Samar

500-ste!

troch Posted on 3 Comments 0 min read 316 views

durk_150Ik kin it net.

Earst wie der de SMS. Us mem woe graach berjochtjes ferstjûre want dat koe wolris maklik wêze. Mar doe ik har sei hoe it moast, sei se; “Ik kin dat net. Dat is té dreech foar mij.

Net lang dernei  kamen de earste SMS-kes oan  rûgeljen. Se hie sels ùtfûn hoe dat moast.

Doe wie er de kompjûter; us mem woe ferhalen skriuwe ensfh.

Doe ik har sjen liet hoe dat Word wurke sei se; “Ik kin dat net. Dat is té dreech foar mij.

Net lang dernei  kamen de earste berjochtsjes  binnen fia de mail, kreas  opmakke yn de goeie lettergrutte en skriuwwize.  Us mem hie sels ùfûn hoe dat moast.

Doe kaam har weblog. 

En dus tocht ik, Soan D., in webside is miskyn wol wat foar har. It earste wat se sei : “Ik kin dat net. Dat is té dreech foar mij.

En no lêze jo, lêzer, it 500-ste stikje. Us mem hat it measte sels ùtfûn. En ik ? Ik soarchje allinich foar de omballingen.

Wat no ‘stopje‘, us memmeminske?

500? Dit is pas it begjin!

Soan D.

mem_150Heintje Davids

Earst ien. Doe  twa. Doe hûnderd. Stadich oan rûn it ùt `e hân. Tûzend kear woe ik ophâlde.

Wat earst begong as grapke wreide him ùt ta in opdracht oan mysels. Ik ha it oer dizze side. Hjoed ha ik myn 500-ste stikje berikke.

As ik foar de safolste kear ophâlde woe kaam er wer in barren op myn wei. Faaks gong it oer de lytse dingen fan alle dei. As ek it tiidsbarren fan hjoeddedei. Somstiden oer fertriet mar meastal oer fleurich barren.

En altyd gongen se oer gewoane minsken elts hat syn eigen ferhaal en belibjen.

Mar ek gongen se gauris oer bisten, natûr en oer alles wat libbet. Mar nò nim ik my foar; de 500-ste is in moai getâl om op te hâlden. Men wit it nò wol, it sêdingspunt is berikke.

Sei Heintje Davids ek net altyd dat se ophâlde soe?

Tank foar dyn geduld en stimulearjen, soan! taart

I love you

troch Posted on 0 Comments 1 min read 221 views

Naamloos-1Is it jimme wol es opfallen hoe faak de Amerikanen stjin elkoar roppe: “I love you.”?  Te pas en te ûnpas wurd it sein. It heard by hun kultuur.

Wy sizze dat nèt sa faak tsjin elkoar; “Ik hâld fan dy. Wy binne as Friezen der te nuchter foar mar it kin ek ùs natuer wêze.

Ik betraapje my der faaks op dat ik oare termen brûk. Sa as; “Fersichtich hear!” En; “Pas goed op dy sels!

Wêrom sizze wy nèt; “Ik hâld fan dy“?

Allinne as wy jong en fereale binne? “Wêrom seist sto dat net es tsjin my? freegje ik myn oare helte. “Dat wist wol.” seit er; “Dat hoech ik net te sizzen.” 

En jimme soanen, wannear hear ik dat es fan jimme? “It moat bliken dwaan ùt it omgean meielkoar.” seit in soan. 

“Leafde is mear as wurden.” sei Fedde Schurer.

Leafde is yn leafste oanwêzichheit,

bergje en burgen fiele,

leafde is in strekdaam fan feilichheit,

leafde is drage en diele. 

 Leafde is mear as I love you.

It nut

troch Posted on 2 Comments 1 min read 261 views

Naamloos-1“Do moast mar op naailes.” sei ùs mem do ik in jier as tsjien wie. 

De earste wie by Gerritsje, in âlde frijster en hiel strang. By Siementsje dy de grapmakkerij fan my wol weardearje koe. By juffer Mensonides, in âldfaam. Hja wie wat wrâldfrjemd; dy gearwurking wie net in sukses. Mar it lei him altyd oan my seine se thus.

Do kaam Aukje, in diplomearde lerares. En dy hat my it fak leard. En dat is letter myn wurk wurden. 

We learden fersetten (“verstellen”), sa hjitte dat do. Âlde klean oplaapje oant se wriuwerslapen waarden. Somstiden waarden de broeken sa faak oplape dat de oarspronklike kleur net mear te sjen wie. Letter waar dat hypermodern, ùs soanen koene hun gelok net op as hja san broek hiene.

Ek koenen wy kursussen folgje fan It Nut (= Maatschappij tot nut van het algemeen). It binne dierbre oantinkens oan de minsken fan eartiids en oan myn doarp.  

“It hat syn nut hân. sei ùs mem en seach my  grutsk oan.

Ja, ik ûnthyt

troch Posted on 6 Comments 1 min read 460 views

dirkDiederik Samson sil skiede.” sis ik tsjin myn manAch, ja.” seit hy; “Hy is ek in gewoan minske.”

“Ja, mar dat wie san aerdich  gesin, wist noch wol?” “Nè, der wit ik neat mear fan.” seit er. Nò, ik noch wol.

It filmke wie in soart ferkiezingsstunt tink ik. It wie in toanbyld fan gelok, hoe sy tegearre de hushâlding diene. De taken wiene dùdlik ferdield. En dochs gong it mis.

Der wurd hjoed de dei hiel wat ôfskieden.

Myn buorman is twa kear trouwd west en syn relaasje ek. Hja binne osa gelokkich wurden.” sizze se. Yn ùs freonenrûnte binne ek hiel wat pearen ùtelkoar gien. Ta grut fertriet fan de neiste sibben.

Mar der tsjinoer stiet dat in min houlik èk in hel wêze kin. Dan is it better foar beide partijen om net mear tegearre fierder te gean.

Mar giet it tsjintwurdich net wat maklik? freegje ik my ôf. As alles foar de wyn giet dan is it gjin kunst. Mar komme er soargen. Binne  hja der dan tsjin opwoeksen?  

Ûs libbenshûs ha ek wol es omraak skodde, sa dat ik tocht: it falt om. Stoarmen en swiere buien hat it troch stean moatten.  Mar it hûs wie op steviche fûndaminten bouwt en koe hiel wat hawwe.

Hoe dan ek, ik gun eltsenien syn gelok. Der hat dochs elk rjocht op?

Ja, ik ûnthyt” … Hâlde dy wurden hjoeddedei noch wat yn ?

Pessimist

troch Posted on 0 Comments 1 min read 234 views

kopzand“Do stekst de kop yn`t sân.” seit hy. Hy sit nei Hjoed te sjen.

It iene rampberjocht nei de oare wurd de keamer ynslingere. Femylje bedriuwen fan in pear hûnderd jier âld geane op ‘e flesse. Ùs gemeente komt ûnder kuratele fan de provinsje. De gemeentelike lêsten sille heger wurde. En ùs taksje sil net mear ride.

En sa komt alle ellende op è tafel.

“Moast es hearre.” sis ik; “Myn orchideen krije wol trije nije loten.” Fan alles helje ik by de kop om him mar ùt dy delgeande spiraal wei te heljen.

“Do stekst de kop yn `t sân!” ropt er nog es; “Do wost de realiteit net ûnder eagen sjen.

Ik nim my foar om fan nò ôf oan dôf te wurden en posityf te tinken. It gefjocht tsjin negativisme giet oan. Der sil noch hiel wat wetter troch de rivierbeddings fan Fryslân streame moatte om dit fol te hâlden. Ik nim my foar om stappen te ûndernimmen. It tillevyzje-apparaat op steuring te setten as de stekkers ûnklear te meitsjen.

Mar de man achter dit alles, der sil ik oan wurkje moatte.

Mar diskutabel sil it bliuwe…

Deadebetinkings

troch Posted on 0 Comments 1 min read 265 views

charloisIk bin allinnich en rin lâns de grêven fan minsken dy ik op in inkele nei kint ha.

Hjoed is it 4 meie. Deadebetinking. By ùtstek geskikt om op in tsjerhôf de deaden te betinken, fyn ik.

Hja hawwe ommers allegearre hun libben achter de rech, sommige in lang en sommige in koart libben. Guon minsken mei in besmarge namme wer`t hja bern mei wraksele ha en de bernsbern ek noch hinder fan ha. Stik foar stik lês ik de nammen op. As in film gean al dy doarpsgenoaten oan myn each foarby.

Ik wie in famke fan san tsjien jier âld. Ùs mem ferhelle faaks oer wa ferkeard west hie en net te betrouwen. Wêrom makke dat san yndruk op my? Dochs wit ik net folle mear fan de lêste dagen fan de oarloch. Mar wol fan de befrijingsfeesten; dy hawwe djippe yndruk op my makke. 

Sa kom ik oan it ein fan myn pilgrimstocht oer it tsjerkhôf fan myn bertedoarp Âldeboarn.

Ik betink my; wa wie goed en wa ferkeard? Jildt dat ek yn fredestiid en wa sil dat ùtmeitsje? 

Ynkoartens kom ik wer.” ûnthjit ik hun; “Dan ha wy it er noch es oer …

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien