Om it hus

Oanpasse

trochPosted on 0 Comments1min read1031 views
Se neame my Stientsje. Hoe komme se derby? Ik ha my foarnaam net nei dy namme te lústerjen. Wa neamd syn kat nò sa?

Wat tinke dy lju wol net? Ik ha ek sa myn grutskens. Dat witte dy lju net mar ik bin in kat fan hege komôf. Ik ha yn in hiel grut hûs wenne, sy neamden dat in kastiel.

Ryk wiene hja mar de bisten wiene der op ta. Ùt noad binne wy as bisten op in moarn byelkoar west te oelizzen; wat sille wy dwaan?

De kanarje hie it grutste wurd, de hûnen wiene it no es einliks iens mei de katten. Lokkich hie ien fan ùs in kattemobyltsje en hat de saak wrâldkundich make.

Foar dat ien fan ùs it yn it snotsje hie waarden wy yn in biste-ambulânse poate.

En sa kamen wy meielkoar yn in asyl terjochte. Fan kastiel nei asyl. Mar ik eamelje net, de lju dogge hja best.

En ik... Ik bin Stientsje fan it Kastiel. Ik sil my oanpasse moatte.

Ik sil besiikje dat hja like folle fan my hâlde sille as fan hja hûn..."

vensterbank800

Batterijen

trochPosted on 0 Comments0min read1051 views
giphyHawwe jimme wol es tocht hoefolle apparaten wy sa stadichoan oplade moatte? Mobyl, tablet, skeerapparaat en noch folle mear ark.

Mar wat binne se handich! We kinne er net mear sûnder, miene wy. Mar jo moatte der wol optiid by wêze oars binne se dea en jo hawwe er neat mear oan.

En dat gefoel oerkomt my ek wol es, dat myn batterij leech is. Der binne soms dagen dan wol it net. 'Wêrom sil ik my drok meitsje?' tink ik dan.

It selde wurk komt alle dagen wêrom... wat hat it allegearre foar nut? De dagen rige har oanelkoar en en de batterij laat net mear op.

Ik sjoch nei bûten en sjoch in Klyster yn in panne wetter baaien. Wyld giet it er om ta. Kopke ûnder en maar wer kopke ûnder, de fearren wurde ien foar ien neisjoen.

Ynienen tink ik by my sels; 'Hy moat dat dochs ek eltsedei dwaan? Wêrom kin ik dat dan net?'

Myn batterij is wer fol. Ik kin de wrâld wer oan. Tankje Klyster!

Batterijen ...

Bisten

trochPosted on 1 Comment0min read1438 views
vensterbank"Jimme moatte wer in bist ha." seit de soan. "Mar," sis ik; "we binne noch yn `e rouwe fan ùs Max."

"Dan is it krekt goed. It feravensearret wat." seit er.

En sa gean ik mei mingde gefoelens nei`t Heerveld, in asyl yn Lùnbert.

It is in prachtige modern gebouw wer`t →

bisten yn skjinne hokken sitte en alle romte hawwe om hja te ontjaan.

Ùt ferskate hokken wurde wy opsedearre. De iene kat krûpt deabenauwd efterien en de oare sit deun tsjin it gaas oan. Ek is er ien dy yn syn kuorke bliuwd en my ûnfersteurber oansjocht. Jo kinne oan syn hâlding sjen; 'Dit wurd dochs neat!'

"Dy moat it wurde." sis ik. Dy gefoelens dy sy hat werken ik wol; dy ha ik somstiden ek fan. 'Dit wurd dochs neat.'

Nei dat wy oerien kaam binne en de papieren ynfollet hawwe geane we nei hûs. Dea stil sit se yn 'e koer en sjocht my strak oan. Wy sille der tegearre in sukses fan meitsje ûnthjit ik har.

Bisten ...

Hiel Fryslân Bakt

trochPosted on 0 Comments0min read1066 views

rudolph-kookt-1-rudolph-van-veen-02

"Heel Holland bakt."

It is in hype wurden. Jo kinne de telefyzje net oan sette as se binne oan it iten siden. En net te ferjitten de baksels en brousels fan prachtige taarten en sa fierder.

Sa fergapje ik my oan it moaie ark dat hja ta har beskikking hawwe. Moaie potten en pannen om fan de kokenrêding mar te swijen.

Eltsenien kin itensiede seit min, it hoecht net dreech te wêzen. "Goede en duidelijke basisrecepten." Der giet it om seit Rudolph van Veen.

It resept moat ienfâldich wêze. Jo moatte net fuort begjinne mei in preitaart mei Roquefort.

En dan is it him just; ik wol yngewikkelde dingen meitsje. Net altyd in gehakbal as utbakke spek.

"Mar foar dat ik oan `e slach gean wol ik earst in nije koken hawwe." sis ik tsjin myn man.

Oprèdde sil ik; alle âlde potten en pannen nei de Omrin. De fleispanne fan ùs mem giet earst de doar ùt en de pankoekspanne fan skoanmem er efteroan.

Ik sil skjin skip meitsje en dan sil elts fersteld stean fan myn itensiederskeunst.

Jimme sille noch in soart fan my hearre. Miskyn wol op Omrop Fryslân ....

"Hiel Fryslân Bakt."

Glêdens

trochPosted on 0 Comments0min read2335 views

Naamloos-1

Glêdens wat kin dat alles untregelje. Sikenhûzen dy net operearje koene, ek sa mei brânwacht dy net utrukke koe. En dan de minsken dy net nei hun deistich wurk koene.

En dochs hat it ek syn goeie kanten. Sa as yn ùs  strjitte; gewoanwei swaaie wy nei mekoar mar dermei hâld it op. Mar no wie it oars elkenien stie klear om te helpen.

Twa famkes leine mei harren fyts yn unmacht op `e dyk.  Algauw wienen er lju dy har oerein holpen. De iene auto nei de oare strâne tsjin ùs tùnhek.

Wy eamelden net mar hiene begryp foar de sjauffeurs.

Skoallen dy ticht bleunen ta grutte ferdividaasje fan de bern. We hawwe dat allegearre meinimme kinnen fia de media.

De wrâld sjocht er hjoed-de-dei somstiden hiel beroerd ùt. Mar dochs as it er op oan komt steane wy skouder oan skouder.

Dan kom de ienigens wer boppe wer`t wy altyd as folk bekend om stiene.

Mooglik moat er earst wat barre om dat mienskipsgefoel werom te krijen sa as glêdens ...

Buorlju

trochPosted on 0 Comments0min read1229 views
pancake-flip-oIk bin oan it pankoekbakken. Net allinne foar ùs sels mar ek foar de buorren.

Myn buorman sil mei syn freondinne nei Amerika. Sy hat yn Ohio twa soanen wenjen. De iene sil trouwe en der wolle se by wèze.

Hy hat noch noait yn in fleantùch sitten en de taal sprekt hy ek net. Mar hy hat Beitske by him en dy sil de kommende wiken tolk foar him  wêze.

Ik bin de lêste pankoeken oan bakken, dan ha se de lêste dei der gjin drokte mear mei.

It sil my benije hoe as dit giet. Ik tink dat hy it leafst thus bliuwe soe mar dat sil hy nea merkbite litte. "As ik unwennich wurd kin ik net earder thùs komme." seit er tsjin my mei in gesicht dat boekdielen sprekt.

We nimme ôfskie fan elkoar, ik krij in tùt en in earm om my hinne wat ik fan him net went bin.  Wylts betink ik my dat ik him misse sil.

We swaaie oant se de  bocht om binne.

Buorlju.

Ûnrêst

trochPosted on 1 Comment1min read1257 views

giphy"Hast it hjir alwer feroare?" seit in goed kunde en sjocht meunsterjend om har hinne.

Guon freonen sizze al neat mear. Dy witte fan myn ûnrêst. Ik ha in kwaal; as it meubilêr langer as in moanne op it selde plak stiet moat it oars.

As bern hie ik it al. As de famylje him klear makke om nei `t tsjerke te gean dan hie ik pineholle. Se wiene de doar noch net ùt as de stuollen en tafels stienen bûtendoar yn de tùn. As in gek wie ik dan dwaande want in ûre wie sa foarby. Lokkich wiene er faaks duminys dy lang fan stof wiene dan hie ik gelok.

Faak hie ik sneintemoarns pineholle. Ûs heit begreep dat wol, dat hie hy ek mar nèt om dy reden.

Ik moat sizze; dy kwaal is noait oergong. Mar dat lju der wrantelich fan wurde dat ha ik noait begrepen. San skoanmem hie ik ek, dy koe der net oer en liet dat ek goed merkbite.

En nò ha ik "Wonen & Co" fan de Ljouwerter Krante foar my lizzen en sjoch om my hinne.

De ûnrêst slacht wer ta ...

Swier waar

trochPosted on 2 Comments1min read1021 views

testMyn buorman en ik sitte ûnder in golfplaten ôfdak. Myn man is yn `e hûs gien; it gong him te rûch. De hûn is nei boppen flein en hat in plakje ûnder in dûnstekken socht.

Wy sitte bûten en binne oan it filosefierjen. De tonger boldert om ùs hinne en it rioel kin it net oan. It wetter kin gjin kant ùt.

Al gau moatte wy de fuotten omheech hawwe om droech te bliuwen.

"Wolst ek yn `e hûs?" freegje ik him. "Nè hear." seit er; "Ik hâld fan natûrgeweld."

En dan begjint hy te fertellen oer eartiids. Under het bolderjen fan de tonger ferteld hy oer syn jeugd. Sa no en dan knik ik efkes mar hear neat fan wat hy seit.

Stadich oan komt it wetter heger en heger, de wyn lûkt oan. Ik doar er net tusken te kommen. Hy ferhellet hoe syn heit en mem dy hurde wurkers wiene mar gjin tiid foar him hiene.

Hoe hy as it middelste fan fjouwer bern der ùt pike en noait nei skoalle gien is. En sa hat hy nea lêzen en skriuwen leard. "In analfabeet bin ik." seit er.

De wyn hat him deljûn. It is stil om ùs hinne wurden. Wat falt er noch te sizzen?

Swier waar. It hat earne goed foarwest.rain

De beamgrins

trochPosted on 9 Comments1min read1341 views

boomgrens'Wat wenje jim hjir moai.", sis ik fol bewûndering tsjin goed kunde.

Grutsk litte se my hun appartemint sjen. Fan twa flats is ien grutte romte makke. En dan it ùtsicht... der fal ik hielendal foar.

Trije heech ("Wy woene net heger as de beamgrins. We wolle de seizoenen meimeitsje."). En dan noch it ùtsicht op in breed wetter dat bytiden wyld oer de wal hinne klotst.

Ik kom alhiel ûnder yndruk thus fan wat ik sjoen ha.

"Ik wol ferfarre." sis ik tsjin him.

Fernuvere sjocht hy my oan. "En do mochtst sa graach hjir wenje." seit er ferheard. "Ja mar altiid simmers dy tùn. En dat ûnderhâld, it wurd my te dreech." bring ik der tsjin yn. Ik sjoch yn gedachten it klotsende wetter, de loften, dy rikke oant de fierste kime.

Ik sit yn `e tùn en sjoch ynienen it Klysterpearke kuierjen. Dizze maityd ha se har nêst hân yn in âlde spjirrebeam. De twa grize dowen dy in LAT-relaasje hawwe. Roeken dy sljocht  binne op myn pankoeken.

En dan noch yn `e maityd de ferskate nêsten fan it lytse fûgeltsjeguod en ik de hiele dei as in ME-er efter de katten fan de buert oansitte moat.

Ik wit it nò fêst; ik bliuw ûnder de beamgrins.