All Posts By Wokke

Prikkels

troch Posted on 1 Comment 1 min read 144 views

Jo moatte hjir wei.” seit se; “Jo jouwe tefolle prikkels.”

Ik bin op bisite op de ôfdieling Geriatry fan it sikehûs. 

Manlju en froulje sitte yn in rûntsje om de tafel yn de hûskeamer. Se sizze neat, op myn freondinne nei, dy besiket in petear op gang te krijen. Dan begjint se ynienen lûd telaitsjen mar troch in lichte harsensskansearing mislearret dat.

“Ik ha hjir in freon krige,” seit se; “hy komt ùt Urk. De famylje nimt gauris in ieltsje mei, en dan stjonkt de hiele ôfdieling.”

Se ferhellet, foar safier mooglik, oer de minsken om har hinne. De measten al op leeftyd. Se binne allegearre troch in ynfarkt troffen, spraak en beweging binne yn ‘e tiis.

Stadichoan wurde de minsken om my hinne aktiver, lùsterje mei en somstiden besykje se ek wat te sizzen.

“Do moast hjir faker komme,” seit Teatske; “se fleurje hielendal op en krije sels wer ynteresse foar de omjouwing.”

“Jo moatte hjir wei.” seit de suster; “jo jouwe tefolle prikkels foar dit soart minsken.”

“Ik kom gauris wer.” sis ik, en jow se in hân.

Prikkels…

Sterkte

troch Posted on 0 Comments 1 min read 164 views
Foto troch Sharon McCutcheon fan Unsplash
Ik wist net dat ik sa ferneamd wie.

Grutte en lytse kaarten streame binnen. De post rint him it fjûr ùt de sportskuon.

Oerâl stiet boppe ‘Sterkte’, fansels goed bedoelde winsken.

Is der ek in oar wurd foar om in minske krêft ta te winskjen, frege ik my sels ôf.

Ûs taal is somstiden mar beheind, en kin net goed dùdlik omskriuwe wat min field.

Ek moaie gedichtsjes, selsmakke ferskes komme foarby. In prachtige eigenmakke kaart fan pjutters ùt it âldereinhûs.

Miskyn is dat de krêft wol. Dat lyts en grut blike lit; wy begripe dyn smerte wol.

Sterkte.

Misse

troch Posted on 2 Comments 1 min read 226 views
Foto troch Matt Hoffman op Unsplash
Moarn.” sis ik; “Hast in goeie nacht hân?”

“It wie benauwd fannacht, hè!”

“Hast ek lêst fan miggen hân?”

“Hoedest de dûnstekken net oer. Dat skeelde wer!”

“Wat silst hjoed dwaan? Hast ek plannen?”

“Wolst sto dy earst waskje as sil ik earst?”

It is it alledeiske gewoane praat. It hat neat om ‘e hakken mar it heard er no ienkear by.

Allinnich Styntsje siket alles ôf; yn kasten en ûnder bedden.

Ik hjit twa kopkes kofje yn, en meitsje twa stikken bôle klear.

Eartiids hiene wy in man yn it doarp dy altyd yn him sels prate. Hy hie dan ek de bynamme; ‘Freak en ik’.

Ik beslùt dat perfoarst net te dwaan, ik sil dan ek in oare wize fine moatte om te kommunisearjen.

“Wat fynsto derfan?”

Diagnoaze

troch Posted on 9 Comments 1 min read 381 views

Do moast nei dokter ta,” sis ik tsjin myn man; “do hoastet my tefolle.” 

“It giet fansels wol wer oer.” seit er. Hy moat neat fan dokters ha.

Mar it wurdt alle dagen slimmer en hâldt ùs beide ‘s nachts klear wekker. De paracetamol en de bûsdoeken binne net oan te slepen.

Ik ha myn nocht en freegje as de dokter efkes komme wol.

“Even een penicilline kuur.” seit er; “Dan is het zo weer over.”

Mar it wurdt minder, ik sjoch him eltse dei efterùt gean .

Dan is it freedtemiddei, ik hâld it net mear ùt, en skilje de assistente.

“Maar wàt heeft hij, mevrouw?” freget se, mei ien each op de klok.

“Dat wiet ik net,” sis ik oanbrând; “mar hy moat dalik komme.”

“Dat gaat niet zomaar.” seit se. “Lit mar!” rop ik; “Ik rêd my sels wol!” en smyt de hoarn del.

De boadskip is oer kaam en in fremde dokter stiet al gau yn de keamer .

“Dy man hie allang yn ‘t sikehûs lizze moaten.” seit er en skillet in ambulance en it sikehûs.

Ik ryd efter de auto oan en betink my dat eartyds wy ùs stil hâlde moasten want de dokter, dy wist it wol. No moatte wy sèls de diagnose stelle en sizze wat ùs mankearret.

Lokkich wiene wy krekt op tiid.

Diagnoaze.

Ferdwale

troch Posted on 2 Comments 1 min read 215 views
Foto troch Brandon Holmes on Unsplash
Ik rin troch it nije diel fan it sikehûs. Krektlyn is de ofdieling Geriatry iepene. Jo kinne de ferve noch rûke, de buordsjes fan de toiletten moatte noch ophong wurde.

Ik bin allinnich yn it yntinse nije gebou. It is tsien ûre west, it grutste part fan it personiel is nei hûs.

Wer soe ik de haadyngong fine kinne?

Panikerich sjoch ik om my hinne. Ik sis tsjin my sels; “Rêstich bliuwe fanke, do fynst fêst wol in ùtgong.”

Ik rin fan de iene gong nei de oare, eltse doar is hermetysk sluten.

Logysk fansels it is de ofdieling fan minsken dy bysûndere soarch nedich hawwe.

Ik nim de lift -wat nûmer sil ik yndrukke?- Mar op de B, dan bin ik teminsen op de begeane grûn.

En dan ta myn grutte opluchting stiet it frommeske fan de taksje nei my te wiuwen. Mei in grutte swaai giet de doar iepen, ik slach my earmen om har hinne en jou har in dikke tút.

“Kom mar gau mei,” seit se laitsjend; “ik bring jo thùs.”

Moarn as ik wer kom, soe ik dan de keamer fan myn man fine kinne?

Ferdwale.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien