Om it hus

Kleur bekenne

troch Posted on 1 Comment 1 min read 516 views

photo_2015-06-03_20-51-38-bewerktKinne jo dizze kleurferve ek meitsje?” freegje ik de man fan de boumerk en hâld him in oranjereade bûsdoek foar.

Wer is it foar?” freget er.

We hawwe fjouwer betonblokken foar hûs krige en dy wol ik brûke as bank.” sis ik.

“Ja, mar dat is oranje.” seit er. “Soene jo dat wol dwaan?” giet er fierder; “De wrâldkampioenskippen fuotbaljen binne foarby. En it tennisjen moat noch bliken dwaan as se kampioen wurd. Ik soe it noch net dwaan as ik jo wie.”

Mar ik bin jo net.” sis ik en hâld foet by stik.

Ynienen bin ik er ùt en wiis nei syn t-shirt; “Mei ik der in hoekje fan hawwe? Dat is krekt de kleur dy ik sykje. Dan ruilje wy gewoan; jo de bûsdoek en ik in lapke fan jo shirt.

Hij sjocht my wat nuveraerdich oan. Mar ja, de Klant is Kening. Der docht min alles foar is`t net wier? Sa sein, sa dien.

Hy ropt my noch nei; “Ik hoop dat er hjoed gjin mear fan sokke klanten komme. Dan ha ik jûn gjin klean mear oan ‘e hoed.

Ik lis it stik t-shirt op de stienen bank en helje de oare deis de goeie ferve. “Slagge, hear.” sis ik tsjin de boumerkman. We hawwe tegearre in blik fan ferstânhâlding.

Kleur bekenne. It moat fan beide kanten komme.

Previntyf

troch Posted on 0 Comments 1 min read 428 views

kaien1Mei in helsk leven giet de doarbelle oer. Foar my stiet in grutte gespierde kleure man. Hy stekt syn hân nei my ùt en seit; “Ik ben Jan Jansen.” en lit syn ID kaartsje sjen.

Hy laket my oan fan ear ta ear. Ik doch de doar in bytsje tichter, jo binne hjoeddedei wat hoedener wurden.

Nei dat ik myn hân wêrom krige ha seit er: “Ik ben inbreker geweest en heb jaren in de bak gezeten. Ik heb mijn schuld afbetaald en mijn les geleerd. En nu stel ik mijn jaren lange ervaring in dienst van de gemeente.

“Bent u goed beveiligd?” freget er.

Ja,” sis ik, wis fan my sels; “we hawwe der alles oan dien: flitslampen oan `e gevel foar en achter en kettings oan `e binnenkant fan de doaren.

“En dit dan?” seit er triomfantlik en hâldt in bosk kaaien omheech; “Die had U in de deur laten zitten toen u de hond uit liet.”

Dus jo binne by ùs yn hûs west.” sis ik grimmitich.

“Ik wil alleen maar laten zien wat inbrekers kunnen doen. Geen sleutels meer in de deuren laten zitten.”

“Komt U vanavond ook  in het wijkgebouw?” seit er; “Daar ben ik de spreker.

Nei dat wy ôfskie nommen ha giet er fierder mei syn previntive wurk. As soe it in missy wêze kinne?

Ferbining

troch Posted on 6 Comments 1 min read 520 views

Naamloos-1Al in hoartsje ha ik reboelje mei it ynternet en altyd as ik it neetsaaklik brûke moat. Wost efkes op `e bank sjen?” freget myn man.

Nei dat hy eachkrupsje krige hat, hat hy my weiwiis makke op it ynternet barren. Nei in protte earmoedzjen en eameljen fan myn kant krige ik it ûnder ‘e knibbel. En nò kin ik er net mear sûnder mien ik.

Oanstellerij. seit myn freondinne; “Ik doch net oan sokke moderne fratsen en ik kom er ek.

“No ha ik mem sa faak in berjocht stjoerd. Wêrom antwurdet mem net?” seit de soan.

Ùtnoegingen foar fergaderingen komme net oer. It is wer tiid foar de belêstingynfullerij, de boekhâlder sil komme en dat moat tsjintwurdich fia de kompjûter.

Lang om let skilje ik UPC mar ik begryp neat fan wat dy jongfeint seit. Dan sels mar wer langùt op ‘e grûn, alle ferbiningen der ùt en der wer yn. In buorjonge helpt my ùteinlik ùt de brân en alles rint wer sa as it moat.

Alles yn it libben giet om ‘e ferbining. Ek tusken minsken underling.

As er steuring is moatte wy der wat oan dwaan en moatte somstiden op de knibbels om de ferbining wer goed te krijen.

Weitôge

troch Posted on 11 Comments 1 min read 758 views

Naamloos-1Moarn stimme.“, sis ik tsjin myn man; “Tinkst om dyn  ID kaart mei te nimmen?

Efkes letter seit er brimstich ; “Hast sto him net hân?

Né,” sis ik; “ik hoech my deis net mei dyn kaartsje te legitimearjen. Dat wie yn de oarloch sa.” De goeie sfeer is ynienen foarby.

Do hast it spul altyd byelkoar yn `t laat.” seit er. “It is dyn ID kaart.” sis ik wêrom.

En sa begjint de syktocht. Yn alle hoeken en hennen wurd socht. We komme op plakken der`t wy yn jierren net west hawwe.

Bûsen fan jassen en broeken wurde omstrûpt. De boekekast wurd leech helle en boek foar boek neisjoen. As lêste helje ik de djipfries laden leech -jo witte mar noait-. Op it lêst begjin jo oan jo sels te twiveljen en begjinne wer fan foaren ôf oan.

No  it stimmen giet moarn oer.” seit er; “Ik kin my net legitimearje.” “Ast no es op myn kaartsje gieste.” sis ik; “Wy lykje nei safolle houliksjierren in soart op elkoar.

Salang er safolle fremdelingen yn ùs lân komme betrouwe se net ien mear.” seit er.

No, se sjogge oars dalik wol dasto gjin IS-er bist.” sis ik.

 Weitôge. Mar wer?

Selfke

troch Posted on 4 Comments 1 min read 525 views

Naamloos-1We sitte tegearre op `e bank, sy en ik. We sitte te genietsjen fan de iere moarnssinne.

Wy kinne mekoar al jierren sis mar ùs libben lang. We sille mekoar altyd trou bliuwe want we hearre byelkoar. Want sy is my en ik bin har.

Mar dochs lizze wy faaks yn unmin. It iene momint is it oare net. Somstiden ha ik in ôfgryslike hekel oan har, faak lult se der mar op los. Dan sis ik; “Dat hiest net sizze moatten. Do hiest belove om dy stil te hâlden.

“Ja mar… Do praast dyn mûle ek wol es foarby.” seit sy dan wer.

By tiden hat se ek wol gelyk en ha ik in yngrevende hekel oan mysels. Ik mei graach de grinzen opsiikje. It lêste glês hie net moatten en en de sûkelade flikken hie ik fan ôfbliuwe moatten.

Mar do hast ek goeie eigenskippen.” giet sy fierder; “Sa as bygelyks yn de leafde: do silst net gau fremd gean. Trou en earlik bisto.

En do sist samar op ‘e kast en wol dyn gelyk helje.” sis ik wer. En sa sitte sy en ik mekoar faak yn de hierren en kin it net iens wurde.

En dochs binne wy ien en sille oant ùs dea oaninoar ferbûn wêze.

Selfke…  Ik hâld fan dy sa as sto biste.

Allround

troch Posted on 2 Comments 1 min read 444 views

giphy2Wylts ùs hurdriders har klear meitsje foar de WK Allround yn Calgary haw ik myn eigen ‘allround‘.

Hast wiete sokken?” freegje ik myn man. “Hoe komst er by?” seit er brimstich.

Ik stean yn de keuken en stap yn in dobbe wetter. “Dan hat de hûn it dien.” sis ik en sjoch nei Max dy unskuldich as in  pyk yn t aai my oansjocht.

Nei fierder undersiik blykt de doar fan de djipfries iepen te stean.

Wa hat sa sleau west!” rop ik en sjoch him ferwitend oan. Yngreven begjin ik de brot te untteien. ‘Wat hie ùs mem it dan noflik’ betink ik my. Sa as elkenien eartiids hie se gjin djipfries. De bierfleskes waarden yn de feart setten, de molke en de brij waard daliks opiten.

Nei oeren fan earmoedzjen en wrotten kin de stroom wer oan.

It WK… dêrfoar hoech ik dizze kear net nei Calgary ta. Ik ha myn eigen ‘allround‘ hân…

mem

Mankelyk

troch Posted on 2 Comments 1 min read 406 views

Naamloos-1De huzemerk lûkt wer oan. Nei in pear jier fan delgong yn de ekonomy krije de lju wer niget oan feroaringen.

Jo kinne it fan alle kanten om ùs hinne merkbite. Hierhuzen wert lang in ‘Te Hier‘ op stie wurde yn rap tempo ferkocht. En dêrby begjinne ferskate minsken hja hûs te ferbouwen.

De iene frachtauto nei de oare ryd lâns ùs hûs. Timmerlju, elektriciens en stoffearders wikselje mekoar yn rap tempo ôf.

Ik wurd der mankelyk fan. Troch de jierren hinne kinne wy de minsken stik foar stik. We binne meielkoar as it ware fergroeid.

Hiel wat kearen bin ik op kreambesite west. By ferstjerren sochten wy elkoar op en dielden ùs fertriet. As wy mekoar helpe koenen dienen wy dat. Oankeapen fan ynternet waarden by ùs besoarge en hiel wat bisten fûnen yn de fekânsjes in ûnderkommen.

Ik moat wer op ‘e nij begjinne mei fremde lju der `t ik it libbensferhaal net fan ken.

Mankelyk  bin ik , want it kostet jierren om wer eigen te wurden en dy  ha ik net mear.

Mei in lang fûlbannich toeterjen giet de lêste ferhûsuto de bocht om.

Soarch op Maat

troch Posted on 5 Comments 1 min read 490 views

Naamloos-1Jo moatte mear bewege.” seit de fysioterapeute tsjin myn man; “Der moatte hiel wat kilo’s ôf.

Sûnt in pear moanne krije wy in ferpleechster en in fysioterapeute oan hûs. Dit giet ùt fan de Maatskip fan Artsen der`t wy by hearre. It sil wol ùt te stean hawwe mei de Soarch op Maat, tinke wy.

Ien kear yn de trije moanne komme sy op besite. De bloeddruk wurd opnaam en it gewicht wurd yn ‘e gaten hâlden.

Ik moat sizze; it binne aerdiche froulje. De fysioterapeute hâld fan hûnen en is osa sportyf. De ferpleechster is yn it sâlt bebiten en wit fan wanten.

Yn earste ynstânsje wie it allinnich foar myn man bedoeld mar hja nimme my no ek mei.

Sa steane wy elke moarn neist elkoar foar it oanrjocht ùs oefeningen te dwaan. Alle lichemsdielen komme stik foar stik oan bar. Ik mei it ritme fêststelle en der giet it wol es mis. As ik alle litmaten hân ha is hy noch healwei.

“Dit is de lêste kear.” seit hy; “Dy ‘soarch op maat’ kin om my de pot op.”

“En nò gean wy nei in diëtiste.” sis ik. Ik ha de smaak te pakken en bin net te hâlden.

Frijwilligerswurk

troch Posted on 1 Comment 1 min read 495 views

Naamloos-1“Ik ferhip it.” seit de jongeman tsjin my. “Wat ferhipst sto?” freegje ik him.

Troch dat ik in ùtkering krij wurd ik foar alles ynset. En dat wol ik wol want ik bin net lui. Mar no sit ik mei in hernia thùs. Ik moast kasten fersjouwe yn de ‘Lege knip’. Der fiel ik my net te beroerd foar hear mar ik bin dat swiere wurk net went.

Wer bist sto dan foar oplieden?” freegje ik. “Ik ha Delft.” seit er; “Mar ik kin gjin wurk krije.”

Myn neiste buorman hat ek in ùtkearing en moat ek ferplicht frijwillegerswurk dwaan. Hy wennet allinnich, wie der earst faaljekant op tsjin. De man is hielendâl opbloeid. Hy is wer yn tel, se hawwe him nedich.

Okkerdeis wie hy jierdei en de keamer siet fol mei tankbere minsken. It regear wol it no ferplicht stelle. Ik wit net as dat wat ùthellet. Elts moat dwaan wer`t hy as sij goed yn is tinkt my.

“Jelke rop ik; “”Wost efkes in skilderij ophingje? En it hùske is ek ferstoppe.”

Wat moasten wy sûnder frijwillegers? Der is in nije merk ontstien en der is ien dy der hiel bliid mei is …

Bienvenido!

troch Posted on 0 Comments 1 min read 405 views

WoefjesKin mem ùs ek in pear dagen hawwe ?” freget de soan; “”We nimme ùs beide bern mei as it goed is.”

De bern, dat binne twa hûnen dy net sa lang allyn ùt Spanje kaam binne. Mei in bestelbus fol binne se hjir oankaam. Twa binne hun ta wiist. Ik moat sizze: it binne skatten. Ik soe se sa oernimme wolle.

Max wit net wat him oerkomt. Mei lûde stimme en yn geef Frysk besiket er de Spanjaarden dùdlik te meitsjen dat se hun koest hâlde moatte want hjir is hy de baas.

No de grinzen fêst stelt binne is de rêst werkeart. We komme amper oan de iterij ta want se fergje al ùs oandacht. Om barren geane wy mei se te rinnen. De hûnen ùt de buorren gean mei in bocht om ùs hinne. Ek yn hun wrâld is er ferskaad yn ras en ôfkomst.

Nei in pear dagen fan kundskip oer en wer geane se fuort.

Koene se hjir mar bliuwe.” sis ik. Yn de wittenskip dat se no yn goeie hannen binne en nea wer yn in bestelbuske hoegge lit ik se gean.

Kom mar gauris wer.” sis ik en aai oer de kopkes.

Bienvenido!

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien