Putsjes

troch Posted on 5 Comments 1 min read 403 views

supermomWol mem in rits yn myn broek sette?” freget de soan. Hy hâld it ding lyk foar myn noas. En wert ik in grûniche hekel oan ha is ritsen yn sette.

Wol mem knopen oan myn jas sette? It moat wol stevich, hear.” seit in oare soan. “Wolsto myn broek koarter meitsje? Hy is my fierstente lang.” seit myn man.

Der komt in telefoantsje ùt Dutslân: “Wol mem de planten wetter jaan en de post ùt de brievenbus helje? Ik kom de earste tiid net thus.” “Ja, hear. It komt klear.” sis ik.

Komt mem in pear dagen want myn tùn moat nedich in beurt ha en ik ha der gjin ferstân fan.” skillet wer in oare soan.

Ach… wat is dat in fyn gefoel dat jo noch net ûnmisber binne.

Mar sibben; jimme mem hat dy tiid hân. Sy is in moderne frou wurden. Ik ha gjin tiid mear foar dat soarte putsjes. Siikje mar in frommeske dy soks wol dwaan wol. Smyt de broek mar foart, de jas nei De Lege Knip en nim keunstblommen. De memmeleafde giet fier mar ik ha myn grinzen ferlein.

Fan nõ ôf oan hat se allinnich mar tiid foar skriuweraasje.  😆

Pizerich

troch Posted on 2 Comments 1 min read 298 views

spoiledWat ite wy hjoed?

Dy fraach waard my regelmjittich stelt doe de bern noch thus wennen. De âlste wie in redelike iter. Dat wie gjin probleem.

De twadde wie in alles iter. Der wie neat dat him net smakke. Ach, wat wie dat noflik. Neat gjin geëamel.

Mar de tredde wie in pizer. Ik koe it al oan syn hâlding sjen as er sitten gong. Mei in lang gesicht seach hy nei wat er op ‘e tafel stie. Dat wekke faaks wrevel op. “Do ist it mar op, hear. Krigest net wat oars.” wie altyd it selde andert. En it ferhaaltsje oer de ropppiche bern ùt Afrika joech ek al neat mear.

Dat die my faaks oan ùs heit tinken. Ik wit wol: dat wiene oare tiden. Wy hiene it net rom. Dêrby kaam; ùs mem koe net koaitsje. Ik kaam altyd achteroan. Ùs heit skeppe gewoan de sûpenbrij op de jirpels en de griente. Psychology hie de goede man noch nea fan heard.

Ít wie hjoed wer ynoarder, Reitse.” seit de allesiter; “Ik ha it wol es minder hân.

Lokkich is er dan altyd noch de McDonalds, de pizzeria as de sjinees.

Ja, ik ûnthyt

troch Posted on 6 Comments 1 min read 573 views

dirkDiederik Samson sil skiede.” sis ik tsjin myn manAch, ja.” seit hy; “Hy is ek in gewoan minske.”

“Ja, mar dat wie san aerdich  gesin, wist noch wol?” “Nè, der wit ik neat mear fan.” seit er. Nò, ik noch wol.

It filmke wie in soart ferkiezingsstunt tink ik. It wie in toanbyld fan gelok, hoe sy tegearre de hushâlding diene. De taken wiene dùdlik ferdield. En dochs gong it mis.

Der wurd hjoed de dei hiel wat ôfskieden.

Myn buorman is twa kear trouwd west en syn relaasje ek. Hja binne osa gelokkich wurden.” sizze se. Yn ùs freonenrûnte binne ek hiel wat pearen ùtelkoar gien. Ta grut fertriet fan de neiste sibben.

Mar der tsjinoer stiet dat in min houlik èk in hel wêze kin. Dan is it better foar beide partijen om net mear tegearre fierder te gean.

Mar giet it tsjintwurdich net wat maklik? freegje ik my ôf. As alles foar de wyn giet dan is it gjin kunst. Mar komme er soargen. Binne  hja der dan tsjin opwoeksen?  

Ûs libbenshûs ha ek wol es omraak skodde, sa dat ik tocht: it falt om. Stoarmen en swiere buien hat it troch stean moatten.  Mar it hûs wie op steviche fûndaminten bouwt en koe hiel wat hawwe.

Hoe dan ek, ik gun eltsenien syn gelok. Der hat dochs elk rjocht op?

Ja, ik ûnthyt” … Hâlde dy wurden hjoeddedei noch wat yn ?

Samar in petear

troch Posted on 0 Comments 1 min read 323 views

Naamloos-1“Bent u ook naar de kerk geweest? freget in lyts famke. It is sneintemoarn en ik  rin mei Max in blokje om.

Op it skoalplein stiet in famke fan san acht jier mei twa  blonde stutsjes . Se freget noch es; “Bent u ook naar de kerk geweest?  

Op myn skodholjen seit se; “Welke kerk gaat u?” “Nei de Fermanje. sis ik mar dat wit se net.

Welke tsjerke giest sto hinne?” freegje ik. “Ik ga na de Trinitaskerk.” seit se. “O,” sis ik; “dat is dy nije tsjerke dy krekt ferbouwe is.” 

“Ja.” seit se; “Ik zit op de kindernevendienst en al in groep vijf.”

Se aait Max oer de kop, dûnset fierder en lit ùs beide achter. De oandacht is fuort en Max en ik rinne ùs rûntsje.

Samar in petear op sneintemoarn …

foto-6

Frijheid

troch Posted on 0 Comments 1 min read 234 views

parallel-parking32“Sy moat rijles ha.” sei myn skoanheit tsjin myn man.

Wêrom?” sei hy; “Ik ryd har oerâl hinne.

Sy moat selsstannich wurde. Der kinst allinne mar baat by fine. 

Dat wie yn 1958. Myn skoanheit wie syn tiid fier foar ùt. Mar foar dat ik myn earste auto krige moast er hiel wat wetter troch de sè spiele.

Mei in bern achterop de fyts, ien foarop en fan de tredde swier yn ferwachting fietste ik troch de drokste strjitten fan myn wenplak. Oant ik in botsing krige op in drok kruspunt. In freon fan ùs seach dat en sa krige ik al gau in healsliten auto.

Ach, wat wie ik der bliid mei. Heit en men ophelje, de bern nei sport of it swimbad bringe en mei freondinnen der op ùt. Wie de auto tenein, dan kaam er in oare twaddehâns. Sa ha ik er hiel wat fersliten. 

Doe kaam er in bestelbus dy folle grutter en langer wie. “Dy is funksjoneler.” seine de soanen.

It earste ûngemak krige ik op it krùspunt EarsterwâldeAppelskea. Myn broer Pieter mei de foet yn`t gips, myn suster Tsjerkje  de kaak stikken. Geart  hat wiken kreupele. En ik kaam er goed foar wei. Allinne: ik ha nea wer riden want de manlju woenen in noch gruttere folkswein.

En nò lit ik my ride en freegje my ôf: wer is myn frijheid bleun?

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien