Oer mijsels

Myn berte doarp

troch Posted on 2 Comments 2 min read 850 views

Ik kom ùt in doarpke fan skriuwers,  dichters en mei ferskate muzikale ynwenners. Der wie in grut koor mar ek in fanfarekorps. En op hichte dagen lieten se troch ùtfieringen hearre wat se koenen, it wie in sosjaal barren .

Der wie ek in kabaretploechje, der wie ik by fansels.

Ik koe net sjonge en wie ek net muzikaal mar allinne op it podium stean, dat lei my, dat fûn ik geweldich. En foar dat ik optrede moast, bestoar ik it hast fan de senuwen. It kommentaar fan thùs wie dan; wat dochst  der ek by, sokke ûnsin? Se seagen der it nut net fan yn, myn suster wie by twa koren; dat wie noch es wat.

Tretsjen jier wie ik doe en krige  al spraaklear en dat hat syn nut hân yn myn lettere libben. We hawwe yn hiel wat doarpen yn kafe's en doarpshùzen optreden. In machtige tiid wie dat. Letter ha wy noch foar de N.C.R.V. radio west; wat in aventoer!

Mar doe kaam de earnst yn myn libben. Der moast jilt yn it laatsje komme en tiid foar sokke ûnsin wie der net mear. Dochs  krûpt  it bloed wer it net gean kin. Mei oare wurden: it komt er op in gegeven momint dochs wer ùt. Letter yn myn libben bin ik Menist wurren en der koe ik myn ai kwyt. De Menisten hawwe lekeprekers, Dat binne minsken die in deuglike oplieding krye en sa fan hun  leauwen tsjûge meie.

En dat leit my. Ik ha myn bestimming fûn.

Myn winkel | trije

troch Posted on 6 Comments 2 min read 977 views

Beste minsken, ik ha jimme ûnthjitten dat ik noch ris werom komme soe  mei de skiednis fan myn winkel.

Twa keer is er ynbrutsen. Se hiene in rùtsje by de doar ynslein. Wat my opfoel tusken de rafaazje fan klean, glès en wat net al, misten wy by de broeken allinne maat 38. Dus it wie in behindich persoan.

Nei dat ik wat bekaam wie  en de saak opredden hie tocht ik: "Wa soe dat nò west ha?"

Einliks docht my it stellen guod neat mar ik bin  mear nijskjirrich nei it minske der achter. "Werom docht san minske dat? Is de need sa heech as is it de spanning?"

Mar it kin ek op in oare manier.

Nei dat ik krekt iepen gong wie, kaam er in kreas jong frommeske yn de winkel. Op it earste gesicht neat oan te sjen.

Mar troch ûnderfining fielde ik dat dit mûzen hie.

Se stie by de djûdere klean en koe net ùt de rie komme. Der kamen mear klanten mar ik hâld har yn de gaten.

Yn ' e drokte soe se de doar ùt. Doe sei ik tsjin har: "Wat jo efter jo jas ha, wolle jo dat wol efkes ôfrekkenje?"

It wie in grutte gok mar myn gefoel sei: "Dwaan". Onder fûl protest dy se de jas iepen en ja hjer; der kaam fan alles ûnderwei.

Foar dat ik bekaam wie, wie se alwer ûnderweis nei in oare winkel tink ik. Der binne minsken dy ha hun berop der fan makke.

In oare kear bin ik bedriege mei in grut mes troch in jonge Marokkaan ljocht tinte jongfeint, en as er net in freondinne efter de kassa sitten hie, wie ik d`r oan gien.

Letter is hy fermoarde troch syn eigen suster dus it wie gjin brave broeder.

Och ja,  sa kin ik noch wol mear fertelle mar dat komt letter wol wer.

It hat in prachtige moaie tiid west mar soms wol es wat dreech.
Mar ik hâld  fan minsken en dat skeelt.

Myn winkel - ien | twa | trije

Sinteklaasjûn

troch Posted on 0 Comments 1 min read 787 views

Jûn is it wer Sinteklaasfeest. Yn myn tinzen gean ik werom nei de sinteklaasjûnen fan myn jeugd. Dan praat ik oer de jierren fan de foarige ieuw dû ik noch in bern wie.

In pear wike foar dy tiid wiene wy as bern al tige nyskjirrich wat wy krye soenen. As ùs mem efkes de doar ùt wie waar it hiele hûs trochsocht , myn jongste broer en ik koene net sa lang wachtsje oant it sa fier wie.

En as we wat fûnen pakten wy it sa wer yn, dat net ien fermoede  koe dat it pakje iepen west hie. Trouwens,  it wie oarlogstiid en neat te kryen. Mar de memmen fan dû wine tige kreatyf, der waar hiel wat ôfbreide fan skjippewol dat wy  as bern fan it stikeltried ùt it lân sykje moasten. Dû de sinterklaasjûn oanbrutsen wie siten wy allegearre om de tafel hinne. De petroaljelampe boppe ùs holle sûze sèft en strielde waarmte ùt, ùs heit  lèsde dan in spannend ferhaal foar.  De  kadootsjes bestiene ùt:  foar de jonges mecano en  ik krige in poppe en in beer dy ùs mem ruile hie foar  bûterbonnen.  Ùs soan pronket der noch mei yn syn hûs.

Dat wie ùs sinterklaasfeest en mei in waarm gefoel tink ik der faak oan werom.

" TIDEN  hawwe  TIDEN "

Myn winkel | twa

troch Posted on 3 Comments 2 min read 840 views

Ik ha jimme tasein dat ik noch wat fertelle soe oer de hjirren fan 'myn winkel' 

As min yn in winkel stiet, mar foarâl as it in ienmansbedriuw is, dan binne klanten gau thùs mei je. En as it dan "klikt" dan wurre minsken iepen en betrouwe jin persoanlike saken ta. En dat wie by my betrouwt, sa wie it fan beide kanten, tink ik.

Op in moarn doe ik krekt ypen wie, kaam er in jonge man yn de winkel. Hy hie in in doaze mei gebak yn 'e hân en frege my as ik de kofje klear hie. Ik sei;  "Altiid." Hy fertelde my dat hy ùt it sikenhûs kaam en dat syn frou dy nacht in bern kryge hie. En nò moast hy dat fiere  en er oer fertelle. In grutske heit en der hie ik hoe drok ik it ek hie alle begrip foar.

Op in oare dei kaam er in kreaze jonge man yn de winkel, ik hie it gefoel dat ik him earne fan koe mar koe him net thùs bringe.

Doe hy oan bar wie sei hy; "Ik wachtsje wol efkes." Ik fernaam dat hy de leste klant weze woe.

Doe ik him frege nei dat eltsenien foart wie as ik him helpe koe, sei er; "Ik ha wat goed te meitsjen. Hjir is in slûfke mei jild, dat ha ik eartiids ùt jo kassa helle. Ik bin feroare. Ik bin Kristen wurren en no wol ik alles wat ik dû stellen ha werom jaan. Boppedat sil ik de minsken freegje as se my ferjaan wolle."

Ik ha begrepen dat hy nei noch nei in hiel soart minsken ta moast en it gie net allinne om in pear tûzend gûne.

Grut respekt ha ik foar him krige, de dei koe by my net mear stikken.

En sa kin ik wol troch gean mei ferhalen. Ik moat leauw ik mar in boek skriuwe oer de tiid fan 'myn winkel'.

Letter mear.

Myn winkel - ien | twa | trije

Myn winkel | ien

troch Posted on 3 Comments 1 min read 1073 views

Ik ha in winkel  hân fan fakklean en frije tiids klean. It binne moaie mar heftiche jierren west.

Nearne ferstân fan en dan sa mar ynienen in saak driuwe. Troch omstânnichheden kaam it op myn paed.

En dat fereasket kwaliteiten dy je net fan je sels ea witten ha. Ik moat sizze, we hiene dizze winkel earder hân ûnder de selde namme.  En doe de klanten hearden dat ùs winkel wer iepen gong kamen sy allegearre werom.

En der ha ik fan profiteare, as ik it net wist sei ik gewoan; "Kin jo my ek helpe?" en dat wie in skot yn de roas. De minsken hiene mei my te dwaan, tink ik, en holpen my oan alle kanten.

De bân mei de klant hat altiid hiel goed west, bertes en ferstjerren waar ik altiid fan op 'e hichte brocht. As min oandacht en earlike belangstelling foar it minske hat, komme se graach werom.

Mar der wiene ek oaren fansels. Dy sochten my te beneidieljen op minder fraaie wize.

Oer dizze intresante  mar spannende tiid sil ik jimme wol ris mear fertelle.

Myn winkel - ien | twa | trije

Weitôge

troch Posted on 5 Comments 1 min read 1353 views
Foto Emil Kalibradov | Pexels
SSneontemoarn, lekker betiid de stêd yn te boadskipjen. Prachtich waar, de sinne besiket troch de damp hinne te kommen.

Der rin ik yn de iere moarn, gjin mins te bekinnen. Ik tink by mysels: "Sa ûnbefongen en sereen moast it altyd wêze."

Earst mar nei de Super, dan ha ik dat mar hân. En sa al rinnend meitsje ik myn plan.

De winkels gean stadich oan iepen, de rekken mei klean wurde op de stoepen set en it personiel groetet my freonlik. Se hope op in goeie omset.

Efkes by MS lâns as se ek wat aardichs foar my yn 'e rekken ha. Nei in freonlik praatsje mei de ferkeapster gean ek wer fjirder.

Dan mar nei de nije moade saak, der slachje ik noch wol ris. Monter gean ik de winkel yn, lekker rêstich om efkes rûn te sneupen. Dan fal ik op in nyskjirrich pakje, passe en it is my tige nei it sin. Daliks mar ôfrekkenje, ik gryp nei de beurs mar net te finen.

Fuort is hy. Krekt werom hie ik him noch yn de hân. Panyk dus mar ik moat de kop derby hâlde. Wat no? Earst de klean te plak lizze en nei de saken werom wer ik west ha.

Dan nei de banken want alderearst moatte de pinkaartsjes blokkeard wurde. Wat in gedoch... ik sjoch hielendal net mear nei de opkommende sinne dy oan it wrakseljen is mei de moarns dauwe.

Dan nei it plysjeburo mar it plysjefrommeske sei: "Soks dogge wy net mear. Gjin tiid  mear foar. Jo moatte nei it gemeentehûs."

Ik toffelje wurch en fertrietlik it hiele ein nei it gemeentehûs. Ik gean yn de lange rigele foar de baly stean en sjoch yn tinzen hoe de kriminelen ús bank plonderje.

Nei al myn hawwen en hâlden op it papier set te hawwen gean ik nei hûs ta. Myn man hat er lokkich alle begryp foar en seit: "It komt wol goed, famke."

Under it pankoek bakken giet de telefoan -de beurs, tink ik- mar it is myn suster. Ik leau dat ik net sa freonlik wie.

We sitte swijend te iten, allegearre ûnder yndruk fan myn aventoer. Yn ienen bliuw ik yn de lêste pankoek stykjen, de telefoan rattelet wer, en der is de beurs. In frommeske hat him fûn, yn bliid stean ik har te wurd.  Efkes letter gean wy mei in grutte bos blommen op in paad.

Yn myn betinken binne der noch hiel wat earlike minsken.