Op stap

Rommelmerk

trochPosted on 0 Comments1min read980 views

Ik stean mei in pear froulju midden yn in ôfgryslike bult klean. Ien kear yn`t jier ha wy rommelmerke fan de opbringst giet in part fan nei in goed doel en in part nei ùs tsjerke.

It hiele jier troch wurd er troch in stik as wat manlju oanwurke. As er minsken ferhuzje as dea geane wurd  it troch jûn en it hûs as flat wurd opromme en skjin makke. En dan moat it noch priizge wurde fan it lytse oan 't grutte guod ta. En dan, as it sa fier is. stean wy wol mei in hûnderd frijwilligers yn it sintrum te ferkeapjen.

It is in geweldige dei, in dei fan mienskipssin mei elkoar wurkje foar ien doel. Sa hat elts syn plak fûn: de iene by it wyt guod en de oare by it diggel guod. En sa stean ik by de ôftanke bult klean. Fan alles giet ùs troch de hannen. Fan dûnstekkens , underbrûken oant klean fan ûndùdlike ôfkomst.  Mar wat my it meast noch boeie kin binne de ferskate minsken. Fan ôf ien euro moat er ôftinge wurde.Oan t ein fan 'e dei binne wy tige foldien en dik tefreden.                                                                                                                                                                                      

In pear froulju ùt in fremd lân jouwe my in han en laitsje nei my . Bin ik te gol west? Ik wit it net mar it jout my in goed gefoel. Der giet it dochs om? 

Foto: Rommelmarktblog

Hûs te keap

trochPosted on 0 Comments1min read1020 views

"Wat staan hier een huizen te koop...", seit it jonge frommeske.

Ik bin ûnderweis nei myn broer. Mei in hiele grutte Connexxionbus komme wy oan yn in lyts doarpke. In âldere frou, in studinte en ik. Op de opmerksumens fan it frommeske seit de frou: "Mijn huis staat al twee jaar te koop." Hja fertelde dat sy ùt Amsterdam kaam en ferhuze wie om har dochter. Mar de dochter wie yn tuskentiid skieden en wenne  earne oars. En nõ wie hja osa unwennich en woe werom nei Amsterdam. "Wat bind my hier nog?", seit se tryst. 

It jonge frommiske fertelt dat sy studinte is en hjoed op kurses moat. "Ik ben al uren onderweg om hier te komen. Wat een uithoek, zeg!" By de bushalte stappe hja beide ùt. Ik druk noch gau de frou myn adres yn de hân en sis: "Kom maar langs, u bent altijd welkom".

Ik nim my foar noait de bern achternei te reizgjen hoe bèst de ferhâldings ek binne. Dus soanen: by dizze!

Krysant

trochPosted on 0 Comments1min read1061 views

Ik stean yn in supermerke foar de toanbank en sis tsjin it famke; "Ik wol graach wat ôfrekkenje." Hja sjocht my fremd oan want ik ha neat yn myn hannen. "Wat woene jo betelje?",freget hja. "Ik ha juster in pot Krysanten mei naam en net ôfrekkenne..", sis ik.

Ik fiel my oplitten. De minsken efter my sjoche my nijsgjirrich oan mar ek begrutlik. Jo kinne oan de gesichten sjen dat hja fan alles oer my betinke. It stumper koe har fingers net thùs hâlde en hat spyt krige. As it is in kwaal it komt yn de beste femyljes foar. Mar sa wie it net.

Ik rûn juster mei in ôfladen karre de winkel ùt en sa kaam ik myn soan tsjin. Hy sei; "Moat mem noch mear planten ha? Mem hat al sa folle." En sa diskusjearjende  wei set ik de Krysant op de boadskippen en rin er mei nei it parkearplak. It skeat my fannacht samar yn`t sin. Ik ferskeat der fan lokkich wie it tsjuster. 'Moarn dalik hinne' seit myn gewisse.

En sa stean ik hjir nò en skamje my djip. Mar it famke seit fleurich; "Ik hoop dat de plant goed tierje mei en betanke dat jo kaam binne." Wat kin min nuvere setten dwaan, net? De Krysant hat in apart plakje krige. Ik sil goed op him passe.

Tsjerkepaad

trochPosted on 1 Comment1min read1362 views

Myn freon en ik binne drok dwaande ùs tsjerke rè te meitsjen foar belangstellenden. Hy hinget de flaggen ùt en ik set kofje en tee en set de boel klear. Hjoed binne de tsjerken yn Fryslân wer iepen. It is Tsjerkepaaddei yn Fryslân. Wol 250 Godshûzen binne hjoed te besjen. En mar leafst 350 histoaryske oargels sille hun lûd hearre litte. Dizze tsjerkepaaddei rint al foar it achste jier en lûkt tûzenden besikers.

Yn eltse tsjerke is wat te dwaan; tentoanstellingen fan keunstners ùt eigen doarp as stèd. Ek konserten wurde der jûn op oargels fan fryske oargelbouwers. En dy hie Fryslân ieuwen lang. Yn Ljouwert wurkje hjoeddedei noch oargelbouwers ûnder de namme fan Bakker en Timminga.

Wat ha wy dochs in rike skiednis, betink ik my. Ach, ik wurd der bytiden lyrysk fan as ik sa troch ùs provinsje ryd en oan de kime al dy toarrens boppe it lânskip ùt stekken sjoch. Lokkich binne der ynstânsjes en hûnderden frijwilligers dy passe op ùs erfguod.

"Komst ek noch?", hear ik myn freon roppen;"It rint stoarm..."

Foto: Doopsgezind-web-log.nl (klik afbeelding)

Griene Fair

trochPosted on 0 Comments2min read991 views

Yn de moaie parktûn fan "Residentie Oranjewâldflat" stean san fiif- en tweintich kreamkes yn 'e rûnte opsteld. En tusken dy standhâlders stean wy mei in kream fan eigenmakke sieraden.

It doel fan de "fair "; it moat in grien karakter hawwe. Dat hâld yn, eigen makke produksjes en miljeu-freonlik. Fan alles kin jo der fine, fan eko jirpels en griente oan`t sels makke wyn en sjem ta. Eigen makke huodsjes en tienen kuorkes. Wat binne minsken dochs kreatyf. Ik ha der grutte bewûndering foar. Mar we hawwe it waar tsjin, de iene buie jaget op de oare. Wy ha hâlden en kearen om de boel op de tafels te hâlden. It publyk bliuwt wei, de âlde minsken fan it fersoargingshûs stean ùs mei meilydsume gesichten foar de ruten oan te sjen. De frou efter ùs kryt in bots wetter oer har hinne; it tintdak bejout him.

Yn koarte tiid rint it wetter ùs ta de boksen ùt. Troch de mikrofoan hearre wy hoe Reitse Spanninga -de kok fan omrop Fryslân- de "fair "iepend. In Tilbury mei Fryske hynders dindert oan ùs foarby. Stadich oan klearet it op en de sinne komt der by. It wurd noch gesellich ek en goed ferkocht. Einlings is dizze fair in reuny: it is in dei fan moetsjen wurden. Guon lju untdekke freonen fan lang ferlyn en witte net dat sy yn it selde hûs wenje .

En de man fan de eigen makke wyn docht goeie saken. It is ommers o sa smout en smûk...!


Pinkoade

trochPosted on 2 Comments1min read1021 views

Ik stean yn de file foar de kassa fan in supermerk. It is drok en ek noch iere betiid op 'e moarn. Memmen mei seurderiche bern en âlde minsken mei in rollater, se steane allegearre yn de rige.

Einliks bin ik oan bar en begjin entûsiast de boadskippen op de bân te setten. Ik skou myn kaartsje troch it pinapperaat mar it ding seit "foute koade". Dan mar foar de twadde kear: it ding seit wer it selde. Ik wurd senuweftich en druk it kaartsje noch mar ris troch it apparaat. Wylts it famke my warskôget om it net foar trèdde kear te dwaan gean ik troch. De minsken krije mei my te dwaan. De iene tinkt: "Se sil wol read stean." en in oare ien fynt fèst: "It is in âld minske. Se wit it nûmer net mear." Ik lit de boadskippen mar stean en sis tsjin it famke: "Ik sil jild ophelje..." en lit alles yn panyk efter .

Ik gean nei myn bank en sis; "Ik moat in dea -ienfâldich nûmer ha want sa kin it net." Ik freegje it bankfrommeske: "Bin ik de ienichste mei dizze swierrichheid?"

"Nè hear, jong en âld. It oerkomt eltsenien wol ris in kear. Lokkich mar..."

Kieze as diele

trochPosted on 0 Comments1min read907 views

Wy moatte kieze as diele, wat is dat somtiden dreech.

In streamfoarsjenner freget ùs as wy ùs bine wolle foar trye jier. "Jimme betelje tefolle foar jimme providers...", seit ùs soan. "Jimme kinne it  better by ien leveransier hâlde.", seit in oare  soan. It is foar ùs in puzzel. Wat is it foardielichst foar ùs? Net ien kin it ùs fertelle. Myn buorman -de frachtrider- seit: "Der komt noch mear gedonder yn it middenoasten" ,hy kin it witte hy riid op it bûtlân; "alles wurd djoerder. Rekkenje dèr mar op." In oar seit wer: "As it goedkeaper wurd betelje jimme gâns wat tefolle." Wat is wiisheid?

Sa giet it yn hiel ùs libben. Wy moatte kar meitsje en it giet nèt allinne mar oer jild mar ek oer saken as gelok. Ik sil earlik wèze; ik bin net altiid geduldich en lusterje net altiid nei goeie ried. Wat kin ik dan kwea wèze op mysels: "Grutte suffert!" siz ik dan,  "Tel earst es oant tsjien ta!" Troch skea en skânde ha ik leare moatten om by grutte beslûten nei myn hert te lûsterjen en net nei it ferstân.

Mar kin it hert wol sûnder de wiisheid fan it ferstân? En it ferstân wol sûnder it gefoel fan it hert?

Yn it ferline

trochPosted on 2 Comments1min read1095 views

Dèr rinne wy dan, myn soan en ik, oer it tsjerkhôf fan Âldeboarn. Hy mei de kamera yn oanslag. Nei in besiikje fan in dierbere gean wy nei it grèf fan myn âlden. We rinne altiid it selde rûntsje. En dan moat ik fertelle fan dy minsken dy `t ea libbe ha. Nammen sizze him neat mar hy wol de skiednis achter it minske witte. En dan komme de ferhalen.

We rinne lâns âlde grêfstiennen fan minsken fan lang ferlyn mar ek lâns nije grêven "Mem," freget myn soan; "wat wie dat nò foar minske?" We rinne lâns de rike skiednis fan myn doarp.  Bekinde minsken dy as in film oan myn  eagen foarby geane. By eltse man as frou kin ik wol wat fertelle. We rinne lâns stiennen mei oandwaanlike teksten. Jong en âld, elts hat syn fertriet mar hja tsjûge ek  fan in protte leafde en leauwen. Wat hat ùs doarp dochs in ryk ferline, mei dichters skriuwers  sawol muzikale sjenien.

Wyls wy der sa omrinne komt der in gefoel fan tankberens oer my, dat ik diel ùtmeistje mocht fan dizze mienskip, myn doarp.

"Sille wy mar nei hûs, mem? It wurd hjoed wer patat..."

High Tea

trochPosted on 0 Comments1min read905 views

Der sitte wy dan mei in ploechje froulje op it terras oan de Vegelingswei, efkes bûten de Jouwer. Wy binne yn in krûden- en plantentùn en sille oan 'e  'High Tea'. Dat wol sizze; tee priuwe fan ferskate soarten planten, blommen en krûden. Sa as sitroenmelisse, krûzemint en lavendel. We krye taartsjes makke fan ierdbeien en rabarber.

We hawwe ùtsicht oer in prachtige tùn mei in dobbe fan san 5oo m2. En om dy dobbe waakse de moaiste wetterplanten. We krye utlis oer wat de minsken eartiids mei krûden dienen as hja goarrich wiene. As min wat oerspant wie dronk min tee fan melissse. Sa hie min krûd foar elts skeel as krupsje. Ûnder it tee drinken en it priuwkjen fan alles wat de gastfrou bakt hie kamen de ferhalen fan eartiids. Doe ùs memmen noch gjin weet hiene fan Bio- en  Krûdewinkels. It wie in slagge middei, we binne hiel wat wizer wurden oer de gewassen fan eartiids mar ek hoe wy dy  hjoed de dei noch brûke kinne.

Wy sjogge werom op in slagge 'High Tea' en elts giet nei hûs mei in krûd wer gjin kwaal tsjin opwoeksen is.

Mar hokker kwaal en hat it ek holpen, dat sille wy wol nea te witten komme...

Sparje

trochPosted on 1 Comment1min read1158 views

Wy steane yn in telefoanwinkel. It is drok, de minsken kinne net ùt de rie komme. De iene klant nei de oare komt mei fragen  der `t ik neat fan begryp. De technykmatearje giet my fier boppe de pet.

Ik wit wol; dat is in mankemint fan my. As ik sa de minsken praten hear, dan waan ik mysels yn it bûtelân. Mobile foans, iPod's en iPhone's;  ik wit net wat der mear oer de toanbank giet. Ik stean der mar en fiel my analfabeet. "Wer prate dy lju oer?", myn soan stiet der by en sjocht  my wat meilydsem oan.

Der stiet in mem mei in dochter al in oere te orearjen. Se ferteld entûsiast dat har dochter slagge is. En nò mei se in iPhone  ùtsykje. Grutsk seit it famke; "Ik ha der ek  wol in jier foar sparre hear!" Wy binne der om in seniorentelefoan mei grutte nûmers en in lûde skille. Ik fiel my âld, ik moat net te folle yn sok soart winkels komme.

We slagje mei in apparaat en neffens de ferkeaper kin min ùs oan 'e oare kant fan de wrâld wol hearre.

Hoe soe it mei it famke fjirder gean? Ik hoopje foar har dat sy yn har libben ek slagje mei...