Op stap

Bliid gefoel

trochPosted on 2 Comments1min read957 views

Untitled-1"Giet it wat?" freegje ik it âlde wyfke.

We sitte yn `e taksje op wei nei de hûsdokter. Myn man moat in hoarapparaat ha mar earst moatte syn earen ùtspuite wurde.

"Ik hie it al in kear as wat sein mar it lei him oan myn utspraak fansels. Wy geane earst nei in fersoargingshûs, der moatte mear lju mei want oars kin de rit net ùt.

Mei in protte geheister sit se neist my. De rollater tusken ùs yn en it taske op è skoat. "Ik moat nei in kremaasje." seit se. "Al wer ien dea. Ik bliuw allinnich oer."

"Witte  jo hoe âld ik bin?" freget se. "Nò," sis ik; "krekt A.O.W?" Se begjint te laitsjen.  "Miene jo dat? Ik bin achtenjoggentich, hear!" 

We sette har ôf. In yndysk frommeske op leeftyd komt neist my sitten. "Zet mij maar af bij de Lidl. Haal je mij weer even op?" freget se. De sjaufeur knikt.

Op de wêromreis komt se ôfladen mei boadskippen yn de taksje. "Sa kin it dus ek." sis ik tsjin de jongeman. "Ach," seit er; "se hat krekt har man ferlen en no help ik har mar wat."

Mei in bliid gefoel stap ik yn `e hûs. It bestiet dus noch: omtinkens.

"Moast nèt sa balte." seit er; "Ik hear dy wol, hear!"

Betinke en Fiere

trochPosted on 1 Comment1min read1244 views
Verzetsraam
Betinkraam yn de N.H. tsjerke te Aldeboarn

Elts jier komt it wêrom. Fjouwer Maaie, de flagge healstok en fjouwerentweintich oeren letter wappert er wer fol ùt.

Ik ha der altyd wat muoite mei hân. Dat komt miskyn dat ik der by west ha as bern.

De marsjerende ferpaupere Dùtsers dy net mear songen, wat ik altyd sa moai fûn. De brêgen dy yn ùs doarp ferniele waarden. De minsken dy yn in aparte stimming wiene. De iene wie deabenauwd en de oare wie yn in jûchhei stimming.

En der skarrele ik tusken troch. Wat fansels strang ferbean wie. Mar wa bleun no thùs as it sa spannend waard?

De oare deis rollen de tanks mei de befrijers troch it doarp. In soldaat hise my op de tank en sa riid ik keninklik troch de grutte kliber minsken. Mei bebloede fuotten kaam ik thus. De klompen mei de kramme kappen wiene weiwurden.

Ùs heit wie yn alle steaten want syn dochter kaam thus mei sloffen sigaretten en foar ùs allegearre sûkelarje.

Betinke en Fiere. Ik sil it beide mei ynmoed dwaan.

Byldzjend

trochPosted on 0 Comments1min read901 views

giphyByldzjend ferhellet de dochter oer ha mem. Ik bin op de begraffenis fan in frou op jierren, net sa tryst dus.

Mar foar de bern is it altyd dreech om ôfskie te nimmen fan immen dy`t jo jo libben lang kinnen hawwe.

Wat my rekke wie de taspraak fan de dochter. Hja helle oantinkens op mar se dy dat yn bylden. Net mei in beamer as soks sa as it hjoeddedei moade wurd. Se die dat yn bylzjende taal.

Se nimt ùs mei oan`e hân troch it libben fan har mem. Se ferhellet oer tiden fan fertriet, earmoede mar ek fan in protte lok. Sa no en dan klinkt er troch de romte ynstimmend gemompel as bolderjend laitsjen.

Yn in hoartsje fan tiid geane wy meielkoar troch in minskelibben.

"Dag, mem." seit se en strike oer de kiste.

As ienichste bliuw ik achter. Foar my is it byld noch net ôf.

Unbegryp

trochPosted on 3 Comments1min read1036 views

Untitled-1Gesellich de allesbaander oan en oerâl steane kearsen. De trije hûnen ha de waarmte fan de kachel opsocht. Twa katten ha it hegeropsocht, de oare trije fine it bûten nofliker. Gerrit, de pony, leunt tsjin de hikke oan en fernuvert him mei in baal hea. De beide Hingelbûkbargen gnoarje yn de fierte.

"Gesellich." tink ik en skow wat tichter by de kachel. It it is wol maityd mar dochs noch huverich.  

Se is hjoed jierdei, tegearre sitte wy oan de kofje en de Oranjekoeke. It petear giet oer deistiche beslommerings.

 Mar dan ynienen wurd de sfear oas.

It praat komt op de nije suvelyndustry dy yn oanbouw is; twa Fryske en ien Sjineeske. "Dat levert wol tûzend banen op!" sis ik entûsjast.

Mar ynienen barst se los; "Dat gaat ten koste van dieren en de natuur." ropt se; "Neem nou die boeren. Die willen nog meer vee, meer stallen, groter en groter moet het allemaal. En waar moet die mest heen? Ze zitten nu al met enorme overschotten."

"Mar it jout wol wurkgelegenheid. Dat is goed foar Fryslân." besykje ik noch. We wurde it net iens. Sy hâldt op it wolwêzen fan bist en natûr. En ik sjoch nei ùs ekonomyske belangen.

En sa gean wy ùtelkoar. Spitich dat it sa rûn is.

Unbegryp. We hawwe beide gelyk. Tink ik.

Weromsjen

trochPosted on 0 Comments1min read991 views

lytse_memmeminskecMei in bernewein sûnder kape rydt in mem mei in lyts famke troch it doarp. De boaiem wie der ùthelle. Sa koene der twa bern yn sitte.

It famke wie de jongste fan fjouwer en blier as altyd. De mem moast dan ek om it hurtsje stean bliuwe. It famke waakse op yn feilige omkriten.

It wie in tiid dat alles san bytsje fêst lei. Heit fêst wurk en Mem soarge foar oarder yn it deistige bestean. Sneins nei de preek en troch de wike nei skoalle. It wie in  soargeleaze tiid mei in protte wille en fertier. Doe kaam de oarloch en alles waard oars. Heit gong yn it ferset en mem moast sjen rûn te kommen mei iten dat op de bon wie.

Nei de hushâldskoalle kaam se op in naaiatelier te lânne. En der moete se har grutte leafde. It wie in tiid fan grutte maatschippelike ferhâldings net elkenien koe dizze relaasje wurdearje.  Maklik wie it somstiden net mar as it dreech waard koe de iene de oare der troch skuorre.

Dat lytse famke fan de bernewein sûnder kape kin tefreden weromsjen.

Weromsjen is nedich om foarùt te sjen.

Uniens

trochPosted on 1 Comment1min read1138 views

Untitled-1"Wêrom net yn it Frysk?" freegje ik. We sitte wer es byinoar om in stik as wat jierdeis te fieren.

Omdat wy meielkoar âlder wurde smite wy de jierdeis op in bult. En ik moat sizze; it binne geselliche dagen. En as de kofje en de Oranjekoeke oan kant is komt de borrel op tafel. En net allinne de borrel mar ek de diskusjes. Se geane oer polityk, kwalen, krupsjes en rabberij .

"Wêrom net yn it frysk?" rop ik lûd om der tusken te kommen. Ik ha in bertekaartsje yn 'e hân fan ien fan myn nichten.

"It is dochs in moai kaartsje?" seit myn suster dalik yn de ferdediging. "Prachtich," sis ik; "mar it wie noch moaier as it yn it Frysk west hie." "Ik bin net sa Frysk." seit se en priuwket fan har advokaatsje.

In broer dy oan 'e Beerenburg sit falt har by, de oaren hâlde har wiislik stil. Mar dan binne sy by my oan it ferkearde adres. As ik earne achter stean dan is er gjin hâlden oan. "Jonges," sis ik; "jimme kinne dement wurde as Alzheimer krije mar dan kinne jimme my allinnich begripe en ferstean."

"Nò, dat sil noch wat wurde," seit myn broer; "der sjoch ik nò al nei ùt." 

Uniens? Wolnè, it liket mar sa.

Itensbank

Untitled-1Justerjûn ha wy in sprekker hân oer de itensbank fan It Hearrenfean. Mei byld en ùtlis ferhelle in enthousiast bestjoerslid oer it wurk fan de itensbank.

Djippe bewûndering ha ik krige foar dy tritich frijwilligers dy 't elke wike mar wer de pakketten rè meitsje. Yn 2008 binne se begong mei 8 pakketten en dat is ùtgroeid ta 220 stiks.

Ek oan de bern wurd tocht. As er ien jierdei is leit er in kadootsje klear. En yn desimber wurde royaal krystpakketten omparte. Mar ek it bestjoer set him der hûnderd prosint foar yn. Tank sy jeften, gemeente, sponsers, tsjerken en middenstân is it mogelik om dit wurk belangeleas te dwaan.

Mei in blierhertich gefoel rin ik nei hûs. It bestiet dus noch dat minsken sûnder der in grisel better fan wurde wat foar in oar dogge.

Moarn gean ik nei de itensbank. Miskyn kinne se my brûke.

Stellerij

trochPosted on 2 Comments1min read963 views

Untitled-1Mei grutte swaailjochten wurd ùs fersocht om te stopjen. We steane foar in krùspunt efkes bûten it sintrum. De hiele omkrite is ôfset troch plysjes yn oranje unifoarmen.

It is mienens sa te sjen.

Oeral stean auto`s ùt alle rjochtingen. "Drankkontrôle. Hast nèt dronken wol?" freegje ik him yn 'e gauwichheid . "Ik drink noait." seit er; "As ik ride moat."

Der wurd op it rùt tikke en in freonlike plysje sjocht ùs op en del oan. "Moatte wy blaze?"  freegje ik ûnnoazel. "Nè;" seit er; "wy sykje fertochte lju. Sis mar ynbrekkers. Mar ik leauw net dat jimme op dievepaad binne." seit er laitsjent.

Oeral om ùs hinne wurd ynbrutsen. Goedkunde fan ùs ha ynbrekkerij hân wylts se yn`t tsjerke sieten. Jo kinne hast net mear rêstich de doar ùt gean sûnder maatregels te nimmen.

"It moat oars by ùs." sis ik tsjin myn man. Wy hawwe altiid de achterdoar los en faaks ek noch iepen stean. De selde deis noch hinget er in baas fan in bûtendoarlampe oan 'e muorre. By alles wat yn beweging komt fleant it ljocht  alle kanten ùt. Mar is it wol san grut sukses?  Max doart by `t tsjuster  de doar net mear ùt en de buorman hat de gerdynen mear ticht as iepen.

Stellerij? Wy binne er klear foar.

Omtinken

trochPosted on 2 Comments1min read1259 views

Untitled-1It is moandeitemoarn. Ik bin betiid op wei nei de superwinkel.

It is drok. Hja hawwe allegearre it selde tocht, tink ik. Mei in grutte karre fol boadskippen stean ik yn in lange rij. Alle seis kassa`s binne beset dus bliuw ik mar stean. Wêrom sil ik feroarje fan plak?  No ik dochs wachtsje moat kin ik foar itselde om my hinne sjen.

In âlde frou kreas yn 'e klean wurd taktysk troch de sjef opheind. Se is oan it ynslaan sûnder te beteljen. Achter my stiet in man mei in pear ûns gehakt yn 'e hân.  "Wolle jo ek foar my?" freegje ik. Ik ha sels ek in gloeiende hekel oan folle karren. "Ja graach." seit er.

Efkes fierderop wurd de âlde frou oan hâlden. Wêrom wit ik net mar it begruttet my. Miskyn hat se net genôch oan har pensjoentsje. As ik bûten kom stiet de man fan it gehakt te wachtsjen. "Binne jo ek allinnich?" freget er. "," sis ik; "sjoch mar nei myn protte boadskippen."  "Ik tocht," giet er fierder; "dat is wol in aerdich frommeske as selskip foar my." 

Ik rin nei hûs en tink oan de beide minsken. 

Se misse wat en sykje beide omtinken.

Diskusearjearje

trochPosted on 16 Comments1min read2299 views

Untitled-1"Wolsto foar ùs in jûn fersoargje mei dyn websideferhaaltsjes?" freget de foarsitter. "Soe hun dat wat ynteressearje?" sis ik. "Sykje mar wat ùt." seit se; "Do kinst de tahearders wol."

En der wringt by my de skoech. It is in mingd selskip. En dan noch; welke ferhaaltsjes komme der foar yn oanmerking?

Dagen bin ik der mei oan 'e gong. Hoe langer ik der mei dwaande bin hoe dreger as it wurd.

Al lêzende belibje ik de situaasjes op 'e nij. Undanks dat ik se op de webside publisjeare ha is it in yntym barren wurden tusken ùs beide. Se geane ommers oer libben en dea, oer alles wat in minske yn syn deistich bestean belibje kin.

Ik beslut der mar op te weagjen en nim fan alles mei.

Troch de underwurpen fan myn ferhaaltsjes is it in diskusjejûn wurden. En wat is er no moaier dan iepenhertich oer fan alles wat ùs dwaande hâld te diskusearjen?

Ik hie my net drok meitsje hoecht; der binne mar trije ferhaaltsjes oan bar kaam. De foarsitter wie tefreden. Wat wol men noch mear?