Oer mijsels

Ferdivedaasje

trochPosted on 0 Comments1min read1141 views

Nei in hertlike hândruk fan myn toskedokter gean ik achteroer lizzen. Yn spanning wachtsje ik ôf wat syn konklúzje is oer de stân fan myn gebit. Ik bin in bytsje senuweftich, nèt  iens sa oer myn gebit mar mear noch om wat it kostje moat.

As ik efkes myn mûle spielle moat freegje ik hoe as it mei him giet. Hy giet er by sitten en seit;"Het gaat redelijk maar ik ben overspannen geweest en niet zo`n beetje ook..." En sa freegje ik hoe as it nò mei him giet. "Ik heb een motor gekocht en ga `s avonds er op uit. En op stille wegen laat ik zien hoe hard hij kan." "En hat dat holpen?", freegje ik meilibjend. "Ja", seit er; "Ik heb weer plezier in mijn werk. Ik heb weer tijd voor een praatje en een beetje aandacht voor mijn cliënten."

Trèf ik it efkes. "Soe it skele as ik ôfrekkenje moat?", freechje ik my ôf. Mei as sûnder motor: ferdividaasje is wol nedich op syn tiid, tinke  jimme nèt?

Skuorsek

trochPosted on 0 Comments1min read984 views

Ha jimme dat ek wol es? In misse dei in dei dat min yn de skuorsek sit. Dat oerkaam my juster: alles rûn tsjin. Gjin waar foar de tùn, ik soe fan alles dwaan mar yn dy blabze kin men neat. In hûn dy `t op stjerren nei dea is. Stoofparkes oanbrânne litten en de stofsûger ferrekt it. In soan soe nei Spanje en miste syn fleanmasine en moast stoom ôfblaze.

Ik tocht ik moat er ùt, de wyn om 'e holle en dom wei nei it doarp rinne. Al gau bruts de sinne troch en sa stean ik mei tassen fol boadskippen by de bushalte. Ach hearkes... by de wachtsjende minsken stiet in bekinde fan my. En ja hear, dèr begjint sy al mei de oanfal. "Hoe âld bisto eigentlik?", freget se my. Foar dat ik antwurdzje kin komt er help ùt ûnferwachte hoeke: "Fest jonger as jo binne sa te sjen!", seit se. Ik kin it fremde minske wol tùtsje... dat hie ik op dat stuit nedich.

Somtiden binne it mar lytse dingen dy`t jo er boppen ùttille.

Ik bin wer ùt de skuorsek en kin it deistiche libben wer oan, de sinne skynt  en de stofsûger docht it ek wer.

Oantinken

trochPosted on 0 Comments1min read901 views

Hjoed, twa oktober, is foar my in dei fan oanktinken. Wy hawwe in muoike hân dy wy nea ferjitte kinne; in bysûnder minske.

Myn earste moetsjen mei har wie op myn troudei. Sy wie de earste dy sei; "Fan herte wolkom yn ùs famylje." Dat klonk sa warm hertlik en oprjucht! En sa is it altiid bleun. Wy hiene wat tegearre sûnder wurden begrepen wy mekoar. Elke wike kaam ik by har lâns en dan sei se: "Mei ik efkes seure?" -want hja wenne allinne- ".. en fertel nò mar wat as stò belibbe haste..." 

We hiene ôfpraten dat wat wy bepraten tusken ùs bliuwe soe. Fan alles kaam op it taffelskleed. Somtiden har noeden en soargen mar ek har blidens om har sibben. Mei belangstelling frege sy dan nei myn libben en joech my faaks ried as ik earne mei siet.

Hjoed op har jierdei, twa oktober, befangt my in tankber gefoel dat ik san minske tsjin kaam bin. In minske om fan te hâlden.

Wer fynt men dy hjoeddeis noch?

Mei oare eagen

Ik sit by de optisien foar in grutte spegel my sels te besjen. Nò, dèr wurd jo fansels net flearich fan dus dat doch dan ek nèt. Mar somtiden kin min der net underùt; ik moat in oare bril ha. Ik seach de lytse letterkes net goed mear. En dan kin min raar it skip yn gean,sis nò sels!

In aller aardichst Moslim frommiske stiet my te wurd. Hja steld har foar en seit dat sy in diplomearre optisien is. Ik wie foart mei har thùs en in pear moaie brùne eagen sjoche my betroud oan. Nei dat se myn eagen opmjitten hat sykje wy tegearre in hip montuer ùt. Neffens har sjoch ik dèr in stik jeuchliker ùt. We nimme hertlik ôfskie en mei in pear wike kin ik de bril ophelje. Op advys fan in Moslim eachdokter en in Moslim optisien kin ik straks wer alles sjen.

Soe ùs regear nèt wat mear dèr nei sjen moatte? Hja wurde noch weardefol foar ùs maatskippij...

Trystens

trochPosted on 0 Comments1min read955 views

Ha jimme juster ek foar de telefysje sitten en nei de troanrede heard? Ik hie al gau myn nocht en koe de trystiche taspraak fan de keninginne net lang oan hearre. Dèr oerhinne kamen de menisters en de minsken dy der ferstân fan hiene oan it wurd. En as jo hun leauwe moatte dan komme de tritiger jierren dèr wer oan. "Soe it sa min wurde kinne?" freechje ik my ôf.

Wy hiene eartiids yn ùs doarp in earmenmeester dy by guon minsken lâns gong en hja wat lùziche neazige sinten brocht. Elkenien yn ùs doarp wist wa dat wie en  hja waarden dèr ek op oansjoen. Op in dei kaam ùs heit thus en sei: "De earmmeester hat my oanhâlden en frege as hy ek helpe koe..." En grutsk sei er "Sa lang as ik libje sille wy jo noait nedich ha!"

Ach, wat wie dy man grutsk. Hy hat it ùs altyd  foarhâlden nèt de hân op te hâlden. "Want dan binne jimme ôfhinklik en nèt mear frij yn jimme dwaan en litten." Mar lokkich binne dy tiden allang foarby en dat sil noait werom komme... dèr leauw ik hillich yn.

Ik moat mar es in nij huodsje keapje, tocht ik sa. Mar nèt fan dy nuversoartigens as dy froulju droegen mar ien der`t ik prûs en tsep fan wurd.

Skoalreiske

Foart nei de oarloch, ik sil san tsjien jier west ha, hie ik myn earste skoalreiske.En wol mei de fèwein fan Louw Visser. De wein waard skrobbe en twa lange banken waarden lâns de kanten set. Der koenen dan de skoalbern op klimme en sa troch in kier nei bûten sjen. En de feilichheidsfoarskriften, der hie min noch gjin weet fan. Dèr waard wol sein, nèt healwiizje en goed fèsthâlde. De dyken wiene ek noch nèt sa goed as hjoed te dei, wy hâlden mekoar fèst en as de auto oer in bult rydt dan fleachen wy ûnder grutte hilariteit troch de fèwein.

Yn Appelskea oankaam wie de helte fan de bern beroerd en mislik. Mar mei de ranje en de tontsjes ko-iis wiene wy al gau alles fergetten. Wat ha wy ùs fermakke yn de sânkûle en de boarterstùn. De dei fleach om en al gau moasten wy wer yn de fèwein nei hûs ta. Dat skeat my yn iens yn`t sin dû ik in grutte lùkse toerbus foar de skoalle stean seach . Se soenen mei de skoalbern nei it bûtenlân , sei de sjaufeur .

Soene dizze bern letter ek sokke moaie oantinkings  ha, freechje ik my ôf.  Tiden hawwe tiden, is`t nèt wier?

Bedoarn

trochPosted on 2 Comments1min read988 views

"Mem, hat dy jonge bedoarn", sizze syn bruorren . Hoe faak  ha ik dat net hearre moatten ?

It giet oer hun jongste broer. Dy woe faaks nèt omtlyk. Doe hy in puber wie hiene wy gau ris de hannen fol oan him. Hy wie oars as syn broers. Hoe lyts hy ek wie, hy hâld in deiboek by. Jûns as hy op bed lei waard it belibjen fan de dei opskreun. Ek as hy bliid as fertritlik wie, alles waard notearre. It binne  foar my kostbere skriftkes wurden. Hy begong te tekenjen, eigenlik wiene it cartoons,  ek der koe hy syn gefoelens yn kwyt. Skoalle hie hy net folle mei -hy koe net goed mei gesach omgean- op eigen manneboet, dan kaam hy it beste ùt de ferve. En sa is it altiid bleun; in frij gefochten geast. Nò kin hy syn ai kwyt yn syn wurk. Kreatyf,  untwerpe, syn kinnen sjen litte en wurdearre wurde. Wy hawwe wat mei elkoar, sûnder wat te sizzen begripe wy elkoar. Bedoarn, dat is hy nèt mar hy is oars.                                                                     

Wat fiel ik my gelokkich mei in lykgestimde. Ien dy my begrypt en oanfjild. Wy hawwe wat, dò en ik ...


Krysant

trochPosted on 0 Comments1min read1061 views

Ik stean yn in supermerke foar de toanbank en sis tsjin it famke; "Ik wol graach wat ôfrekkenje." Hja sjocht my fremd oan want ik ha neat yn myn hannen. "Wat woene jo betelje?",freget hja. "Ik ha juster in pot Krysanten mei naam en net ôfrekkenne..", sis ik.

Ik fiel my oplitten. De minsken efter my sjoche my nijsgjirrich oan mar ek begrutlik. Jo kinne oan de gesichten sjen dat hja fan alles oer my betinke. It stumper koe har fingers net thùs hâlde en hat spyt krige. As it is in kwaal it komt yn de beste femyljes foar. Mar sa wie it net.

Ik rûn juster mei in ôfladen karre de winkel ùt en sa kaam ik myn soan tsjin. Hy sei; "Moat mem noch mear planten ha? Mem hat al sa folle." En sa diskusjearjende  wei set ik de Krysant op de boadskippen en rin er mei nei it parkearplak. It skeat my fannacht samar yn`t sin. Ik ferskeat der fan lokkich wie it tsjuster. 'Moarn dalik hinne' seit myn gewisse.

En sa stean ik hjir nò en skamje my djip. Mar it famke seit fleurich; "Ik hoop dat de plant goed tierje mei en betanke dat jo kaam binne." Wat kin min nuvere setten dwaan, net? De Krysant hat in apart plakje krige. Ik sil goed op him passe.

Stellerij

trochPosted on 3 Comments2min read1119 views

"Mem, nò is myn fyts alwèr stellen!" Us soan komt pûr lilk  thùs fan skoalle. "Hiest him net op slot tink." is myn reaksje. "En juster ha ik him noch plakke litten by Hanske de fytsmakker." giet hy fjirder. De safolste fyts is foart. Wy keapje ùs earm oan fytsen en keapje allinne noch mar twadde- as treddehâns. Ik ha skjin myn nocht fan dy stellery en sis tsjin him; "Dan snapst dochs ien wèrom... "

In pear grutte fernuvere eagen sjoche my oan. "En mem seit altiid dat we earlik bliuwe moatte!" Hy kin der net by. Mar ik mien it nèt fansels.

Ùs jonges binne al wer in set de doar ùt mar hjoed skeat it my wer yn `t sin troch dat in buorjonge syn fyts ek kwyt wie. Okkerdeis binne der op in nacht fjouwer fytsen by ùs ùt it hok helle wer fan in gloed nije dy ik de foarige dei kocht hie. Der wiene mear minsken yn de omkriten dy hun fyts kwyt wienen. "Hja skine der mei in buske by lâns west te hawwen." seit de buorman. Ien kear yn `t jier hâld de plysje iepen dei en dan kin jo jin eigen fyts wèrom keapje. Mar ùses wiene der nèt by fansels. Der sil wol ien yn it bûtenlân op ride tink ik.

Nò ja. As der mar ien mei holpen is en lang wille fan hawwe mei. En net stellen wurd...

 

Kieze as diele

trochPosted on 0 Comments1min read907 views

Wy moatte kieze as diele, wat is dat somtiden dreech.

In streamfoarsjenner freget ùs as wy ùs bine wolle foar trye jier. "Jimme betelje tefolle foar jimme providers...", seit ùs soan. "Jimme kinne it  better by ien leveransier hâlde.", seit in oare  soan. It is foar ùs in puzzel. Wat is it foardielichst foar ùs? Net ien kin it ùs fertelle. Myn buorman -de frachtrider- seit: "Der komt noch mear gedonder yn it middenoasten" ,hy kin it witte hy riid op it bûtlân; "alles wurd djoerder. Rekkenje dèr mar op." In oar seit wer: "As it goedkeaper wurd betelje jimme gâns wat tefolle." Wat is wiisheid?

Sa giet it yn hiel ùs libben. Wy moatte kar meitsje en it giet nèt allinne mar oer jild mar ek oer saken as gelok. Ik sil earlik wèze; ik bin net altiid geduldich en lusterje net altiid nei goeie ried. Wat kin ik dan kwea wèze op mysels: "Grutte suffert!" siz ik dan,  "Tel earst es oant tsjien ta!" Troch skea en skânde ha ik leare moatten om by grutte beslûten nei myn hert te lûsterjen en net nei it ferstân.

Mar kin it hert wol sûnder de wiisheid fan it ferstân? En it ferstân wol sûnder it gefoel fan it hert?