Op stap

Hernia

troch Posted on 2 Comments 0 min read 301 views

Jo hawwe in hernia.” seit de sjauffeur. Hy sjocht my oankommen en hat de taksje foar de doar riden.

“Hoe sa?” sis ik.

Ik ha jierren allyn it selde hân. Ik koe net mear rinne, sitte as lizze en stie by de tafel te iten.”

“Net gesellich foar jo frou en bern.” sis ik; “It moat fansels noch bliken dwaan dat ik in hernia ha.”

“Ik ha it al lang sjoen.” giet er fierder en set hastich ùt ein. Der moatte hjoed mear lju nei it sikenhûs.

Nei lang om let ha ik in ôfspraak makke mei de orthopeed. De hûsarts is oerstjûge dat ik in nije heup hawwe moat, dy siet er ommers al tweintich jier yn. Nei ferskate ynjeksjes hân te hawwen waard de pine slimmer.

“Ik wol hegerop.” sis ik tsjin de hûsarts .”As jo der op steane kin dat.” seit er.

“Hoe gaat het met U?  seit de orthopeed en jout my in stevige hân. We begroetsje mekoar as âlde freonen. Hy kin mij better fan binnen as fan bûten. Hy hat ommers yn de rin fan de tiid hast alle underdielen fan my ferfongen.

“Wij gaan het onderzoeken.” seit er. En hy makket er goed wurk fan. Ik gean fan de iene wachtkeamer nei de oare.

“Moarn!” rop ik oerdreaun. Net ien sjocht op, se binne allegearre yn `e bân fan hun smart-phones.

In nije ôfspraak wurdt makke en dan foar de MRI.

“Sei ik it net?” ropt de sjauffeur; “It is in hernia!”

In hernia….

Mem dochs

troch Posted on 4 Comments 0 min read 321 views

It reint ast spield. Wy drave hurd nei de supermarkt. By de grutte glêzen skodoarren stiet in jong famke mei de strjitte krante. Dweil trochwiet stiet se te wachtsjen op immen dy in krante fan har keapje wol.

Mar se stove allegearre by har lâns. Se sjogge har net iens as wolle har net sjen. Elts is mei syn eigen ding dwaande.

Ek wy geane hastich by har lâns. ‘Dat biddeljen ek altyd.’ tink ik by mysels.

Mar dochs fiel ik my altyd skuldich as ik mei myn winkelwein fol boadskippen by har lâns rin.

De soan en ik slaan fan alles yn, de karre rekket aardich fol. Efkes letter komme wy mei in ôfladen karre wer by it famke lâns.

‘Krant kopen?’ freget se yn in fremd dialekt. It wetter rint yntyd by har lea del. Mei in skean each sjoch ik dat soan har in brifke tastoppet.

‘Wêrom dochst dat?’ freegje ik foarsichtich.

Ik sjoch efterom en sjoch in man op it famke takommen. Se prate efkes meielkoar en dan leget se de bûse.

‘Der giet dyn jild.’ sis ik.  

‘Mem dochs,’ seit er; ‘sjoch es yn de karre. Wy hawwe it dochs poer bêst.’

‘Ja jonge, do hast gelyk.’ en ik skamje my …

It paad bjuster

troch Posted on 1 Comment 1 min read 292 views
Foto: Jeff van der Wees (Flickr)

 

De telefoan giet en in wanhopige stim seit;“Kinst efkes komme? Hy is wer fuortrûn.”

Myn freondinne hat it dreech; har man hat Alzheimer.

Trochstrings giet it goed en dan ha se it noch hiel goed tegearre. Mar der moat net wat ungewoans barre, dan is hy der ôf.

“Kinne jo it noch wol folhâlde?” freegje de helpferliners. “Jawol hear.” seit se. Mar se wit dat se terrein ferliest.

Se wol net tajaan. Se hawwe mekoar dochs ienkear belove om oant de dea ta foar elkoar te soargjen.

Myn freondinne hat de jas al oan. “Wer geane wy hinne?” freegje ik har.

“Hy hat it hieltijd oer it hûs fan de soan. Dy hat ark fan him liend, seit er.”

“Ja, mar,” sis ik; “dat is wol in hiel ein rinnen. Soe hy dat wol dwaan kinne?”

“As hy wat yn de kop hat, dan giet it troch.” seit se. Jo kinne prate as Brugman mar hy set troch.

Wy splitse ùs; sy de iene en ik de oare kant ùt. Mar nergens in man op in bankje mei in rollater.

“Hy hie it ek oer in brilleman.” seit se. “Hy sjocht net mear sa goed mar tinkt dat er noch best in bril foar him te krijen is.”

We rinne en rinne, freegje minsken dy wy underweis tsjinkomme as se ek in fertieze man sjoen hawwe. Stadichoan krij ik myn nocht, ik bin ek de jongste net mear.

Mar dan stoppet er in plysjeauto neist ùs.

Efter yn de auto sit in man entûsjast te wiuwen. Bliid stapt hy ùt en seit ferwitend tsjin ùs; “Wer wiene jim? We ha  alles om jimme ofsocht.”

“Hâld him goed yn `e gaten.” sizze de plysjes en draaie it raamke omheech.

It paad bjuster

Oantinkens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 364 views

In âlde man rint mei in lyts famke oan `e hân troch it doarp. Se sille nei`t tsjerke ta. Se hawwe alle tiid, it is ier op ‘e middei.

Se is bliid. Se kriget altiid in pipermuntsje fan him mar net ien, somstiden wol in hân fol.

Dizze middei wie it oars.

“Ik ha wat foar dy.” seit er. “Wat ik dy jou moast styf yn de hân hâlde. Meist net earder sjen as wannear ik it sis.”

De preek sil begjinne, it sjongen en it lange gebed binne einlik achter de rech.

Yn spanning wachtet it famke op in teken fan de man. Dan knikt hy. Se docht de hân iepen en moat hast oerjaan.

Der leit in grutte wiete prom tabak yn de komme fan har hân. De man neist har proest it ùt en snùt oerdiedich syn noas. Dat wie de lêste kear dat se mei him nei `t tsjerke gong.

In protte oantinkens komme by my boppe as ik langs it lytse grifformearde tsjerkje gean. De boeren dy samar gongen stean ûnder de preek omdat se oars yn sliepfoelen. De jonge mannen dy hals oer de kop de tsjerke ùt flechten, it lân yn. Unfersteurber gong de dominy fierder mei syn preek as wie er neat oan ‘e hân.

Ek mocht ik der dope wurde tagelyk mei mear lytse poppen ùt it doarp.

It binne dierbre oantinkens, dy oan de woartels lizze fan myn bestean.

De foarùtgong

troch Posted on 1 Comment 1 min read 271 views

Ik gean neist de man sitten. Ferfeeld sjocht hy om him hinne. Fierder op stean noch mear minsken te wachtsjen.

Omdat yn it bankwêzen besunige wurd is er mar ien frommeske oanwêzich. Hja docht har best mar de measte lju hawwe djipgeande fragen en dat kost tiid.

“Nuver,” seit de man neist my; “dizze strjitte stie net iens op myn TomTom. Is dit in nije strjitte?”

“Dy wie er al, fier foar dat jo en ik it deiljocht seagen.” sis ik.

“We kinne better dizze bank oerfalle, dat giet al hurder.” seit er.

Stadichoan begjint it petear ynhâld te krijen. Fan de ferkiezingen gean wy nei it wrâldbarren.

“It leit er hjoed-de-dei mar fremd hinne. Myn frou en ik binne bliid dat ùs bern folwoeksen binne en de doar ùt. Mei de drank en de drugs is it ek net alles as jo opgroeiende bern hawwe.” seit er mei in sucht.

“Mar it is ek in fantastyske tiid.” sis ik. Ik bin bliid dat ik dat noch meimeitsje mei. “Wy kinne ynternetbankiere, we hawwe telefyszje, jo je TomTom.” Ik begjin op te somjen.

“No, der doch ik allegearre net oan mei.” seit er; “Dat soart dingen lit ik oan myn frou oer.”

“Komst efkes?” hear ik in frou roppen; “Do moast dyn hantekening sette.”

“Ferjit aansen net jo TomTom oan te setten.” rop ik him nei. De hân giet omheech.

De foarùtgong.

Beheind 2

troch Posted on 1 Comment 0 min read 275 views

Goeie!” hear ik sizzen.

Ik bin efkes nei de glêskontener west en op wei nei hûs.

Fierderop komt in jong feint my temjitte mei in unbidich lyts hûntsje oan in lange riem.

Ik moetsje him wol faker en dan prate we efkes oer it hûntsje wert hy ôfgryslik wiis mei is. It is dùdlik; de leafde komt fan beide kanten, sa te sjen.

Hy fertelt dat it syn bêste freon is. “Hy begrypt my.” seit er en streaket it bist oer de kop.

“Minsken sizze dat ik beheind bin. En dat is ek sa.” tink ik; “En dat begrypt Suske ek. Misskyn is sy ek wol beheind.”

“Wa seit datsto beheind bist?” sis ik.

“No, ferskate minsken dy er ferstân fan hawwe. Ik sit by begeliedend wenjen, dat hâld yn dat se wat op mij passe.” seit er.

“En hast it wat nei `t sin? Fielst dy in bytsje thùs?” freegje ik him.

“Ja,” seit er; “ik ha Suske ommers. Dy mei nachts ek by my sliepe.”

“Hast ek hobbys?” freegje ik him.

“Ik skilderje en ynkoartens ha ik in eksposysje yn de biblioteek. Komme jo ek? Ik moat no nei hûs.” seit er yn ienen hastich. “Oars wurde se ûngerêst.”

Ik ai Suske oer de kop en sis seft; “Pas goed op him. Hy hat dyn leafde nedich.”

Ik fiel my beheind …

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien