Om it hus

Weitôge

trochPosted on 11 Comments1min read1773 views

Naamloos-1"Moarn stimme.", sis ik tsjin myn man; "Tinkst om dyn  ID kaart mei te nimmen?"

Efkes letter seit er brimstich ; "Hast sto him net hân?"

"Né," sis ik; "ik hoech my deis net mei dyn kaartsje te legitimearjen. Dat wie yn de oarloch sa." De goeie sfeer is ynienen foarby.

"Do hast it spul altyd byelkoar yn `t laat." seit er. "It is dyn ID kaart." sis ik wêrom.

En sa begjint de syktocht. Yn alle hoeken en hennen wurd socht. We komme op plakken der`t wy yn jierren net west hawwe.

Bûsen fan jassen en broeken wurde omstrûpt. De boekekast wurd leech helle en boek foar boek neisjoen. As lêste helje ik de djipfries laden leech -jo witte mar noait-. Op it lêst begjin jo oan jo sels te twiveljen en begjinne wer fan foaren ôf oan.

"No  it stimmen giet moarn oer." seit er; "Ik kin my net legitimearje." "Ast no es op myn kaartsje gieste." sis ik; "Wy lykje nei safolle houliksjierren in soart op elkoar."

"Salang er safolle fremdelingen yn ùs lân komme betrouwe se net ien mear." seit er.

"No, se sjogge oars dalik wol dasto gjin IS-er bist." sis ik.

 Weitôge. Mar wer?

Selfke

trochPosted on 3 Comments1min read1146 views

Naamloos-1We sitte tegearre op `e bank, sy en ik. We sitte te genietsjen fan de iere moarnssinne.

Wy kinne mekoar al jierren sis mar ùs libben lang. We sille mekoar altyd trou bliuwe want we hearre byelkoar. Want sy is my en ik bin har.

Mar dochs lizze wy faaks yn unmin. It iene momint is it oare net. Somstiden ha ik in ôfgryslike hekel oan har, faak lult se der mar op los. Dan sis ik; "Dat hiest net sizze moatten. Do hiest belove om dy stil te hâlden."

"Ja mar... Do praast dyn mûle ek wol es foarby." seit sy dan wer.

By tiden hat se ek wol gelyk en ha ik in yngrevende hekel oan mysels. Ik mei graach de grinzen opsiikje. It lêste glês hie net moatten en en de sûkelade flikken hie ik fan ôfbliuwe moatten.

"Mar do hast ek goeie eigenskippen." giet sy fierder; "Sa as bygelyks yn de leafde: do silst net gau fremd gean. Trou en earlik bisto.

"En do sist samar op 'e kast en wol dyn gelyk helje." sis ik wer. En sa sitte sy en ik mekoar faak yn de hierren en kin it net iens wurde.

En dochs binne wy ien en sille oant ùs dea oaninoar ferbûn wêze.

Selfke...  Ik hâld fan dy sa as sto biste.

Allround

trochPosted on 2 Comments1min read1015 views

giphy2Wylts ùs hurdriders har klear meitsje foar de WK Allround yn Calgary haw ik myn eigen 'allround'.

"Hast wiete sokken?" freegje ik myn man. "Hoe komst er by?" seit er brimstich.

Ik stean yn de keuken en stap yn in dobbe wetter. "Dan hat de hûn it dien." sis ik en sjoch nei Max dy unskuldich as in  pyk yn t aai my oansjocht.

Nei fierder undersiik blykt de doar fan de djipfries iepen te stean.

"Wa hat sa sleau west!" rop ik en sjoch him ferwitend oan. Yngreven begjin ik de brot te untteien. 'Wat hie ùs mem it dan noflik' betink ik my. Sa as elkenien eartiids hie se gjin djipfries. De bierfleskes waarden yn de feart setten, de molke en de brij waard daliks opiten.

Nei oeren fan earmoedzjen en wrotten kin de stroom wer oan.

It WK... dêrfoar hoech ik dizze kear net nei Calgary ta. Ik ha myn eigen 'allround' hân...

mem

Mankelyk

trochPosted on 2 Comments1min read947 views

Naamloos-1De huzemerk lûkt wer oan. Nei in pear jier fan delgong yn de ekonomy krije de lju wer niget oan feroaringen.

Jo kinne it fan alle kanten om ùs hinne merkbite. Hierhuzen wert lang in 'Te Hier' op stie wurde yn rap tempo ferkocht. En dêrby begjinne ferskate minsken hja hûs te ferbouwen.

De iene frachtauto nei de oare ryd lâns ùs hûs. Timmerlju, elektriciens en stoffearders wikselje mekoar yn rap tempo ôf.

Ik wurd der mankelyk fan. Troch de jierren hinne kinne wy de minsken stik foar stik. We binne meielkoar as it ware fergroeid.

Hiel wat kearen bin ik op kreambesite west. By ferstjerren sochten wy elkoar op en dielden ùs fertriet. As wy mekoar helpe koenen dienen wy dat. Oankeapen fan ynternet waarden by ùs besoarge en hiel wat bisten fûnen yn de fekânsjes in ûnderkommen.

Ik moat wer op 'e nij begjinne mei fremde lju der `t ik it libbensferhaal net fan ken.

Mankelyk  bin ik , want it kostet jierren om wer eigen te wurden en dy  ha ik net mear.

Mei in lang fûlbannich toeterjen giet de lêste ferhûsuto de bocht om.

Soarch op Maat

trochPosted on 5 Comments1min read1069 views

Naamloos-1"Jo moatte mear bewege." seit de fysioterapeute tsjin myn man; "Der moatte hiel wat kilo's ôf."

Sûnt in pear moanne krije wy in ferpleechster en in fysioterapeute oan hûs. Dit giet ùt fan de Maatskip fan Artsen der`t wy by hearre. It sil wol ùt te stean hawwe mei de Soarch op Maat, tinke wy.

Ien kear yn de trije moanne komme sy op besite. De bloeddruk wurd opnaam en it gewicht wurd yn 'e gaten hâlden.

Ik moat sizze; it binne aerdiche froulje. De fysioterapeute hâld fan hûnen en is osa sportyf. De ferpleechster is yn it sâlt bebiten en wit fan wanten.

Yn earste ynstânsje wie it allinnich foar myn man bedoeld mar hja nimme my no ek mei.

Sa steane wy elke moarn neist elkoar foar it oanrjocht ùs oefeningen te dwaan. Alle lichemsdielen komme stik foar stik oan bar. Ik mei it ritme fêststelle en der giet it wol es mis. As ik alle litmaten hân ha is hy noch healwei.

"Dit is de lêste kear." seit hy; "Dy 'soarch op maat' kin om my de pot op."

"En nò gean wy nei in diëtiste." sis ik. Ik ha de smaak te pakken en bin net te hâlden.

Frijwilligerswurk

trochPosted on 1 Comment1min read1058 views

Naamloos-1"Ik ferhip it." seit de jongeman tsjin my. "Wat ferhipst sto?" freegje ik him.

"Troch dat ik in ùtkering krij wurd ik foar alles ynset. En dat wol ik wol want ik bin net lui. Mar no sit ik mei in hernia thùs. Ik moast kasten fersjouwe yn de 'Lege knip'. Der fiel ik my net te beroerd foar hear mar ik bin dat swiere wurk net went."

"Wer bist sto dan foar oplieden?" freegje ik. "Ik ha Delft." seit er; "Mar ik kin gjin wurk krije."

Myn neiste buorman hat ek in ùtkearing en moat ek ferplicht frijwillegerswurk dwaan. Hy wennet allinnich, wie der earst faaljekant op tsjin. De man is hielendâl opbloeid. Hy is wer yn tel, se hawwe him nedich.

Okkerdeis wie hy jierdei en de keamer siet fol mei tankbere minsken. It regear wol it no ferplicht stelle. Ik wit net as dat wat ùthellet. Elts moat dwaan wer`t hy as sij goed yn is tinkt my.

"Jelke rop ik; ""Wost efkes in skilderij ophingje? En it hùske is ek ferstoppe."

Wat moasten wy sûnder frijwillegers? Der is in nije merk ontstien en der is ien dy der hiel bliid mei is ...

Bienvenido!

trochPosted on 0 Comments1min read1015 views

Woefjes"Kin mem ùs ek in pear dagen hawwe ?" freget de soan; ""We nimme ùs beide bern mei as it goed is."

De bern, dat binne twa hûnen dy net sa lang allyn ùt Spanje kaam binne. Mei in bestelbus fol binne se hjir oankaam. Twa binne hun ta wiist. Ik moat sizze: it binne skatten. Ik soe se sa oernimme wolle.

Max wit net wat him oerkomt. Mei lûde stimme en yn geef Frysk besiket er de Spanjaarden dùdlik te meitsjen dat se hun koest hâlde moatte want hjir is hy de baas.

No de grinzen fêst stelt binne is de rêst werkeart. We komme amper oan de iterij ta want se fergje al ùs oandacht. Om barren geane wy mei se te rinnen. De hûnen ùt de buorren gean mei in bocht om ùs hinne. Ek yn hun wrâld is er ferskaad yn ras en ôfkomst.

Nei in pear dagen fan kundskip oer en wer geane se fuort.

"Koene se hjir mar bliuwe." sis ik. Yn de wittenskip dat se no yn goeie hannen binne en nea wer yn in bestelbuske hoegge lit ik se gean.

"Kom mar gauris wer." sis ik en aai oer de kopkes.

Bienvenido!

De beam

trochPosted on 5 Comments1min read1173 views

beam_1t"Wolst dit beamke ek ha?" freget myn suster; "Hy is te grut wurden foar ùs balkon."

Sa dwaande kaam de beam by ùs yn de tùn te stean. Ik wit net wat it wie mar it klikke daalks tusken ùs. Fan doe ôf oan pasten wy in bytsje op elkoar.

As yn de maitiid de knoppen oan de beam kamen joech hy my in gefoel fan in nij begjin. Simmers siten wy yn `t skaat  ûnder syn wyd fersprate tûken. En yn de hjerst holp ik him om wat er fallen litten hie op te rêdden.

Fûgels fan allerhanne slach fûnen ûnderdak by him. Yn tiden fan fertriet wie hy der foar my, sûnder wurden begrepen wy elkoar. Yn fleuriche tiden koe hy der ek wat fan mei slingers, ballonnen en ljochtsjes .

En no moast hy omseage wurde. "Hy is syk." sei de buorman dy tùnman is.

We hawwe ôfskie naam sûnder wurden. Der komt in jongeloat foar him yn `t plak  ha ik him ta sein en sa bliuwt hy foart bestean.

"Dei!" sis ik en draai my om ...

beam_2t

Faker sjen

trochPosted on 3 Comments1min read1268 views

't Is watDe frachtrider set in ôfgriislike grutte doaze yn 'e gong. "Moat it hjir wol wêze?" freegje ik noch. Jo witte it hjoeddedei net mear as it wol doogt.

"Ja hear," seit de jongfeint; "jo namme stiet er op."

Ik set de doaze op `e tafel. Ik bin nijskjirrich wat dit wêze mei. Bergen kerlich skom komt my temjitte. De doaze is hast leech as ik in hiel lyts pakje lizzen sjoch. In each mei in triet der oan sjocht my oan. In grut fel papier ferhelled yn it Ingelsk wat it wêze moat: in webcam.

Ik skilje de jongste soan, hy allinnich docht soks.

"Wat betsjut dit?" freegje ik him. "We moatte elkoar faker sjen." seit er; "We sjogge elkoarren te min." "Sis mar hoe as it wurket." sis ik.

Nei in protte hin en wer gedoch sjoch ik him sitten. De beide reade katten rinne troch it byld, de hûnen blaffe op de achtergrûn. "Wol mem myn keamer ek sjen? En de tùn?" freeget er; "Dat kin no allegearre ." 

In rek mei wask stiet achter him, de stofsûger stiet midden oer de flier. "We moatte elkoar faker sjen." seit er. Syn stim is oars as oars.

Mar as wy it each faak brûke sille. De tiid sil it leare.

It roer om

trochPosted on 0 Comments1min read996 views

giphyWe hawwe in ferpleechkundige op bisite. In skofke allyn ha ik in enquête yn folle oer sûnens. Nei oanlieding derfan wol se witte hoe wy ùs deistich libben belibje.

De iene nei de oare fraach komt oan è oarder. Oer bewegings, iten en drinken ... jo kinne it sa gek net betinke as it komt oan 'e oarder.

Ik rin mar wat mei kofje en koeke en ha allang myn nocht. Mar myn man is aerdich op dreef merk ik wol. Hy praat dank sy syn nije hoorapparaat hûndert ùt. It frommiske leit him ek wol, tink ik. "Mag ik uw bloeddruk even meten?" freget oan him. Dy is oan 'e hege kant.

Ek myn druk wurd mjitten mar it moat oer en wer oer. "Niet te geloven." seit se; "Nog nooit zo hoog meegemaakt!" en se mjit wer op 'e nij. "Van nu af aan alles zoutloos en matig eten en veel bewegen." seit se. Wy sjogge mekoar es oan

Ik moat oan ùs mem tinke. Se hie de sâltpot op tafel stean, neist de sûkerpot. En elk rêdde him dermei. Se binne beide âld wurden en nea wat stean litten.

Gjin sâlte hjerrings mear. It roer moat om.

Se komt ynkoartens wer. Hy is net mear sa ûnder yndruk fan it minske fernim ik wol ...