Op stap

Realistysk

troch Posted on 7 Comments 1 min read 616 views

Op de doarmatte falt in ùtnoeging foar in tentoanstelling fan skilderkeunst. In freondinne fan ùs is nei har fiifensechtichste begong te skilderjen. Fan ôf maart oant augustus eksposearit sy yn de Deelen.

Ik skilje har dat ik earst es lâns komme wol. Want ik bin in analfabeet op dat mèd.  Ik mei de hiele samling fan skilderijen besjen. Ik freegje: "Wat bist sto nò? In abstrakte keunstner as wat oars? Hoe moat ik dat sjen?" Ik fiel my ûnnoazel  en unwis ik bin op in terrein wer `t  ik net yn thus bin. Mar sy kin my wol en seit: "Sis mar: ik bin in Realist." Ik knik en besjoch de hiele utstalling.

Ik ha bewûndering foar har. Op jin âldens noch soks prestearje dat fyn ik knap. Nei dat ik tasein ha te kommen gean ik under yndruk nei hûs . En ik dan... ik besiikje ek yn al myn breklikens en beheinens yn taal te skilderjen...

Tolerânsje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 564 views

Ik sit yn in grot folle trein. De reizigers sitte hast by elkoar op 'e skoat. Ferskate minsken ha noch in plakje fûn om te stean. Tsjin oer my sit in famke. Hja besiket in pizza ùt de doaze te plùzjen. Mar foar dat se begjint te iten docht se de hânnen  gear. Der wurd wat om har hinne gnize. Mar ik ha grut respekt foar har. Dat se dat doarre mei al dy minsken om har hinne. Soe ik dat dyn ha?

Ùs keninginne en har skoandochter doche in holledoek om as sy in moskee besiikje. Wat is der nò op tsjin? Sy toane respekt foar de gebrûken fan it lân. De Amish yn Amerika wolle gjin reflekterende plaatsjes op hun hynder en wein ha. Der wurd bespotlik oer dyn. Okè, foar de feiligens wie it better oars fansels.

En sa giet it mar troch. Wer is de tolerânsje bleaun wer `t ùs lân bekend om wie? Oer dizze unferdraachsums meitsje ik my  somtiden soargen. Soene wy der nèt tsjin yn opstân komme moatte?

Opromming

troch Posted on 0 Comments 2 min read 505 views

Al wiken lang kom ik lâns in grutte meubelsaak. It is oprommingstiid, sa ek by dizze winkel. Se hawwe prachtiche flierkleden yn in grutte bak bûten stean. Se binne al aerdich ôfprize mar binne my noch te djoer.

In skofke allyn ha wy in oerstreaming hân en nije flierbedekking sjoche wy beide tsjinoan. It wurd in hiel geheister mei kasten en sa, dat in flierkleed kin ek hiel wat kamûflearje. En ja, hear: juster kaam ik der foarby en foar in moai priiske ha ik it kleed kocht. Mar doe kaam it: hoe ferfiere jo soks? Ik hie myn boadskipperskarke by my. "Dan moat hy der mar rjocht op yn stean." tocht ik sa. Max ùs hûn kaam oan de oare kant. Nò, ik ha it witten. Max luts my de berm yn en it kleed gong mei. Ik bin oan it fûterjen op my sels. Wat ha ik dochs ùthelle?

Dan yn ienen hear ik roppen. In frou komt er oan draven en yn breklik Nederlânsk seit se dat se my helpe sil. En sa skarrelje wy nei hûs ta. Underwylts ferteld se dat sy in Sjileenske is. Wylts wy hâlden en kearen ha mei de hiele brot seit se dat sy slim ûnwennich is fan har heitelân. We komme thus. Hja freget as ik es lâns komme wol en foar dat ik har betankje kin kry ik in dikke tùt.

Ik bin er oandien fan. Wy prate ôf dat ik ynkoartens by har komme sil. Frjemd mar ik bin hast blider mei dit moetsjen dan mei it flierkleed...

Identiteitskaart

troch Posted on 1 Comment 1 min read 546 views

"Ha jo ek in identiteitskaart?" freget it bankfrommiske my. Oeral moat min hjoed de dei jins indentiteitskaart sjen litte. As ha jo noch san earlik gesicht as binne jo al op leeftiid, jo moatte bewize kinne dat jo it ek echt binne. Der ha ik muoite mei moat ik sizze.

Op myn âlde siet in nuvere pasfoto. Ik lykje der op in nicht dy ik net lije mei. Doe moast myn bril ôf  en ik moast myn mûle ticht hâlde. Sis nò sels; sa lykje jo dochs op in poer fremd minske. Ien dy `t socht  wurd by Opsporing Verzocht. Mar wat seit san foto nò fan dy persoan? Ik wit dat ik osa op myn mem lykje, fan aard en fan gestalte. Nèt dat ik der lèst fan ha, sy hie goeie mar ek mindere goeie eigenskippen. Mar ik bin ik in hiel oar persoan en dat wol ik ek op de pasfoto ha.

Mar hoe doche jo dat? Ik siikje in goeie fotograaf dy fjirder sjocht dan it gesicht foar him. Mar wer fyn ik dy? Ik ha him fûn: in jonge man dy`t krekt foar him sels begong is. Earst koe ik him net oan it ferstân bringe wat ik nò krekt bedoelde. 

It is klear kaam. It is in kreaze pasfoto wurden. Al lykje ik der sprekend op Doutzen Kroes. Soene hja my leauwe by de bank?

Samlings

troch Posted on 2 Comments 1 min read 528 views

"Noch ien plakje op de finsterbank en dan moat ik ophâlde.", seit se. Rûnom stean hynders troch it hiele hûs hinne. Sels op de planke yn it huske.

Ik bin op besite by in freondinne en ha in hynderke meinaam. Sy fersammelt se sawol yn it grut as yn it lyts, fan hout en fan stien. Har heit wie eartiids boer mei foarleafde foar hynders. "It sil dèr wol wei komme...", tink ik. Se hat ûnderwylts in plakje fûn en wiidweidich ferhellit se wer de bisten wei komme.

Wat minsken sa al fersammelje. Bijtiden kin ik my der oer besauwe. Mar eartiids ha ik sels in fersamling hân fan strykizers. Oeral wert ik kaam seach ik om my hinne as er wat fan myn gading wie. Sels as wy mei fekânsje yn it bûtelân wiene moasten wy alles ôfstrune nei aparte striikbouten. Ta grutte argewaasje fan man en bern fansels. Alle boeken moasten ùt de boekekast en de bouten der yn.

Ach, wat koe ik grutsk foar de kast stean oeren oanien. Doe ferhûzen wy nei in lytser wente, de hiele fersamling waart ferkocht der wie gjin romte mear foar. En de kast... der stean de boeken wer yn.

Mar wat hat it my in nocht en fertier brocht. En dat kin net ien my ôf nimme...

A.O.W.

troch Posted on 0 Comments 1 min read 542 views

"Wanneer krijgt u het weer binnen?", freget in frommeske my. Ik stean by de kassa fan in grutte supermerk. Se sjocht wat meilydsum nei myn protsje boadskippen op de rinnende bân. "De drie en twintigste zeker?" Ik sjoch har freegjend oan. "Wat bedoele jo?"  "Nou ja de meeste mensen zitten er op te wachten in deze dure weken." "Jo bedoele seker de A.O.W.?", sis ik noch oerstallich. "Ja", seit se; "ik ben afgekeurd en dan komt het wat later."

Yn rap tempo ferteld se my dat sy ùt Amsterdam komt en har hjir osa thùs field. De kassjère kloppet ungeduldich op de kassa en de minsken achter ùs begjinne te fûterjen. Nei in glimke fan begrypjen geane wy ùs eigen wei. As ik efkes letter nei hûs rin, moat ik oan ùs mem tinke. Minister Drees koe it nèt mear by har bedjerre...

En sa moat it ek bliuwe. Nèt ien mei oait oan dizze ferwurvenheid toarne.

Willem Drees

Advintsjûn

troch Posted on 0 Comments 1 min read 549 views
Anny de Jong

"Hast sto ek in moai ferhaal , freget de foarsitster. Wy sille as susterkring advintsjûn fiere. Dat hâld yn: foar it skoft it geastlike gedielte en nei it skoft in frij ferhaal.

En ik wit net wat it is mar dan freechje se  my altiid. Dan helje ik de hiele boekenkast oerâl, sneup alle boekwinkels ôf om in goed fryskferhalenboek. Koe ik sels mar in ferhaal betinke. Mar ik bin gjin skriuwster, ik boartsje allinne mei wurden. En der kin min gjin jûn mei folle.

Mar earst gean ik nei de grutste boekwinkel dy wy hawwe en freechje; "Ha jimme ek wat geskiks foar my! Ik wol allinne mar in frysk ferhaal mei in protte humor." Hja sjoche my fernùvere oan en skodsze mei de holle, it moat ommers foar advint wèze!  Mar ik ha it fûn. It boek hjit 21 Nije Fryske Winterferhalen fan 22 fryske skriuwers. It wurd "De leedomsizzer" fan Anny de Jong.

Wat soe ik graach in echte skriuwster wèze wolle...

Narkotiseur

troch Posted on 2 Comments 1 min read 608 views

'Wat is uw geboortedatum? Heeft U een hartkwaal? Bent U aan de drank of aan de drugs?"

Sok soart fragen stjoert hy op ùs ôf. Myn man en ik sitte by de narkotiseur sis mar de man dy t jin wei makket as je ûnder it mes geane. We hawwe al de hiele middei yn de wachtkeamer sitten, wol op ôfspraak mar ja it wurd altiid letter. Op it lèst gean ik nei it kantoar en freechje as ja ùs ferjitten binne. En sa sitte wy efkes letter by de narkotiseur.

It is in grouwe man mei in bûtenlânsk aksint en in dik bosk swart hier. "Hoe lang bent U getrouwd?", freget er. Ik sis: "Trye- en fyftich jier." "Hoe heeft U het zolang volgehouden?" Hy skoddet mei de holle. "Ik ben met zes vrouwen getrouwd geweest...", seit er. In pear blauwe eagen fol humor sjoche my oan. "Wat sille jo in underfining ha.", sis ik. "En hoe is it mei de sânde?", freechje ik. "U kunt nog solliciteren..", seit hy. "Het is een geintje, mefrouw. Ik werk met veel plezier maar  zonder humor hou je het hier niet vol. Maar ik weet waar mijn grenzen liggen en tegen wie ik het heb." "Hy mei myn man wol ûnder narkose bringe ", betink ik my. Hy is yn betroubere hânnen.

Hertlik nimme wy ôfskie. Ik rop him noch nei:  "Sukses mei de sânde!"

Swarte Merk Sùdlaren

troch Posted on 0 Comments 1 min read 549 views

It is ier yn de moarn as wy yn de grutte hallen fan de Prins Bernardhoeve oan komme. Sneon en Snein sil der in beurs wèze. It tema fan dizze twa dagen is Hobby & Creatief.

Troch dat myn freondinne yn de handel sit frege hja my om har te helpen om de stand op te bouwen. In dreech karwei. We begjinne mei de partytinte op te setten. Dan wurd de feestferljochting der ynhong. Stadich oan pakke wy ùt en sette al it ark op 'e skammels. Har handel bestiet ùt winskkaarten meitsjen. Jierren allyn is sy der mei begong, mei it betinken dat it in rage fan koarte tiid wèze soe. Mar de hobby hat in grutte flecht naam, fan ienfâldiche kaartsjes  oan`t yngewikkelde kunstwurkjes ta.

Ik bewonderje har, mei einleas geduld en antûsiasme is sy der altiid mei dwaande. Se fertsjinnet nò har brea der mei. Se giet nei ferskate beurzen oan`t yn Brabân ta. Yntusken rinne de hallen al aerdich fol mei ferskate standhâlders. Der heersket in mienskipssin falt my op. De iene helpt de oare. De man neist ùs helpt ùs mei de elektrisiteit wer`t froulje oer it algemien net sa goed yn binne. Wy binne klear en nimme ôfskie fan ùs kollega`s en winskje mekoar sukses.

Myn gedachten binne hjoed by har. Dat sy mar in soart ferkeapje mei...

Lokaal ferfier

troch Posted on 0 Comments 2 min read 513 views

"Moatte jo ek mei it lokale ferfier?" freget de âlde man oan my. Ik sit op in bankje yn de hal fan it sikenhûs. Ik skow in eintsje op en wiis neist my. Krom en swier leunjend op syn stok stiet hy foar my."Gean mar sitten..", sis ik; "wy moatte noch efkes wachtsje."

Dan ferteld er dat hy nei de eachdokter west hat, hy sjocht min. "Ik sjoch wol de omkriten fan jo gesicht mar net jo moaie eachen en jo krollich hier." seit er. "", sis ik; "it hier is net sa krollich mear en de eachen binne ek net mear sa as sy wiene. Wat dat oan belanget misse jo neat." Ik snùt myn noas ik bin ferkâlden wurden. De man siket om syn beurs alle bûsen wurde omkeard, hy moat in euro ha, foar it lokaal ferfier. Ùt it fesjebûske fan syn jas falle in stik as mannich briefkes fan hûnderd  op 'e grûn. Ik siikje it op en doch se wer yn syn bûse.

"Kin ik in euro fan jo krye foar de taksy?" freget er. "Ja wis wol", sis ik en skarrelje wat lytsjild byelkoar. De taksy sjaufeur stiet al op ùs te wachtsjen. "Wer moatte jimme hinne?" freget er. De âld man seit; "Wer`t dat frommiske hinne giet moat ik ek hinne." en hellet in pear briefkes fan hûnderd ùt syn bûse. Ik jow de sjaufeur twa euro en stopje it  papierjild mar wer yn de man syn fesjebûske.

Ik ha mei de âld man te dwaan. Soe hy goed thùs kaam wèze?