De Famylje

Lit him no mar

troch Posted on 7 Comments 0 min read 1327 views

Lit him no mar." seit syn heit. De soan sil wer fleane  en wol yn Colombia.

Hy is in enthousiast Paraglider. Oerâl op de wrâld hat hy flein. Yn it deistich libben is hy skipper en fertsjinnet syn brea op it wetter. Mar syn grutte hobby, dat is fleanen. Sa gau as hy kin is hy fuort. De reizen binne al fier foarùt boeke.

Hy  sil no nei in lân wat in prachtige natûr hat. In lân mei bergen en in freonlike befolking.
"Hoe fynt mem dIt?" freget er. Hij stiet foar my en lit grutsk syn fleantenue sjen.

In grutte helm wurdt opset mei in hiel aparte bril. Mar ek in stuoltsje mei in soart touwen, gespen en riemen.

"Der is in hiele grutte brêge ynstoart." sis ik; "der wiene hiel wat deaden en ferwûningen."

"Der is ek noch al wat korrupsje yn it lân." gean ik fierder. "Dy is oerâl op de wrâld, mem!"

Werom giet er no net nei de hunebêdden fan Drinte as de offâlbulten fan Omrin?

"Lit him no mar." seit syn heit.


Gryp

troch Posted on 4 Comments 0 min read 1006 views
Photographer unknown.
Tink er om dast net ferslave rekkest." seit myn freondinne.

We sitte sa wy went binne mei jierdeis: yn in kring. Eartiids siten manlju by manlju en froulje by froulje.

Ik siet as bern altyd by de manlju, dy hiene folle ynterresanter praat fûn ik. Sa no en dan waart ik fuort stoerd, dan hiene hja it oer ûnderwurpen wat ik net hearre mocht.

De manlju dronken jonge jenever mei in skepke sûker as in bearenburgje en de froulje avondmaalswyn as in Advokaatsje mei slachrjemme.

Nei gelang de tiid foardere waart it drokker en lûdroftiger.

En dan fûn ik it spannend wurden want de ferhalen kamen los. Mar spitich genoch moast ik dan de hûn ùt litte.

As wy as bern de gryp krigen dan makke ùs heit in hjitte grog foar ùs.

Der kaam konjak en sitroen yn mei brune sûker en kokjend wetter. Mei soarch waart dat klearmakke.

"Moarn bist wer better." sei er dan en streak oer myn koortsige holle. De oare deis wie ik better. Kaam dat no troch de grog as de aai oer myn holle?

"Mei drank moat min oppase." seit se en leppelt oan har Abbekaat mei slachrjemme. "Do hast gelyk." sis ik en nim noch in grog. Want moarn ha ik de gryp.

Ûnwennigens (3)

troch Posted on 8 Comments 0 min read 1661 views

Se binne beide thùs west, de jonges. Wat wie it gesellich. Laitsje, gekjeie en mekoar sa as fan âlds dwers sitte.

As de slokjes op tafel komme wurdt de diskussie yntensiever. It praat komt fansels op de polityk. De iene fynt it in goeie regearing en de oare liket it op fleanen. Al debitearjend sjoch ik mei in skean each nei de klok.

Moat ik no it ieten opsette as net? Mar it binne sokke seldsume mominten dat wy byelkoar binne dat ik bliuw sitten.

No ha se it leauwen by de kop en dat kin wol es ùtrinne wit ik ùt ûnderfining.

De iene soan moat er neat fan hawwe, hy wennet yn de Hoeksche Waard en sjocht alle dagen om him hinne hoe as it nèt moat.

De oare hat in genuanseardere miening oer leauwen. Hy is net in prater en sil him net gau bleat jaan. "Dat is fan mysels." sei er es. Somstiden tilt hy in tipke op en dan wit ik dat hy wol oer wichtige saken neitinkt.

Se binne beide wer fuort. Der komt in gefoel fan leegte oer my, in soart fan ûnwennigens.

It binne bysûndere mominten dy selden foar komme mar osa kostber binne.

Ûnwennigens...

Ferwachtings

troch Posted on 1 Comment 0 min read 2490 views

It is it jier 1941 en oarlochstiid. Myn ferwachtings binne heech want Sinteklaas komt er oan.

"Moast er neat fan ferwachtsje." sei ùs mem.
Dit jier sille er gjin kado`s wêze. Er is ommers neat mear te krijen, de winkels binne leech. Hol en leech sjogge de etalaazje glêzen my oan.

Mar dochs; jo witte mar noait en sa sûnder er oer te praten dream ik oer in moaie poppewein. Want dat woe ik sa ofgryslik graach!

Jûns sitte wy gesellich om de read gloeiende potkachel. Gleone poeiermolke en taaiguod makket in soart goed.

Ynienen giet de doar iepen ...

Der wurdt in grut pak om de doar setten, ferpakt yn kranten sûnder strik. "Foar dy." seit ùs mem.

Senuweftich skuor ik de kranten der ôf en ta myn grutte ferwûndering komt er in hiele grutte poppe ùt.

Se mist twa eagen mar in osa leaf gesichtsje. Se hat ek in prachtich bosk hier, it sil dagen duorje foar dat it ùt de tiis is.

Tank sy Van der Berg, de timmerman, en Diet en Durkje  Rodenburg  krige ik de poppe fan myn dreamen.

Se stiet noch altyd te pronk, sûnder eagen, mar dêrom is se my troch de jierren hinne tige dierber wurden ...

Loslitte

troch Posted on 4 Comments 1 min read 2830 views

"Hy wol net. Hy wol néat." seit se opstannich.

Myn beste freondinne komt efkes lâns. Hja is oars as oars bespeur ik wol. Earst mar kofje sette, dan komt se wol los. En dan komt it hege wurd der ùt.

Der is harren in oanleunwenning tasein. In pear jier allyn ha sy har op in wachtlist sette litten fan in fersoargingshûs. 'Dat wie ferstannich.' seine de bern. Mar ach, dat wie do en sa sier fuort. 'Doch mar.' sei ik."

"No is it safier en no it er op oankomt wol hy net. 'Wy binne noch net ûnbehelpsum, wol?' seit er. 'Wy kinne mekoar dochs wol helpe en bystean, net? Wy hawwe tegearre dochs slimmere stoarmen troch stien en altiid rêde kinnen."

"Hy hat muoite mei loslitten. Ik ek wol hear." giet se fierder; "Mar wy moatte ek nochter bliuwe. Sa as it nò giet hâld ik it net fol." sucht se.

"Om de klapskeet moat ik wat opsykje. Dan is hy de stok kwyt, dan it gebit en dan wer de bril ensafuorthinne. Ik wol alles wol foar him dwaan, hear, want ik hâld ommers fan him. Mar it hat syn grinzen, fansels. Somstiden krij ik in glandige hekel oan him en dat wol ik ùt noch yn net." seit se fertritlik.

Loslitte....

As twa drippen wetter

troch Posted on 2 Comments 0 min read 835 views

Do likest op ùs mem. Do bist har ùt de bek stapt. Sis mar ùt de kop snien." seit myn broer gauris. "Mar ek fan aard. Somstiden himelheech en dan wer  yn `e skuorsek.

Moat ik der no bliid om wêze, freegje ik my ôf. Ik hâld fan stabile lju dy evenwichtich binne. Sa as ùs heit, dy man wie nea narrich en altyd op`t skik.

Hy wie in bytsje in beaken yn it gesin. As ùs mem wer es wat utwrydsk betocht hie moast dat daliks barre. Einliks moast it al regele wêze en dat joech gauris oanfarrings.

As bern hâlden we der rekken mei. "Earst mar oan heit freegje." seine wy dan.

Myn bruorren bygelyks, dat binne stabyle figueren. Dy bringe  rêst yn hun omjouwing. En dochs is in kombinaasje fan dy beide  karakters net sa gek. De iene dy gau yn fjoer en flam stiet en de oare oelizzend en beriedend. Fan beide âlders erve, it kin dochs net moaier!

 As twa drippen wetter...

Rûte 21

troch Posted on 3 Comments 2 min read 800 views

We moatte de oanwizigen mar folgje." sis ik tsjin myn man.

We binne yn it sikehûs en moatte nei de ôfdieling Geriatrie Âlderein Specialisme. Mar der gean jo net samar hinne. It sikehûs is mei syn tiid mei gong. Jo moatte jo earst oanmelde yn de hal. Der steane fjouwer grutte pylders. En dan moatte jo je riidbewiis as ID-kaart yn triuwe.

Sa sein sa dien. Myn man lit soks altyd oan my oer. Ik bin it ferstân en hy is de dwaander, dat is altyd sa west.

Wy folgje rûte 21 sa as it op it papier oanjoen is. Mar it is oars as oars; en werkinne de omjouwing net. "Hast it wol goed lêzen?" freget er mei lichte yrritaasje. We nimme in suster yn `e earm en dy bringt ùs nei in prachtige wachtromte. "Krekt klear ." seit se grutsk.

In echtpear sit tsjin oer ùs en al gau witte wy fan elkoar wert wy hikke en tein binne. De iene nei de oare wurdt oproppen. "Hja koene ùs wol fergetten weze." seit er.

Ik klamp in oare suster oan en nei dat ik ùtlein ha wert wy hinne moatte bringt se ùs te plak. De spesialist foar de Geriatrie Âlderein Specialisme stiet al op ùs te wachtsjen. "Waar was u?" seit se wat stroef. Ik sis; " Wy folgen rûte 21." 

"Het is al een half jaar route 77. U bent niet goed op de hoogte van de veranderingen hier." andert se.

"It binne oare rûtes wurden." sis ik; "Leit it no oan ùs as oan it spesialisme?

Rûte 77. Tss.

Kameraden

troch Posted on 1 Comment 1 min read 749 views

Sy is myn kameraat." seit de jonge en wiist my grutsk op in frommeske dat fierderop stiet.

"It koe minder." sis ik. Wat moat min oars sizze? We litte beide de hûnen ùt. Ik koe him wol en sa kamen wy yn de kunde.

"Kinne jimme mekoar al lang?" freegje ik, net unbeskieden. Want dat boeit my, hoe dizze beide minsken mei elkoar yn 'e kunde kaam wiene.

"We moeten mekoar ynt kafé en wiene daliks fereale op elkoar." seit er; "Ik koe nearne mear oan tinke as allinne oan har. Op myn wurk en nachts. Se wie er altyd, it behearske myn deistich bestean."

Ik ha wat ôfrûn mei ùs  hûn om har te moetsjen. De bisten ha makke dat wy elkoar wer troffen. Mar dat is allang foarby, sund dy tiid binne wy kameraden wurden.

"Binne jimme noch  fereale op elkoar?" freegje ik foarsichtich.

"Nè," seit er; "we binne maten wurden. Dat is hiel wat oars. Dat is in kwestje fan betrouwen."

Thus kommend freegje ik myn man; "Bin ik dyn kameraat as bist noch fereale op my?"  

Fernuvere sjocht hy my oan; "Dat hoegst dochs net te freegjen? Dat wist dochs wol??"

Kameraden.

Steuring

troch Posted on 2 Comments 1 min read 884 views

Mem moat net skrikke hear."

In panykeftiche stem komt my troch de telefoan temjitte. Fansels skrik ik der fan, der moat dochs neat mei him wêze!

"Wat is er bard?" freegje ik ûngerêst. Yn gedachten sjoch ik him al op de brankaar lizzen.

"Nè hear," seit er gau; "mei my is er neat mar ùs websiden lizze der ùt. Alles is fuort."

Wy hawwe beide sa ùs eigen webside. It binne hiel ferskate skiuwsels.

Faaks begryp ik synen net mar dat is in generaasje ferskil tink ik. Ik beskiruw gewoane, deistige dingen dy ik sa al tsjinkom en dat is him frjemd.

It is in goeie gearwurking wurden. Wy rinne mekoar net foar de fuotten.

Hy hat er fjirtsjin jier oan bestege, it wie eiglik syn deiboek wurden. Ek hat it him in protte digitale freonen oplevere.

Sa ek mei myn side, yn in fertritlike perioade ûntstien. Tidenhawwetiden.nl hat foar my in terapeutyske wearde krige. Mar ek in protte goekunde oplevere oer de hiele wrâld. Friezen-om-ùtens dy graach op 'e hichte bliuwe wolle fan it Heitelân.

"Mar no is alles fuort. Alles foar neat dien." Tryst sitte wy beide elk oan in ein fan de line.

Efkes letter in gjalp; "It is er wer. Alles is er noch!" 

(Dat is; foar salang 'it duorret...)

 

Skiftsje

troch Posted on 4 Comments 1 min read 819 views

Yn welke bak moat dit no wer?" freget myn man. Wifeljend stiet er boppe in rigele ôffalbakken. Se steane sa opsteld dat it foar elts dudlik is hokfoar ôffal der yn moat.

Wy binne allegearre der fan oertsjûge dat er wat dien wurde moat oan dy grutte bulten ôffal. Ek wy binne begien mei ùs ierde en witte ek wol dat it sa net fierder kin.

Mar somstiden binne wy der mei yn `e tiis. Yn welke bak moat dit ek al wer? Wifeljend stean ik dan mei de brot yn `e hannen boppe de bakken.

Papier by papier, glês by glês, klean by klean en grien by grien, dat is allegearre sa klear as in klûntsje. Mar dan komt it; is dit no papier as plestik? Der sit metaal yn; moat it no dochs yn de grize?

Wat hiene wy it eartyds maklik, tink ik by mysels. De molkboer kaam twa kear yn `e wike der by lâns. In mingel sûpe as in mingel molke as sûpenbrij. It waard allegearre ofmjitten en yn in boekje skreun. Ien kear yn de wike waard er ôfrekkene.

Wat wie it libben dochs simpel.

Skiftsje. Is it allegearre net wat oerdreun hjoed-de-dei?

Wy binne mei ùs ierde begien en derom sille wy dochs skiftsje moatte ...