Samar

Loslitte

troch Posted on 1 Comment 1 min read 586 views

vaasjeChavez, de ferstoane president fan Venezuela, sil balseme wurde. Sa kin hy foar ivich by syn folk bliuwe.

"Ga je even mee?" seit myn buorfrou. Troch dat wy beide de hûnen ùtlitte fertelt se my dat se einlik in bestemming hat foar de jiske fan har ferstoane soan. Se hat op internet in ferneamde glêsblazer untdekke. En sa is hy yn in spesiaal foar him ûntwurpen glêzenfaas kaam.

"Daar is maar èèn van op de hèle wereld." seit se. Bliid sjocht se my oan.

In oare kennis fan ùs hat de jiske fan har man yn in blau-eftich porsleinen hoane dien. Hy stiet neist har holkessen. "En by it wekker wurden prate wy eefkes. Hoe de nacht west hat." seit se.

Wer in oare kunde hat de urnen fan har man en skoanâlders op souder stean. Myn bèste freondinne draagt har man yn in gouden hanger om har hals. By Omrop Fryslân wie in keunstskilder dy de jiske fan in dierber persoan troch de ferve mingde. 

Der sil yn de rin fan de tiid noch hiel wat ùtfûn wurde om de ferstoarne by ùs te hâlden bin ik bang. 

Ùt eigen underfining wit ik dat loslitte it slimste is wat er bestiet ...

Nivellearje

troch Posted on 0 Comments 1 min read 475 views

Midden yn de nacht wurd ik troch wiet wekker fan it swit.

De baas fan it taksyferfier stiet by myn bed. Neist him stiet de hierbaas fan Accolade. Ik  gean oerein en sjoch in frou fan de WMO der achter stean. Tusken it ploechje minsken stiet ek noch de loko-boargemaster.

Se roppe allegearre yn koar; "Wy moatte nivellearje!"  

"Gean foart!" rop ik oerstjûr; "Wy dogge nèt oars!"

Ien foar ien ferdwine se yn de nacht. En ik... ik gean der mar ôf. Sliepe wurd dochs neat mear.

Jo kinne de tillevyzje nèt oan sette as de iene nei de oare figuer hat it oer nivellearjen. Ik wit nèt hoe as it jimme fergiet mar ik kin it nèt mear oan hearre. Ik set it lûd gewoan ùt. 

"Wat is eiglik nivellearje?" freegje ik him. "Gewoan lykop partsje." seit er. "O," sis ik; "as it oars net is..."

Negativisme

troch Posted on 0 Comments 1 min read 475 views

"It giet min mei ùs ekonomy." seit in freon; "En it sil noch minder wurde rekkenje dèr mar op." "It sil ùs allegearre reitsje." giet er fjirder.

"De polityk wol ùs pensjoen ôfnimme en de AOW sille se ek wol nèt ferheegje." seit in neef.

"En aanst moatte wy allegearre wer yn it selde tobke wosken wurde mei Sunlight en ien waskhantsje." seit syn wiif.

Ik ha myn dei net. Ik kin nèt tsjin negativisme om my hinne. En krekt dizze dei rin ik de hiele tiid dit soarte minsken tsjin it lyf. Myn man sjocht alle dagen nei de polityk en kin al sa negatyf ùt de hoeke komme. Ik kin it nèt litte om der tsjin bètter witten yn tsjin yn te gean. 

Negativisme is deadelik. Ik ha it gefoel dat ik mei sûge wurd it ravyn yn. Ik nim my foar om dy minsken tenei te mijen as de pest. Ik wol it lêste part fan myn libben allinne mar in posityf ynstelle minske wèze en myn libben net ynkoartsje litte troch negative krèften. 

En dy waskerij? Wat wie dat sneontejûns gesellich. Allinne ik wie de jongste dus altiid de lêste ...

Te lèt

troch Posted on 6 Comments 2 min read 619 views

"U bent te laat, mevrouw." seit it islamityske minske tsjin my; "Hij is al verkocht."

Wy steane tegearre foar in bankstel yn De Lege Knip. In dei earder wie ik 'r tafollich lâns kaam. Ik mei der wol graach wat om strùne. De meast nuversoartige saken komme jo der tsjin. Myn each foel op in prachtich swart leren bankstel. Ùs eigen wie nei myn gefoel wol 100 jier âld en alhiel lang hie ik der skjin myn nocht fan. Mar myn man en de hûn woene him net kwyt.

En sa steane wy in skofke letter wer by it bankstel. Mar we binne te lèt, it spul is fersein. De frou mei de wale sjocht my fertritlik oan. "Waar moet myn man vanavond nu op zitten?" freget se. "Nò," sis ik en wiis op de berg stuollen; "der is fèst wol ien foar him by.". Se knikt en lûkt de wale fjirder oer de holle.

Ik ha mei har te dwaan. Fan my hie sy him wol hawwe mocht. Dan ropt myn freondin en ik rin fjirder. En dèr stean twa prachtige earmstuollen. "Het heeft zo moeten zijn," seit se; "dit is nog véél mooier". De oare deis wurde de stuollen brocht en mei in weemoedich gefoel nim ik ôfskie fan ùs bank. Wa hat der nèt op sitten en wat is er nèt op lake en gûlt? In meubelstik is nèt in ding mar in underdiel fan it hùsgesin.

"Dag, bank." sis ik en stryk him noch es oer de rech. Soe it ek wat wêze foar it frommeske mei de wale ?

Te lèt? Wolnè, it hat sa wèze moatten...

Opromje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 466 views

Ik bin op 'e souder en siikje om wat. Ik moat it hawwe, dat wit ik seker. Mar wer leit it nò?

Dèr leit fan alles. Boadtersguod, Lego, kraanweinen en autotsjes. Elk wykein as wy mei de boat fuort gongen kocht ik foar de iene in autotsje en foar de oare in stripboek. En dan de spultsjes noch. Doazen fol; Mens-erger- je-niet, Drie-op-een rij, Yahtzee... Jimme kinne dat wol. En dan wie der ien by, dy woe oars net as kaartspylje.

Al siikjend kom ik by de boeken. Ik gean op de knibbels lizzen en al gau bin ik de tiid kwyt. Boeken fan fan der Hulst dy ik op it krystfeest krige fan ôf myn tredde jier. Sneinskoalle boeken fan ùs jonges. Dierberre oantinkens. Ik moat fjirder en skow troch de rommel hinne. Opromje moat ik . Min seit wol es wat jo yn in jier net brûkt hawwe fuort dwaan. Werom bewarje wy alles, is dat it hawwen as is it nostalgy ? Ik ha fûn wat ik socht, moarn begjin ik wier te opromjen.

En sa kaam ik it gedicht tsjin fan Tine Bethlehem wert ik my hielendal yn fine kin.

Souder.
Ik romje de souder hjoed
libbenssolder.

Donderje. Grimmitich de brut fan de trep
foar `t gemak kniesd.

Opromje brokstikken loslitten ferve-flinters
sweve tusken it stof

sinne skitter kaleidoskopysk
kleurde snippers ta reinbogen.

Kin jo opromje, bewarje as loslitte?

Ûnwennigens (1)

troch Posted on 0 Comments 1 min read 406 views

Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld." seit se.

Ik bin by in freondinne op besyk. We kinne mekoar al jierren. Fan ôfkomst is sy in Deenske. Se learde har man kinnen yn Kopenhagen.

As seeman kaam hy gauris yn it selde kafè. Sy hie krekt in mislearre houlik achter de rech en wie tige ûngelokkich. Doe sy him wer es tsjin kaam frege er har om mei him te trouwen. "Ach," tocht se; "werom ek nèt?" Hy gong wer nei syn skip en sy op de trein nei Nederlân.

Oait wie se in kear yn Amsterdam west mar se wist folslein neat fan it lân as de taal. Dea ûnwennich siet se te gûlen yn de kûpee oant der in treinkondukteur lâns kwam. Hy gong neist har sitten en frege wat er oan mankearre. Hy naam alle tiid foar har en fertelle har fan alles oer  it lân wer`t sy nei op wei wie.

Nei ferrin fan tiid krigen se twa bern en beppesizzers. In jier as wat allyn ferstoarn har man en waard te hôf brocht yn har heitelân. Ek in dochter hat har dèr ta wenjen set. Myn freondinne is nea yn murch en bonken in Nederlânske wurden .

Se hat einlik it gelok fûn by Jan, in widner.

Wat woe se noch graach dy treinkondukteur moetsje. Se is him noch altiid tankber.

Ynklauwers

troch Posted on 0 Comments 2 min read 404 views

In pear hùzen fjirder op stean in pear manlju foar in hûs. It eaget noch al offisjeel. Ik sjoch wol: it binne nèt meteropnimmers. "Wat stiest sto te lûren?" hear ik myn man op de achtergrûn sizzen. "Dit hat mûzen." sis ik. 

In pear wiken allyn is de man ferstoan. Hy wenne allinne. Ik makke wol es in praatsje mei him oer it waar en sa. Hy fertelle my wol es oer syn femylje. Mar nea ha ik der in minske sjoen; hy like my in iensum persoan. Ien kear bin ik by him yn hûs west doe syn kat oanriden wie. Fertritlik siet er op 'e grûn by it biske. "Hy hat wol tweitich jier myn maat west." seit er.

Ik sjoch om my hinne. 'Hy hat fèst in goeie baan hân.' konstatearje ik. Djûre meubels en skilderijen fan ferneamde skilders hingje oan 'e wand. We drinke tegearre in kopke kofje. Mei triljende stim en triennen yn de eagen fertelt hy oer syn libben mei syn maat, de kat. "Ik ha nei de notaris west." seit hy yn ienen, fertroulik. "Min wit noait wer`t jin femylje ta yn steat is.." "Jo moatte nei in asyl gean. Der is fèst noch wol in leave poes foar jo." sis ik.

En nò is hy der net mear. Ik sil him misse. Troch de kat hiene wy mear kontakt krige. Op de stoepe neist de notaris en syn klerk sit de poes ùt it asyl.

"Sille wy de kat nimme? " freegje ik myn man; "As binne wy dan ek ynklauwers?"

It lân fan Opper God Zeus

troch Posted on 1 Comment 2 min read 495 views

"Dat moat noait. " seit myn man. Hast it nijs heard oer Griekenlân as lân fan Europa. "Dat lân moat holpen wurde." wurd er sein. Wij hearre dat oan. Alle dagen wer want de Eurolânnen binne it nèt meielkoar iens. Sa ek wy net mar dat hat in oare reden.

Wy hawwe in bedriuw hân oan de Turkse grins. Sa no en dan mocht ik mei. De nije febryk waard seine troch in Grieks-orthodoxe geastlike. It personiel bestie ùt 157 froulje en 3 manlju. De froulju wiene hurde wurkers, neat op oan te merken. Mar de mânlju... dat wie in oar ferhaal. Se sieten it leafst op de terraskes kofje te drinken en te dobbeljen. De bern gongen nei skoalle en de rest fan de dei vermakken se hun mei fuotbaljen.

De helt fan de bewenners fan it doarp bestie ùt Grieken, de oare helt ùt Turken. Se hiene gjin gedoente mei elkoar mar woansdeis, dan wie it merk fan de Turkse boeren. Hja ferkochten benammen eigenferboude earpels en griente. Mar nei woansdei negearden se elkoar. Se koene elkoar net luchtsje as sjen fan wege âldsear. Nei  fiif jierren fan sukses kaam er in ein oan ùs dream troch korrupsje fan hegerhân. It hat ùs lettere libben tekene mar ek riker makke troch erfarings wiis wurden.

Mar foarsjitte? Noait dwaan! Wy sjogge der gjin sint fan werom.

Mar ja? Dizze Hera is ek mar in simpel frommeske dy a-polityk engazjeard is...

[klik ôfbylding foar grut]

 

It moat oars

troch Posted on 0 Comments 1 min read 474 views


"It moat oars," sis ik; "it is my nèt nei it sin."

In skoft allyn bin ik fan boppe nei onderen ferhùze. Ik ha it oer myn kompjûter. Wy hiene in sliepkeamer omboud ta kantoar mei twa buro`s en twa kompjûters. "Kreas." soene jo sizze. Mar as ik dwaande wie baanden de jirpels oan as wy hiene ferbaarne woartels. "Dat ding moat nei onderen ta." sis ik. "Nè wol?" seit myn man; "Dan kry ik gjin wurd mear fan dy."

Dat kin dochs ek noflik wèze.

De  kompjûter kaam yn de keamer mar wer moat hy nò stean? De iterstafel giet foar it raam. Alles wurd sa set dat ik noflik kompjûterje kin. "Mar as wy no iters krije?" seit hy; "Wer moatte die sitte?" "Dan nimme se it board mar op 'e skoat." sis ik. Nei in skofke bin ik wer oan it skowen; it deiljocht falt op it skerm.

"It moat oars." sis ik.

De tafel moat oan de kant, de printer op de grûn en de kompjûter moat mei de kont nei it raam ta. Nei in protte gedoch stiet alles sa as ik it hawwe wol. Alhoewol? De doar giet iepen en wa komt der yn? Myn man mei syn kompjûter. "Ik wol ek yn de keamer. It is boppe sa ungesellich." "Wer moat hy stean?" freegje ik.

Waar as gjin waar: wy sille bûtendoar ite moatte...

Rouadvertinsje

troch Posted on 0 Comments 2 min read 538 views

"Hast it al lèzen?" freget in freondinne my. "Och hearkes," sis ik; "is dat sa?"

Ik lès altiid de rouadvertinsjes yn de Ljouwerter en krekt nò net. It is in fremde wisânsje. Ùs mem dy dat ek altiid en dan waard it breedùt bepraat. As bern fûn ik dat sa fremd! En nò doch ik it selde allinne myn man reagearet der net op. De rouberjochten gean my boppe polityk-, streek- en it foarpaginanijs. En nò is it my ûntkommen.

It frommeske der wy it oer hawwe wie eartiids ùs buorfamke. Se woe graach op ùs bern passe en sa koe se in bûssint fertsjinje. It wie in knap ding, sechstjin jier, in bytsje apart mar ek orizjeneel. Hja trof letter in jonge ùt Leien en hat har der tawenjen set. In pear kear ha ik har noch ris opsocht en it wie wer sa as fan âlds. Mar yn it deistiche libben koe se it net fine en socht it aventoer. Se kocht in hûske op in eilân en der besochten har ferskate leafhawwers. Sa nò en dan hearde ik wat mar we ferlearen mekoar ùt it each.

Ik lès de advertinsje noch ris en knip him ùt. Wat wie it in leaf, knap famke. Jammer dat it sa rûn is. Mar miskyn is sy op har eigen wize wol hiel lokkich west. "Wèr in stikje fan it ferline wat foart is." mimerje ik. En dochs binne sy weardefol west foar ùs libbens. Ik sil wer better de rouadvertinsjes lèze, nim ik my foar...