaam. Oan de lofterside fan de souder leine myn twa bruorren en rjochts myn suster en ik. Oan it ein fan de souder stie heit en mem hun bed.

Mar tsjintwurdich moatte se in eigen sliepkeamer ha. Eise hat in hiele grutte aginda op ‘e tafel lizzen en fan dei op dei stiet er optekene wannear  hy as sy komme mei. “Myn man en ik kinne er net mear by.

Wat binne dy ferhâldings hjoeddeis yngewikkeld wurden. As binne wy net mear fan dizze tiid ? 

Tryst sjocht se my oan. “As Eise en de bern mar gelokkich binne. Dat is it wichtichste.” seit se mei in sucht.

Behingje

troch Posted on 0 Comments 2 min read 276 views

flessen“Ik wol nij behang  yn de keamer.” sis ik tsjin myn man. Hy sjocht om him hinne en ik sjoch oan syn lichemstaal dat er dat unsin fynt.

“It sjocht er goar ùt.” gean ik fierder; “Ùs skilderijen komme der net goed op ùt. Tsjin myn argeminten kin hy net op. Dat hat de tiid him leard.

In freondinne wol my helpe. Ik sil in aerdich staaltsje ùtsiikje en dan sille wy los. Wy prate ôf dat wy dat op in jûntiid dwaan sille, dan hawwe wy net ien om de fuotten rinnen.  Sa sein, sa dien. Ik ha behang fûn wat maklik te lymjen is sûnder in grimeltsje as blomke.

Sy sil boppe oan begjinne en ik sil smoarre en oanjaan. We begjinne mei in kopke kofje. Nei dat it wat letter wurd nimme wy wat sterkers. It falt ùs tsjin: it is dreger dan wy tocht hiene. Mar hoe letter it wurd hoe mear wy der nocht oan krije.

Wolst noch ien?” freegje ik ûnder de bedriuwen troch. Op it lêst sit it behang er yn. Wy sitte beide langùt op ‘e grûn ùt te pûsten en sjogge tefreden om ùs hinne. De stisel is op en de flesse  leech.

De oare moarns gean ik betiid der ôf, nijsgjirrich wat ik sjen sil. Ta myn grutte alteraasje binne de muorren keal en leit it behang op ‘e grûn.

Moarns skilje ik de skilder.

Mar wat ha wy in moaie jûn (ahum; nacht) han. Wy hawwe it er noch faaks oer.

Âlderdom

troch Posted on 2 Comments 1 min read 286 views

aldmanDèr lizze se beide. Myn man underùt yn syn stoel en Max, de hûn, ek underùt yn de stoel.

En ik skarrelje der wat tuskentroch. Ik bin oan it stofsûgerjen en til de fuotten fan de man ien foar ien omheech. Hy feroaret him er net om en giet gewoan troch mei snoarkjen.

Ik til Max syn poaten omheech. Ien each docht hy healve iepen en giet dan wer fierder wer`t er bleun is. De man rint tsjin de tachtich en Max is omrekkene 112 jier yn hûneâldens.

It wurd in âld spul om my hinne. Ik moat leare om der mei om te gean. Beide wurde hja dôf en it sicht wurd fan beide der ek net better op.

Mar it hat ek sa syn foardielen. De hûn lit neat mear fan him heare by alle bewegings bûtenshûs. Myn man heard en sjocht net alles mear wer`t hy him eartiids oan steure soe. Âlderdom hat sa syn foardielen. Jo moatte allinnich besykje der mei om tegean.

Moai dat jimme der noch binne.” sis ik en streakje beide oer de holle.

Terapeutysk

troch Posted on 3 Comments 1 min read 339 views

gardeningMoast nò al wêr meane?” ropt myn buorman; “it gers hat net iens tiid te waaksen. 

De tùn is àlles foar my; hy is myn terapeut. As myn tùn prate koe dan soe hy hiel wat oer my  fertelle kinne. Myn hiele siel en sillichheid leit er yn.

Tiden fan fertriet mar ek blidens lizze tusken it beamkeguod. It iene part hat mear wetter hân as it oare. In oar part ha ik mear omdolle moatten as nedich wie. Dat hong fan it momint ôf hoe as myn  gemoed wie.

Somstiden woe ik wol in knappe blombak oan gruzeleminten smite. Mar ek koe ik in moaie strùk oanhelje en priizje om dat er sa syn bêst die. As ik oan ein fan in lange dei fan myn winkel thùs kaam dan gong ik earst  troch de tùn. De wurgens en somstiden argewaasjes wiene opslach weiwurden. 

Mar salang as ik myn lea noch brûke kin sil ik gjin terapeut nedich hawwe.

En de buorman? Dy goeie man mat mar es lâns komme. Wurd hy rêstich fan.

DSCN1350

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien