Op stap

Respekt

troch Posted on 0 Comments 1 min read 581 views

Ik stap yn Grou op de trein en omdat ik yn it Fean der wer ùt moat wol ik by de ùtgong sitte. Mar dat falt tsjin, de romte  stiet grot fol. Minsken dy yn Ljouwert wurkje, studinten en dan noch de minsken mei hun optearfietsen, se wolle allegearre nei hûs. Ik stap yn en foart en daliks gean der twa  jonge manlju stean en meitsje plak foar my. De iene jonge seit; "Oer fyftch jier hoop ik dat minsken ek foar my oer ein gean..."

Yn ienen begjinne se troch elkoarhinne te praten. De jonge mei read hier seit; "Dan binne der gjin treinen mear mar raketten." In grutte lange fint seit: "Wol nè, dat is dan allang wer achterhelle." En sa giet it petear troch. En foar dat ik it troch ha docht it âlde minske op it klapstuoltsje mei oan it filosofearjen oer de takomst.

Respekt: hoe sa mei dwaan oan de takomstdreamen fan jonge lju, samar yn in grot folle trein....


It libben fiere

troch Posted on 0 Comments 1 min read 731 views

Yn de âlde pastorije fan de Herfoarme tsjerke fan myn doarp ha wy it libben fiert. Myn skoansuster waard tachtich jier en dat ha wy witten. De hiele famylje, buorlju, goedkunde en wa`t mar koe kaam er op ôf. Hja hawwe dan ek hun hiele libben lang  yn it doarp wenne. Troud, bern krigen en fan alles dèr belibbe, ek mei de ynwenners fan hun doarp.

Nei in hapke en foaral in drankje waard er troch de bern hiel wat anekdoates ophelle. Wat wie it gesellich de measte doarpsgenoaten koe ik noch. En hja my. Myn man, dy`t ùt  hiel oare omkriten komt, begrypt neat fan myn gefoelens mar sokke tiden... dan kom ik wer thùs.

Dit is myn doarp wer `t ik berne en opgroeid bin. Myn jongste oantinken oan dizze pastorije is in dei fan buolguod. De dûmny wie stoarn en de bern hâlden buolgoud. Ik mocht mei myn heit mei en midden yn it doarp stie de hiele brot fan de pastorije op 'e dyk. Sa kamen wy mei in prachtich âld kastje thùs wat nò noch te pronk stiet yn ùs hûs.

Wy hawwe hjoed it libben fiert en hope dat sa lang mooglik te dwaan...

Ferdivedaasje

troch Posted on 0 Comments 1 min read 859 views

Nei in hertlike hândruk fan myn toskedokter gean ik achteroer lizzen. Yn spanning wachtsje ik ôf wat syn konklúzje is oer de stân fan myn gebit. Ik bin in bytsje senuweftich, nèt  iens sa oer myn gebit mar mear noch om wat it kostje moat.

As ik efkes myn mûle spielle moat freegje ik hoe as it mei him giet. Hy giet er by sitten en seit;"Het gaat redelijk maar ik ben overspannen geweest en niet zo`n beetje ook..." En sa freegje ik hoe as it nò mei him giet. "Ik heb een motor gekocht en ga `s avonds er op uit. En op stille wegen laat ik zien hoe hard hij kan." "En hat dat holpen?", freegje ik meilibjend. "Ja", seit er; "Ik heb weer plezier in mijn werk. Ik heb weer tijd voor een praatje en een beetje aandacht voor mijn cliënten."

Trèf ik it efkes. "Soe it skele as ik ôfrekkenje moat?", freechje ik my ôf. Mei as sûnder motor: ferdividaasje is wol nedich op syn tiid, tinke  jimme nèt?

Skuorsek

troch Posted on 0 Comments 1 min read 715 views

Ha jimme dat ek wol es? In misse dei in dei dat min yn de skuorsek sit. Dat oerkaam my juster: alles rûn tsjin. Gjin waar foar de tùn, ik soe fan alles dwaan mar yn dy blabze kin men neat. In hûn dy `t op stjerren nei dea is. Stoofparkes oanbrânne litten en de stofsûger ferrekt it. In soan soe nei Spanje en miste syn fleanmasine en moast stoom ôfblaze.

Ik tocht ik moat er ùt, de wyn om 'e holle en dom wei nei it doarp rinne. Al gau bruts de sinne troch en sa stean ik mei tassen fol boadskippen by de bushalte. Ach hearkes... by de wachtsjende minsken stiet in bekinde fan my. En ja hear, dèr begjint sy al mei de oanfal. "Hoe âld bisto eigentlik?", freget se my. Foar dat ik antwurdzje kin komt er help ùt ûnferwachte hoeke: "Fest jonger as jo binne sa te sjen!", seit se. Ik kin it fremde minske wol tùtsje... dat hie ik op dat stuit nedich.

Somtiden binne it mar lytse dingen dy`t jo er boppen ùttille.

Ik bin wer ùt de skuorsek en kin it deistiche libben wer oan, de sinne skynt  en de stofsûger docht it ek wer.

Mei oare eagen

troch Posted on 0 Comments 1 min read 537 views

Ik sit by de optisien foar in grutte spegel my sels te besjen. Nò, dèr wurd jo fansels net flearich fan dus dat doch dan ek nèt. Mar somtiden kin min der net underùt; ik moat in oare bril ha. Ik seach de lytse letterkes net goed mear. En dan kin min raar it skip yn gean,sis nò sels!

In aller aardichst Moslim frommiske stiet my te wurd. Hja steld har foar en seit dat sy in diplomearre optisien is. Ik wie foart mei har thùs en in pear moaie brùne eagen sjoche my betroud oan. Nei dat se myn eagen opmjitten hat sykje wy tegearre in hip montuer ùt. Neffens har sjoch ik dèr in stik jeuchliker ùt. We nimme hertlik ôfskie en mei in pear wike kin ik de bril ophelje. Op advys fan in Moslim eachdokter en in Moslim optisien kin ik straks wer alles sjen.

Soe ùs regear nèt wat mear dèr nei sjen moatte? Hja wurde noch weardefol foar ùs maatskippij...

Moai Gaasterlân

troch Posted on 0 Comments 1 min read 805 views

De famkes fan Contact binne op reis west. Ien kear yn`t jier gean hja mei elkoar op stap. Nei dat wy ùs om healwei tsjienen by de tsjerke fersamle ha, gean wy op wei. Fyftsjin froulju yn fjouwer auto`s.

It doel is Gaasterlân en Staveren. De earste kofjestop wie yn Aldemardum, spitich wie it net terraswaar mar it gebak makke alles goed. Dû nei it natûrmeseum Mar en Klif. Nei dat wy in spektakulère film sjoen ha fan hynders en dûnsers giet it fjierder. Op nei Himmelum wer`t wy in prachtiche tûn besjen mochten en plantsjes keapje koenen. It stel froulju wie yn tiid al fleuricher wurden en de iene koe it al moaier opsizze as de oare.

Yn Staveren krygen wy in rûnlieding fan in entûsiaste gids, dy ùs alles fertelde oer de stèd, mar bytiden mear nocht hie oan syn harkers dan oan de âlde gebouen. Nei dat wy de Toankamer Ponthus en in galery besjoen hiene, foelen wy deawurch op in terrasje del oan sè. En sa kamen wy lang om let yn it wokrestaurant op 'e Jouwer.

It wie wol wat oan 'e lette kant dû ik thus kaam mar myn man is wat went en sjocht nearne raar mear fan op.

Wat ha dizze famkes fan Contact in moaie dei han. In dei fan wille en ienriedigens. Wy doche it es wer.... 


Grotere kaart weergeven

Skoalreiske

troch Posted on 0 Comments 1 min read 650 views

Foart nei de oarloch, ik sil san tsjien jier west ha, hie ik myn earste skoalreiske.En wol mei de fèwein fan Louw Visser. De wein waard skrobbe en twa lange banken waarden lâns de kanten set. Der koenen dan de skoalbern op klimme en sa troch in kier nei bûten sjen. En de feilichheidsfoarskriften, der hie min noch gjin weet fan. Dèr waard wol sein, nèt healwiizje en goed fèsthâlde. De dyken wiene ek noch nèt sa goed as hjoed te dei, wy hâlden mekoar fèst en as de auto oer in bult rydt dan fleachen wy ûnder grutte hilariteit troch de fèwein.

Yn Appelskea oankaam wie de helte fan de bern beroerd en mislik. Mar mei de ranje en de tontsjes ko-iis wiene wy al gau alles fergetten. Wat ha wy ùs fermakke yn de sânkûle en de boarterstùn. De dei fleach om en al gau moasten wy wer yn de fèwein nei hûs ta. Dat skeat my yn iens yn`t sin dû ik in grutte lùkse toerbus foar de skoalle stean seach . Se soenen mei de skoalbern nei it bûtenlân , sei de sjaufeur .

Soene dizze bern letter ek sokke moaie oantinkings  ha, freechje ik my ôf.  Tiden hawwe tiden, is`t nèt wier?

Nifelder

troch Posted on 0 Comments 1 min read 673 views

"Past it dat ik efkes om in bakje kofje kom?", freechje ik myn soan.  In jier al wat allyn hawwe hy en syn broer elk in flatsje kocht yn it selde kompleks. De wenten wiene tige fertutearze en waarden spotgoedkeap ferkocht. Tsjin de âldste soan seine wy: "Soe sto dat wol dwaan?" , wittende dat hy twa linker hannen hie. "Fansels..." , sei hy; "Ik meitsje der wol wat fan." 

Dat is nò al in pear jier allyn en der is net folle oan feroare. Hjir en der in kwast ferve en dat wie it. Mar de oare soan hat it yngripend ferbouwd. Allinne de muorren bleune stean. Faaks ha wy tocht:"Wat sil dit wurde?" Mar stadichoan kaam der feroaring. Plafond, flier en duorren: alles waard fernijd. It hat him hiel wat switdrippen koste. It is dan ek in prachtiche wente wurden. En de oare soan, wat hat hy it altiid smûk. "Meitsje mar in stoel leech , hear," seit er, stekt in kearske oan en skinkt in bakje kofje yn. En as ik dan fersichtich sis: "Moast it ek es wat oprèdde?", seit er; " As fynt mem it dan nèt gesellich?" 

Wat in ferskil tusken dizze beide broers: de iene in nifelder en de oare in genieter.  Elkenien fynt syn lok op in oare wize. As men mar gelokkich is.....

Rommelmerk

troch Posted on 0 Comments 1 min read 719 views

Ik stean mei in pear froulju midden yn in ôfgryslike bult klean. Ien kear yn`t jier ha wy rommelmerke fan de opbringst giet in part fan nei in goed doel en in part nei ùs tsjerke.

It hiele jier troch wurd er troch in stik as wat manlju oanwurke. As er minsken ferhuzje as dea geane wurd  it troch jûn en it hûs as flat wurd opromme en skjin makke. En dan moat it noch priizge wurde fan it lytse oan 't grutte guod ta. En dan, as it sa fier is. stean wy wol mei in hûnderd frijwilligers yn it sintrum te ferkeapjen.

It is in geweldige dei, in dei fan mienskipssin mei elkoar wurkje foar ien doel. Sa hat elts syn plak fûn: de iene by it wyt guod en de oare by it diggel guod. En sa stean ik by de ôftanke bult klean. Fan alles giet ùs troch de hannen. Fan dûnstekkens , underbrûken oant klean fan ûndùdlike ôfkomst.  Mar wat my it meast noch boeie kin binne de ferskate minsken. Fan ôf ien euro moat er ôftinge wurde.Oan t ein fan 'e dei binne wy tige foldien en dik tefreden.                                                                                                                                                                                      

In pear froulju ùt in fremd lân jouwe my in han en laitsje nei my . Bin ik te gol west? Ik wit it net mar it jout my in goed gefoel. Der giet it dochs om? 

Foto: Rommelmarktblog

Hûs te keap

troch Posted on 0 Comments 1 min read 740 views

"Wat staan hier een huizen te koop...", seit it jonge frommeske.

Ik bin ûnderweis nei myn broer. Mei in hiele grutte Connexxionbus komme wy oan yn in lyts doarpke. In âldere frou, in studinte en ik. Op de opmerksumens fan it frommeske seit de frou: "Mijn huis staat al twee jaar te koop." Hja fertelde dat sy ùt Amsterdam kaam en ferhuze wie om har dochter. Mar de dochter wie yn tuskentiid skieden en wenne  earne oars. En nõ wie hja osa unwennich en woe werom nei Amsterdam. "Wat bind my hier nog?", seit se tryst. 

It jonge frommiske fertelt dat sy studinte is en hjoed op kurses moat. "Ik ben al uren onderweg om hier te komen. Wat een uithoek, zeg!" By de bushalte stappe hja beide ùt. Ik druk noch gau de frou myn adres yn de hân en sis: "Kom maar langs, u bent altijd welkom".

Ik nim my foar noait de bern achternei te reizgjen hoe bèst de ferhâldings ek binne. Dus soanen: by dizze!