Op stap

Oantinkens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 230 views

In âlde man rint mei in lyts famke oan `e hân troch it doarp. Se sille nei`t tsjerke ta. Se hawwe alle tiid, it is ier op ‘e middei.

Se is bliid. Se kriget altiid in pipermuntsje fan him mar net ien, somstiden wol in hân fol.

Dizze middei wie it oars.

“Ik ha wat foar dy.” seit er. “Wat ik dy jou moast styf yn de hân hâlde. Meist net earder sjen as wannear ik it sis.”

De preek sil begjinne, it sjongen en it lange gebed binne einlik achter de rech.

Yn spanning wachtet it famke op in teken fan de man. Dan knikt hy. Se docht de hân iepen en moat hast oerjaan.

Der leit in grutte wiete prom tabak yn de komme fan har hân. De man neist har proest it ùt en snùt oerdiedich syn noas. Dat wie de lêste kear dat se mei him nei `t tsjerke gong.

In protte oantinkens komme by my boppe as ik langs it lytse grifformearde tsjerkje gean. De boeren dy samar gongen stean ûnder de preek omdat se oars yn sliepfoelen. De jonge mannen dy hals oer de kop de tsjerke ùt flechten, it lân yn. Unfersteurber gong de dominy fierder mei syn preek as wie er neat oan ‘e hân.

Ek mocht ik der dope wurde tagelyk mei mear lytse poppen ùt it doarp.

It binne dierbre oantinkens, dy oan de woartels lizze fan myn bestean.

De foarùtgong

troch Posted on 1 Comment 1 min read 156 views

Ik gean neist de man sitten. Ferfeeld sjocht hy om him hinne. Fierder op stean noch mear minsken te wachtsjen.

Omdat yn it bankwêzen besunige wurd is er mar ien frommeske oanwêzich. Hja docht har best mar de measte lju hawwe djipgeande fragen en dat kost tiid.

“Nuver,” seit de man neist my; “dizze strjitte stie net iens op myn TomTom. Is dit in nije strjitte?”

“Dy wie er al, fier foar dat jo en ik it deiljocht seagen.” sis ik.

“We kinne better dizze bank oerfalle, dat giet al hurder.” seit er.

Stadichoan begjint it petear ynhâld te krijen. Fan de ferkiezingen gean wy nei it wrâldbarren.

“It leit er hjoed-de-dei mar fremd hinne. Myn frou en ik binne bliid dat ùs bern folwoeksen binne en de doar ùt. Mei de drank en de drugs is it ek net alles as jo opgroeiende bern hawwe.” seit er mei in sucht.

“Mar it is ek in fantastyske tiid.” sis ik. Ik bin bliid dat ik dat noch meimeitsje mei. “Wy kinne ynternetbankiere, we hawwe telefyszje, jo je TomTom.” Ik begjin op te somjen.

“No, der doch ik allegearre net oan mei.” seit er; “Dat soart dingen lit ik oan myn frou oer.”

“Komst efkes?” hear ik in frou roppen; “Do moast dyn hantekening sette.”

“Ferjit aansen net jo TomTom oan te setten.” rop ik him nei. De hân giet omheech.

De foarùtgong.

Beheind 2

troch Posted on 1 Comment 0 min read 148 views
Goeie!” hear ik sizzen.

Ik bin efkes nei de glêskontener west en op wei nei hûs.

Fierderop komt in jong feint my temjitte mei in unbidich lyts hûntsje oan in lange riem.

Ik moetsje him wol faker en dan prate we efkes oer it hûntsje wert hy ôfgryslik wiis mei is. It is dùdlik; de leafde komt fan beide kanten, sa te sjen.

Hy fertelt dat it syn bêste freon is. “Hy begrypt my.” seit er en streaket it bist oer de kop.

“Minsken sizze dat ik beheind bin. En dat is ek sa.” tink ik; “En dat begrypt Suske ek. Misskyn is sy ek wol beheind.”

“Wa seit datsto beheind bist?” sis ik.

“No, ferskate minsken dy er ferstân fan hawwe. Ik sit by begeliedend wenjen, dat hâld yn dat se wat op mij passe.” seit er.

“En hast it wat nei `t sin? Fielst dy in bytsje thùs?” freegje ik him.

“Ja,” seit er; “ik ha Suske ommers. Dy mei nachts ek by my sliepe.”

“Hast ek hobbys?” freegje ik him.

“Ik skilderje en ynkoartens ha ik in eksposysje yn de biblioteek. Komme jo ek? Ik moat no nei hûs.” seit er yn ienen hastich. “Oars wurde se ûngerêst.”

Ik ai Suske oer de kop en sis seft; “Pas goed op him. Hy hat dyn leafde nedich.”

Ik fiel my beheind …

De psycholooch

troch Posted on 2 Comments 0 min read 177 views

getty_rf_photo_of_man_in_mri-bewerkt

We hawwe ofpraat mei in psycholooch yn it sikehûs. It is it lêste fan in soart as APK-undersiken. Ferskate besiten binne hjir oan foar ôf gien.

“As ik mar net yn san apparaat moat, dat is my de lêste kear min befâllen.” seit myn man. “Hja fregen earst wat foar musyk ik hearre woe foar dat ik yn dat ding  gong. Doch it Fryske folksliet mar.” sei ik; “dan kin ik tenminsen mei sjonge.”

Efker letter seit er; “Dat ding hie san leven dat ik allinne it refrein heard ha.”

In aardich jongfaam stiet ùs te wurd en bringt ùs nei de wachtkeamer. “Soe dat dy psycholooch wèze?” flùsteret er. “Nè jong,” sis ik; “dit binne gastfroulju.”

En sa sitte wy efkes letter foar de man dy alles wit fan Medyske Psychology. Wy krije in stevige hân. It falt my op dat er in Fryske efternamme hat. “Sille wy mar yn it Frysk konversearje?” freegje ik; “As it jo om it even is fansels?”
“Ja wis wol.” seit er.

En hy ferhellet oer wert hy berne is en opwaakse yn Fryslân. En al gau is it ies tusken ùs brutsen. “Fremd is dat,” tink ik by my sels; “dat min tichter by elkoar komt as jo de selde taal sprekke. As soe dat de taktyk fan in psycholooch wêze?”

“Hjir wol ik wol vaker hinne,” sis ik; “wat in ynnimmende man.”

“Giest allinnich mar,” seit myn man; “ik doch leaver wat oars.”.

Moetingen

troch Posted on 0 Comments 0 min read 185 views

ziekenhuis

It is drok yn de grutte hal fan it sikehûs. Minsken komme en gean, jonge sawol as âlde. Sûne lju en minsken wert dùdlik wat mei is.

Ik sit op in bank by de yngong en fernuverje my oer de kommende en geande minsken. ‘Wat frjemd,’ tink ik by mysels; ‘dat er safolle soarten lju binne, grutte en lytse, donkere en ljochte.’

Neist my sit in âlde frou yn in weintsje, se is fêst makke mei riemen. Ik krij meilijen mei har, se sit hjir al lang sûnder dat ien om har bekommerit.

‘Moatte  jo wachtsje op ien?’ freegje ik har. ‘Op `e taksje mar dy sit yn `t ferkear fêst.’

Dan begjint se te fertellen dat se kanker hat, oer dat se widdo is mar ek oer har bisten. Ik hoech allinne mar te knikken. De sjauffeur is yntiids oankaam en we nimme hertlik ôfskie.

Yntiid is er in jong frommeske yn in rolstoel neist my delset. Se hat in poppe op `e skoat, goed ynpakt. Ik sjoch allinnich mar in protsje donker hier. ‘Dy is noch net sa âld wol?’ sis ik. ‘Justerjûn berne en no mei ik al nei hûs.’ seit se.

“Bist klear?’ ropt in jonge man;  ‘de auto stiet foar.’ Bliid geane se mei hun trijen op hûs oan.

“Komt mem?’ ropt de soan; ‘Alles wie goed.’  

Ek wy geane mei in goed gefoel op hûs ta.

Moetingen. 

Net te swier en net te licht

troch Posted on 1 Comment 0 min read 174 views

2313468672_df2dc882b5 copy

Binne jo ek tsjerksk?” freget de frou. Ik sit neist har yn in grôtfolle wachtkeamer.

“Hoe sa?” freegje ik.

Ik bin siikjend. No ik âlder wurd wol ik earne by heare. Ik bin alle tsjerken yn dizze omkriten al bylâns west. De iene dûmny seit dit en de oare seit dat. Se binne allegearre oars. De iene is my te swier en de oare te licht.” 

“Dat wurdt dan in poepetoer foar jo.” sis ik.

Stadichoan rint de wachtkeamer leech. Se lit de iene nei de oare foargean. It begjint my yn te baarnen. Aansten bin ik oan bar.

“Wer binne jo by?” giet se fierder; “Ha jo de goeie al fûn?”

“Ja,” sis ik; “al achtenfyftich jier en it foldocht noch hieltyd goed.”

“Moatte jimme ek mei de hannen omheech en dûnsje en sa?”

“Ne,” sis ik; “yn dûnsjen bin ik nea goed  west en hannen omheech dogge wy net.”

“Werom wolle jo dat witte?” krij ik er noch ùt. “Ik ha net lang mear te libjen.” seit se; “Ik ha dy rot sykte en dan wol ik op tiid in dûmny derby hawwe. Mar net te swier en net te licht.” 

“De folgende pasjint!” wurdt er roppen.Ik gean oerein en winskje har sterkte mei it finen fan de krekte persoan.

Net te swier en net te licht…

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien