Op stap

Boukje

trochPosted on 3 Comments1min read1068 views

Naamloos-1"Kom hjir!" ropt er histerysk. En noch es. En noch es ropt er mar Boukje is dôf.

Op it stikje grien om it fersoargings-sintrum hinne mei se har ùtfleane. Dat giet allang sa. Sûnt syn frou koartlyn ferstoar is binne se op elkoar oanwezen.

It wie altyd har hûn, fan him moast Boukje neat hawwe. Mar troch dat se har beide ôfgryslik misse binne se kammeraten wurden.

Oeral wert hy hinne giet is sy der by. De hûn hat fêststeld hoe de dei er ùtsjen moat. Fan moarnsier oant de jûns ta hat sy de lieding op har naam.

Boukje hat syn frou ferfongen en har plak ynnaam.

Sa ek dizze moarn mei sy har ùtfleane. Se is troch alles hinne. Mar dan sjocht hy hoe sy utglidet en yn de sleat telânne komt. Hy raast it ùt. Omstânners helje de hûn mei in heak ùt de feart. Mar it is te lêt: de kjeld hat in ein makke oan Boukje har libben.

Treasteleas is hy.

"Foar wa moat ik no noch libje?" gûlt er; "No bin ik se beide kwyt ..."

Âldjiersnacht

trochPosted on 0 Comments1min read1012 views

Naamloos-1
It hat in dreech jier west foar de Boansters dat se salang it lieden fan de klokken misse moasten. Troch filmkes en aksjes binne we hieltyd ophichte hâlden fan de foarùtgong, fan de restauraasje.

En nò is hy klear en feestlik yn gebrûk naam.

Syn swier waarm lûd klinkt wer oer it doarp en omkriten. It die my tinken oan lang ferlyn doe de toer ek oanpakt wurde moast. De klokken mochten net let wurde want dat koe de toer net mear ferneare.  Jan en syn maten lieten hun nei de âldjierspreek opslùte yn de tsjerke .

En sa liet de toer om tolve ûre âldjiersnacht syn swiere brûnzen lûd hearre. De plysje waard derby helle mar koe neat ùtrjochtsje se koene net yn de tsjerke komme. Yn koarte tiid wie it Doelhôf fol streamd oan it applaus kaam gjin ein. De koster waard derby helle mar dy wie de kaai kwyt.

Der is foar de jonges gjin ferhaal op kaam; de plysje taaide ôf en de Boansters belibben har âldjiersnacht wer `t noch lang oer neipraat is.

As dy toer es fertelle koe ...

Samler

trochPosted on 0 Comments1min read893 views

DSCN0537(1)Ik bin in samler. Net fan aaidoppen, teepôtten as jiskebakken mar fan it dregere wurk. Ik garje dakpannen.

"Wêrom dakpannen?" sille jimme sizze.

Ik rûn es oer de Dracht en der waard in âld winkelpand sloopt. In grutte container stie midden op 'e dyk en alles waard der fan grutte hichte ôf yn smiten.

Boppe op de bult lei in geve dakpanne, miskyn wol fan in pear hûnderd jier âld. It wie krekt as winke hy my. Om him sa mar mei te nimmen wie wol wat fremd dus ik opsyk nei foarman.

"Wat dogge jimme mei dy dakpannen?" frege ik him.

"Ôffâl frou." sei er. "Mei ik dy boppeste panne wol meinimme?" freegje ik. "Ach, minske." seit er; "Nim dy hiele container mar mei. Dan binne wy der ôf."

En sa stiet op in opfallend plakje de nokpanne fan Keninklik Tichelaar ùt Makkum.

"Kinst dizze panne ek brûke?" seit in man fan ùs tsjerke. It is in bysûndere ien ùt 17 hûndert.

Dan moat ik tinke oan al dy minsken dy ûnder dizze dakpannen har libben yn blidens en drôvens belibbe hawwe ...

It binne foar my gjin deade pannen. It binne libbensferhalen.

Advintsferhaal

trochPosted on 3 Comments1min read1057 views

Naamloos-1"Wolst  in advintsferhaal fertelle?" frege it bestjûr fan de frouljusferieniging. De Advintsjûn komt er wer oan en dat giet al jierren sa.

Foar de pauze in Nederlândsk ferhaal en dernei in Fryske. En dat mei ik jier yn en jier ùt dwaan. Se moatte koart wêze fan ynhâld hawwe en net te dreech. Troch de jierren hinne bin ik troch de Fryske skriuwers hinne.

'Dan moat ik sels mar los.' betink ik my. Nei in protte stinnen komt it ferhaal der ùt.

It is in ferhaal wurden ùt de oarloch wat ik as bern meimakke ha. De earste rigels stean op papier. Hoe fierder ik  yn de tiid werom gean hoe mear de kontoeren dùdliker wurde.

Ùs heit siet yn in fersetsbeweging. Ùs mem koe net oer ferried en ûnrjochtfeardichheid en ferprate har noch alles. En dan moast it wer rjocht breide wurde om ùs heit net te ferrieden. It is in oangripend ferhaal wurden en elke Advint moat ik it wer fertelle.

It hat de frouljusclub wol in lid koste: se fielde har troch it ferline oansprutsen. Nei hast sântich jier is de groede noch net hele, tink ik fernuvere.

"Wolst dat Advintsferhaal noch es dwaan?"  freget de foarsitter.

En ik, ik meitsje it noch spannender. Sa  kin it ferhaal noch jierren oan it neigeslacht troch jûn wurde...

Moetings

trochPosted on 0 Comments1min read949 views

Wa binne jo?"Ik ken dy!" ropt se en stapt fan de fyts. Max en ik ha de gong er flink yn.

"Goeie!" ropt se noch es, we moatte wol stil stean.  "Ken ik jo?" freegje ik.

"Fan Facebook! Ik werken dy fan de foto!" Dan yn iens giet er by my in ljocht op. We hawwe jierren allyn by de selfde swimklub west en moasten foar ùs sûnens ûnder begelieding fan in terapeut swemme.

Sy foar har gewicht en ik foar myn heup. Doe ik har learde kennen wie se oan de swiere kant. As se yn it swimbad stapte gongen wy allegearre kopke ûnder.  Yn dy tiid learde se in nije leafde kennen en foel yn in koart skofke tiid kilo's ôf. Se woe wer in kreas oantreklik frommiske wurde, sei se.

Wy libben allegearre mei. Eltse kear fregen wy; "Hoefolle is er no ôf?" Oant se nei wiken fan ofwêzigens neist my de opleine bewegings wer makket.

"Hoe is it mei dy?" freegje ik. De trienen ferminge hun mei it sâlte wetter fan it swimbad. "It is ùt." seit se; "Hy hat in oaren ien fûn dy wat mear fleis om è hûd hat." en giet kopke ûnder.

"Giest noch te swemmen?" freget se en hyst

it grauwe gat op it sadel.

Omie

trochPosted on 1 Comment1min read1222 views

Untitled-1"Omie!" wurd er lûd roppen; "Omie! Mogen wij even met u mee lopen?"

Twa lytse famkes komme achter my oan, de iene op in rôze fyts en de oare op in rôze step. It binne twa suskes; de âldste is fyf en de oare trije jier skat ik.

Se rattelje hûnderd ùt. Oer de de skoalle en oer de kres. Max kriget hiel wat kearen in aai oer de kop.

Dan seit de âldste; "Mem zegt; wy meie net mei fremden prate. Maar Omie is niet fremd, hè?" Se prate heal Hollânsk en heal Frysk. Heit komt ùt it westen en mem ùt de Haske. Se hawwe in Omie en in Beppe. En omdat ik griis bin en wat âlder bin ik foar hun Omie.

Om de iene as oare reden sjit it gemoed my fol. Fol betrouwen stekt it lytste famke har hân yn myn hân. "Moatte jimme net werom?" sis ik foarsichtich oars wurd jim mem ungerêst.

"Nè," seit de âldste; "wij zijn vandaag bij heit en moarn by mem. Maar ik wil bij heit blijven." seit de lytse; "... en Doutzen wol by mem bliuwe." wylts knikt se nei har suske.

Heit en mem sitte yn in fechtskieding. De plysje moast er hjoed oan te pas komme.

"Mar Omie is niet fremd, hè?" Fol betrouwen sjogge se my oan.

Yn triennen kom ik thus.

Flechtigens en driuwerij

trochPosted on 1 Comment1min read1136 views

old_man_walking_with__a_hcIk skriuw in stikje foar tidenhawwetiden.nl oer flechtigens en driuwerij. Mei in protte ynspanning meitsje ik myn stikjes, somstiden wurde se lêzen en soms net.

Flechtich is alles wurden. Ien dei yn it nijs en dan is it skiednisGrutte rampen meitsje yndruk en binne oer in skofke wer fergetten.

Wat is dat dochs hjoed de dei dat alles sa flechtich wurden is? En litte wy it dan es oer de driuwerichheid hawwe fan hjoeddedei.

Alles giet yn rap tempo as jo foar de kassa stean en net al te hastich binne is er argewaasje. Praat my net oer it ferkear, der is in protte driuwerichheid. Rekken hâlde mei in oar komt net sa faak mear foar.

Mar der binne ùtsûnderingen. Hjoed haw ik de proef op `e op som naam.

Wy wenje by in rotonde en moatte in drokke dyk oer. De iene kear ha ik in rollater mei,  letter in stok en dernei moast de hûn mei. En alle kearen stoppe it ferkear. Mei in protte oerdreaunens betankje ik de sjaufeurs. De helpmiddels rollater en stok kinne wer oprêdden, dy binne net mear nedich.

It is foar my in goeie les wurden en it betrouwen yn minsken is wêrom.

Mar flechtigens en driuwerij, dat is de tiid en wy âldere minsken moatte mei dwaan wolle as nèt.

Oanpasse dus en net eamelje!

Boarnsigge

trochPosted on 0 Comments1min read1005 views

boatJierren allyn kochten wy in boat ùt in faillissement. De boat wie brûkt as sleepvlet op de Westerschelde.

Hy wie inketswart en seach er net ùt. Mei hielle grutte giele letters stie er op "Prins Wannes de Tweede", neamd nei in carnavals prins.

En sa kamen wy oanfaren yn it plak wer`t wy wennen. Rûnom stiene minske op de wâl hun kommentaar te jaan. Al ridlik gau hiene wy in namme foar him. De  "Boarnsigge"  Myn man ek ik binne beide berne oan de igge fan de "Boarn".

Folle reizen hawwe mei it skip makke. Faaks wie Denemarken it doel fan de reis. We hawwe fan alles op dy reizen belibbe. In kear hast troch lekkerij mei skip en al nei de djipte. Mar ek de Eastdùtske marine achter ùs oan, hja fertrouwden it net.

Undanks de drokke gystene tiid fan in eigen ûndernimming hawwe prachtige jierren fan ûntspanning hân. Wy wiene dan wer as hùshâlding byinoar.

Prachtige oantinkens dy net ien ùs ôfnimme kin.

"Prins Wannes de Tweede "as de "Boarnsigge"; tige tank foar al dy jierren dat jimme ùs feilig thus brocht hawwe.

boarnsigge-bewerkt

Europeeske ferkiezings

trochPosted on 0 Comments1min read917 views

Untitled-1'Wol Mem foar my stimme?" freget de soan. "Op welke partij?" freegje ik.

Ik ha al in partij foar him yn `e holle. Mar it is in hiele oare wer `t ik it net mei iens bin. Mar ik ha myn wurd joen en dus ik sil stimme op in partij die my nèt leit.

"Wêr stimst sto op?" freegje ik myn man. Mar eiglik wit ik sa wol sûnder te freegjen. En der bin ik it al hielendal net mei iens. Ik hâld my wiislik stil. Wêrom sil jo heibel meitsje?

"Moarn stimme."sis ik tsjin in freondinne; "Welke partij liket dy it beste?"

"Fansels de bistepartij." seit se; "Hoe de bargen ferfiert wurde nei it bûtelân is skandalich. En dan noch dy plofhinnen, dat is dochs ferskrikkelik?"

En ik dan? Ik slaan it oer. Ik ha der gjin belang mear by.

"Mar dan moast net eamelje oer Europa syn hannel en wannel." seit de man. Dus gean ik. Mar wer moat ik op stimme?

Ik hâld fan minsken, fan bisten en ha myn prinsipes; welke partij hat dat allegearre?

Stimme sil ik. Mar wer op?

Identiteit

trochPosted on 0 Comments1min read986 views

Untitled-1"Jo identiteitsbewiis is ferrûn." lit de gemeente myn man witte.

"Ik hoech gjin nije." seit er; "Wer ha ik him foar nedich? Foar it sikenhûs en de bank ha ik al in bewiis. It kostet allinne mar jild." 

En sa skinke wy der gjin oandacht oan. Oant de stembiljetten foar de Europeeske ferkiezingen op `e moatte falle.  "As sto stimme wolste dan moast dy indentifisearje kinne." sis ik.

Omdat hy perfoarst stimme wol steane wy efkes letter foar de baalje. Mar dat giet sa mar net; wy moatte earst in ôfspraak meitsje.

In wike letter steane wy wer by it selfde frommeske. Kreas oerhandigje ik de nedige paperassen ynklusyf in goed lykjende pasfoto. "Dizze foto is nèt goed." seit se; "Jimme moatte in nye meitsje litte. De ôfmjittingen doge net."

En sa sitte wy efkes letter by de fotograaf. "U moet een beetje lachen." seit se. "Wêrom?" seit er; "D'r is neat te laitsjen." "Toe maar." seit se; "Een klein glimlachje maar. De mond dicht en het hoofd een beetje schuin."

Efkes letter stean wy wer by it frommeske fan de baalje. It is ynoarder. Allinne noch in nije ôfspraak meitsje om it persoanlik op te heljen.

Wurrich en mei in lege ponge komme we thus.

"No, bin ik al 85 jier in fries en no wurd er noch oan my twifele." seit er ferûngelike. En dat allegearre foar Europa ...