Op stap

Mem dochs

troch Posted on 4 Comments 0 min read 832 views
It reint ast spield. Wy drave hurd nei de supermarkt. By de grutte glêzen skodoarren stiet in jong famke mei de strjitte krante. Dweil trochwiet stiet se te wachtsjen op immen dy in krante fan har keapje wol.

Mar se stove allegearre by har lâns. Se sjogge har net iens as wolle har net sjen. Elts is mei syn eigen ding dwaande.

Ek wy geane hastich by har lâns. 'Dat biddeljen ek altyd.' tink ik by mysels.

Mar dochs fiel ik my altyd skuldich as ik mei myn winkelwein fol boadskippen by har lâns rin.

De soan en ik slaan fan alles yn, de karre rekket aardich fol. Efkes letter komme wy mei in ôfladen karre wer by it famke lâns.

'Krant kopen?' freget se yn in fremd dialekt. It wetter rint yntyd by har lea del. Mei in skean each sjoch ik dat soan har in brifke tastoppet.

'Wêrom dochst dat?' freegje ik foarsichtich.

Ik sjoch efterom en sjoch in man op it famke takommen. Se prate efkes meielkoar en dan leget se de bûse.

'Der giet dyn jild.' sis ik.  

'Mem dochs,' seit er; 'sjoch es yn de karre. Wy hawwe it dochs poer bêst.'

'Ja jonge, do hast gelyk.' en ik skamje my ...

It paad bjuster

troch Posted on 1 Comment 1 min read 780 views
Foto: Jeff van der Wees (Flickr)

 

De telefoan giet en in wanhopige stim seit;"Kinst efkes komme? Hy is wer fuortrûn."

Myn freondinne hat it dreech; har man hat Alzheimer.

Trochstrings giet it goed en dan ha se it noch hiel goed tegearre. Mar der moat net wat ungewoans barre, dan is hy der ôf.

"Kinne jo it noch wol folhâlde?" freegje de helpferliners. "Jawol hear." seit se. Mar se wit dat se terrein ferliest.

Se wol net tajaan. Se hawwe mekoar dochs ienkear belove om oant de dea ta foar elkoar te soargjen.

Myn freondinne hat de jas al oan. "Wer geane wy hinne?" freegje ik har.

"Hy hat it hieltijd oer it hûs fan de soan. Dy hat ark fan him liend, seit er."

"Ja, mar," sis ik; "dat is wol in hiel ein rinnen. Soe hy dat wol dwaan kinne?"

"As hy wat yn de kop hat, dan giet it troch." seit se. Jo kinne prate as Brugman mar hy set troch.

Wy splitse ùs; sy de iene en ik de oare kant ùt. Mar nergens in man op in bankje mei in rollater.

"Hy hie it ek oer in brilleman." seit se. "Hy sjocht net mear sa goed mar tinkt dat er noch best in bril foar him te krijen is."

We rinne en rinne, freegje minsken dy wy underweis tsjinkomme as se ek in fertieze man sjoen hawwe. Stadichoan krij ik myn nocht, ik bin ek de jongste net mear.

Mar dan stoppet er in plysjeauto neist ùs.

Efter yn de auto sit in man entûsjast te wiuwen. Bliid stapt hy ùt en seit ferwitend tsjin ùs; "Wer wiene jim? We ha  alles om jimme ofsocht."

"Hâld him goed yn `e gaten." sizze de plysjes en draaie it raamke omheech.

It paad bjuster ...

Oantinkens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 920 views

In âlde man rint mei in lyts famke oan `e hân troch it doarp. Se sille nei`t tsjerke ta. Se hawwe alle tiid, it is ier op 'e middei.

Se is bliid. Se kriget altiid in pipermuntsje fan him mar net ien, somstiden wol in hân fol.

Dizze middei wie it oars.

"Ik ha wat foar dy." seit er. "Wat ik dy jou moast styf yn de hân hâlde. Meist net earder sjen as wannear ik it sis."

De preek sil begjinne, it sjongen en it lange gebed binne einlik achter de rech.

Yn spanning wachtet it famke op in teken fan de man. Dan knikt hy. Se docht de hân iepen en moat hast oerjaan.

Der leit in grutte wiete prom tabak yn de komme fan har hân. De man neist har proest it ùt en snùt oerdiedich syn noas. Dat wie de lêste kear dat se mei him nei `t tsjerke gong.

In protte oantinkens komme by my boppe as ik langs it lytse grifformearde tsjerkje gean. De boeren dy samar gongen stean ûnder de preek omdat se oars yn sliepfoelen. De jonge mannen dy hals oer de kop de tsjerke ùt flechten, it lân yn. Unfersteurber gong de dominy fierder mei syn preek as wie er neat oan 'e hân.

Ek mocht ik der dope wurde tagelyk mei mear lytse poppen ùt it doarp.

It binne dierbre oantinkens, dy oan de woartels lizze fan myn bestean.

De foarùtgong

troch Posted on 1 Comment 1 min read 720 views

Ik gean neist de man sitten. Ferfeeld sjocht hy om him hinne. Fierder op stean noch mear minsken te wachtsjen.

Omdat yn it bankwêzen besunige wurd is er mar ien frommeske oanwêzich. Hja docht har best mar de measte lju hawwe djipgeande fragen en dat kost tiid.

"Nuver," seit de man neist my; "dizze strjitte stie net iens op myn TomTom. Is dit in nije strjitte?"

"Dy wie er al, fier foar dat jo en ik it deiljocht seagen." sis ik.

"We kinne better dizze bank oerfalle, dat giet al hurder." seit er.

Stadichoan begjint it petear ynhâld te krijen. Fan de ferkiezingen gean wy nei it wrâldbarren.

"It leit er hjoed-de-dei mar fremd hinne. Myn frou en ik binne bliid dat ùs bern folwoeksen binne en de doar ùt. Mei de drank en de drugs is it ek net alles as jo opgroeiende bern hawwe." seit er mei in sucht.

"Mar it is ek in fantastyske tiid." sis ik. Ik bin bliid dat ik dat noch meimeitsje mei. "Wy kinne ynternetbankiere, we hawwe telefyszje, jo je TomTom." Ik begjin op te somjen.

"No, der doch ik allegearre net oan mei." seit er; "Dat soart dingen lit ik oan myn frou oer."

"Komst efkes?" hear ik in frou roppen; "Do moast dyn hantekening sette."

"Ferjit aansen net jo TomTom oan te setten." rop ik him nei. De hân giet omheech.

De foarùtgong.

Beheind 2

troch Posted on 1 Comment 0 min read 754 views
Goeie!" hear ik sizzen.

Ik bin efkes nei de glêskontener west en op wei nei hûs.

Fierderop komt in jong feint my temjitte mei in unbidich lyts hûntsje oan in lange riem.

Ik moetsje him wol faker en dan prate we efkes oer it hûntsje wert hy ôfgryslik wiis mei is. It is dùdlik; de leafde komt fan beide kanten, sa te sjen.

Hy fertelt dat it syn bêste freon is. "Hy begrypt my." seit er en streaket it bist oer de kop.

"Minsken sizze dat ik beheind bin. En dat is ek sa." tink ik; "En dat begrypt Suske ek. Misskyn is sy ek wol beheind."

"Wa seit datsto beheind bist?" sis ik.

"No, ferskate minsken dy er ferstân fan hawwe. Ik sit by begeliedend wenjen, dat hâld yn dat se wat op mij passe." seit er.

"En hast it wat nei `t sin? Fielst dy in bytsje thùs?" freegje ik him.

"Ja," seit er; "ik ha Suske ommers. Dy mei nachts ek by my sliepe."

"Hast ek hobbys?" freegje ik him.

"Ik skilderje en ynkoartens ha ik in eksposysje yn de biblioteek. Komme jo ek? Ik moat no nei hûs." seit er yn ienen hastich. "Oars wurde se ûngerêst."

Ik ai Suske oer de kop en sis seft; "Pas goed op him. Hy hat dyn leafde nedich."

Ik fiel my beheind ...

De psycholooch

troch Posted on 2 Comments 0 min read 733 views

getty_rf_photo_of_man_in_mri-bewerkt

We hawwe ofpraat mei in psycholooch yn it sikehûs. It is it lêste fan in soart as APK-undersiken. Ferskate besiten binne hjir oan foar ôf gien.

"As ik mar net yn san apparaat moat, dat is my de lêste kear min befâllen." seit myn man. "Hja fregen earst wat foar musyk ik hearre woe foar dat ik yn dat ding  gong. Doch it Fryske folksliet mar." sei ik; "dan kin ik tenminsen mei sjonge."

Efker letter seit er; "Dat ding hie san leven dat ik allinne it refrein heard ha."

In aardich jongfaam stiet ùs te wurd en bringt ùs nei de wachtkeamer. "Soe dat dy psycholooch wèze?" flùsteret er. "Nè jong," sis ik; "dit binne gastfroulju."

En sa sitte wy efkes letter foar de man dy alles wit fan Medyske Psychology. Wy krije in stevige hân. It falt my op dat er in Fryske efternamme hat. "Sille wy mar yn it Frysk konversearje?" freegje ik; "As it jo om it even is fansels?"
"Ja wis wol." seit er.

En hy ferhellet oer wert hy berne is en opwaakse yn Fryslân. En al gau is it ies tusken ùs brutsen. "Fremd is dat," tink ik by my sels; "dat min tichter by elkoar komt as jo de selde taal sprekke. As soe dat de taktyk fan in psycholooch wêze?"

"Hjir wol ik wol vaker hinne," sis ik; "wat in ynnimmende man."

"Giest allinnich mar," seit myn man; "ik doch leaver wat oars.".

Moetingen

troch Posted on 0 Comments 0 min read 821 views

ziekenhuis

It is drok yn de grutte hal fan it sikehûs. Minsken komme en gean, jonge sawol as âlde. Sûne lju en minsken wert dùdlik wat mei is.

Ik sit op in bank by de yngong en fernuverje my oer de kommende en geande minsken. 'Wat frjemd,' tink ik by mysels; 'dat er safolle soarten lju binne, grutte en lytse, donkere en ljochte.'

Neist my sit in âlde frou yn in weintsje, se is fêst makke mei riemen. Ik krij meilijen mei har, se sit hjir al lang sûnder dat ien om har bekommerit.

'Moatte  jo wachtsje op ien?' freegje ik har. 'Op `e taksje mar dy sit yn `t ferkear fêst.'

Dan begjint se te fertellen dat se kanker hat, oer dat se widdo is mar ek oer har bisten. Ik hoech allinne mar te knikken. De sjauffeur is yntiids oankaam en we nimme hertlik ôfskie.

Yntiid is er in jong frommeske yn in rolstoel neist my delset. Se hat in poppe op `e skoat, goed ynpakt. Ik sjoch allinnich mar in protsje donker hier. 'Dy is noch net sa âld wol?' sis ik. 'Justerjûn berne en no mei ik al nei hûs.' seit se.

"Bist klear?' ropt in jonge man;  'de auto stiet foar.' Bliid geane se mei hun trijen op hûs oan.

"Komt mem?' ropt de soan; 'Alles wie goed.'  

Ek wy geane mei in goed gefoel op hûs ta.

Moetingen. 

Net te swier en net te licht

troch Posted on 1 Comment 0 min read 983 views

2313468672_df2dc882b5 copy

Binne jo ek tsjerksk?" freget de frou. Ik sit neist har yn in grôtfolle wachtkeamer.

"Hoe sa?" freegje ik.

"Ik bin siikjend. No ik âlder wurd wol ik earne by heare. Ik bin alle tsjerken yn dizze omkriten al bylâns west. De iene dûmny seit dit en de oare seit dat. Se binne allegearre oars. De iene is my te swier en de oare te licht." 

"Dat wurdt dan in poepetoer foar jo." sis ik.

Stadichoan rint de wachtkeamer leech. Se lit de iene nei de oare foargean. It begjint my yn te baarnen. Aansten bin ik oan bar.

"Wer binne jo by?" giet se fierder; "Ha jo de goeie al fûn?"

"Ja," sis ik; "al achtenfyftich jier en it foldocht noch hieltyd goed."

"Moatte jimme ek mei de hannen omheech en dûnsje en sa?"

"Ne," sis ik; "yn dûnsjen bin ik nea goed  west en hannen omheech dogge wy net."

"Werom wolle jo dat witte?" krij ik er noch ùt. "Ik ha net lang mear te libjen." seit se; "Ik ha dy rot sykte en dan wol ik op tiid in dûmny derby hawwe. Mar net te swier en net te licht." 

"De folgende pasjint!" wurdt er roppen.Ik gean oerein en winskje har sterkte mei it finen fan de krekte persoan.

Net te swier en net te licht...

Wedstrydsje

troch Posted on 1 Comment 0 min read 797 views
water-rainy-day_window_animated_free_gifBoppe op `e  kreake  sit in lyts jonkje neist in heech tsjerkerut.

Mei it fingerke kin er krekt by it boppeste kezyn komme. De iene drip nei de oare rint dan mei faasje nei underen.

Hy hâld in wedstrydsje waard it earste under is, hy jout se ek nammen. De iene hjit Jabik, de oaren binne Ynse en Jitse. Oh ja; Sijke docht ek mei. Se binne neamd nei minsken ùt syn omjouwing.

Sùntsjes spoart hy se oan. Troch dat de sinne op it rut falt wurde de drippen peareltsjes. Se hawwe prachtige kleuren, hy is der hieledâl troch biologearre.

As se allegearre under binne begjint it fan nij ôf oan. Meastal wint Sijke fansels want der is hy in bytsje fereale op.

Omdat heit yn it tsjerkeriedsbankje siet moast hy sneinstemoarns mei. Hy moast in foarbylt wêze foar oare bern, fûn heit. Wat dûmny sei begriep hy neat fan.

Mar as de dûmny op dreef wie en syn stem utskeat begûnen de drippen hurder te rinnen. En dan wie it oanpoatsjen foar it jonkje want dan wiene de peareltsjes net by te hâlden.

"Dat wie it rut." seit myn man as we by it tsjerkje stil stean. De drippen rinne net mear; it tsjerkje is in doarpshûs wurden.

Wedstrydsje ...

2.8b-800x600-2 copy

It each

troch Posted on 1 Comment 0 min read 833 views

eyeballs_1"Beppe," seit de beppesizzer; "ik ha san moaie knikker fûn. Mei ik dy hâlde?" 

Se leit langùt op de flier te boatsjen.

Myn suster en ik binne op besite by us mem. Gesellich sa as altyd mei kofje en blauwe flut. Fan alles giet er dan oer it tafelswilk. It praat giet oer sibben en de ynwenners fan it doarp.

Somstiden mei grutte hilariteit en faaks op in toan fan meilibjen. Want elken ien ken ommers elkenien.

Eltse wike om `e selde oere en tiid komme wy byelkoar en it ferhaal giet dan gewoan fierder.

"Beppe," Der komt in kopke boppe de tafel ùt. "Mei ik dizze knikker hâlde?" seit se yndringend. Se stekt it lytse knùske omheech en in prachtich blauw each sjocht ùs stoarjend oan.

As waard er troch in Brimse stutsen komt de hùsgenoat oerein.

"Mar dat is myn glêzen each! Der ha ik al tiden om socht!" seit er ferheard. Ta grut fertriet moat it bern de knikker ôfstean. It each wurd wer fakkundich te plak set, wer it heard.

In glêzen each kin moai wêze mar it binne gjin bosters. eyeballs_2

We hawwe it er noch altyd oer...