Oer mijsels

Ferslave

troch Posted on 1 Comment 1 min read 746 views

Ferslave.

Ik bin it type dat maklik ferslaafd wurde kin. Derom sil ik nea in oardiel hawwe oer ferslaving. 

Ik wit fan mysels dat de ferlieder by alles wat ik doch op `e loer leit. 

It probleem is; ik kin mysels, myn swakkens en myn sterkens.

As it gesellich is makket it neat ùt wannear, dan ha ik altyd muoite mei dy grinzen.

"Gesellich hè?" seit se en hjit noch es yn.

"Wol mem in sigaret?" seit de soan en hâld my in sigeret foar de snùt.

"Ik bin justerjûn ophâlden mei smoken." sis ik stammerjend, mar nim him begearich oan.

"Noch in pilske?" freget in freon en ik nim him tankber oan. 

Ik krij de pest oan my sels en hap begearlik yn in hearlike kroket.

'Dat soesto dochs net mear dwaan?' seit myn gewisse.

'Hâld dy stil.' sis ik; 'Dit is de lêste en dan nim ik noch in jonkje.'

Neat feroare.

Ferslave.

Dinnebeam

troch Posted on 4 Comments 1 min read 805 views

Ymponearjend en ùtdaagjend stiet er efter yn de tùn, syn tûken stekke fier oer de erfgrins hinne.

Wy sille ferhûzje mar ik ha gjin each foar it hûs, ik ha allinnich mar each foar dy grutte dinnebeam.

"Wat fynst er fan?" freget myn man; "It falt my wol tsjin; in krap huske mei in grutte tùn."

Sûnder om my hinne te sjen sis ik; "Wy dogge it."

"Mar do hast it hûs net iens sjoen." seit er, fernuvere.

En sa gongen wy oer.

Troch de jierren hinne ha wy in betrouwensbân opbouwd, De Dinnebeam en ik.

Do de bûtelânske buorman him omseagje woe om dat er lêst fan de nullen hie, ha ik dat mei gefaar foar eigen libben keare kinnen.

Max en Olly, ùs Cockers, Pinky de Poes. Porky en Bes, katten fan ùs soan, binne tusken syn woartels begroeven.

En no sille wy wer fuort, en moat ik de beam efter litte. We hawwe it tegearre goed troch praten, hy hie der alle begryp foar koe ik wol merkbite.

"As de lju de bile net yn dyn lea sette, dan hast noch in lang libben foar de boech." sis ik.

En sjoch net mear efterom.

Doch dyn bêst

troch Posted on 4 Comments 1 min read 1107 views

Sûnt alwer in jier as wat allyn bin ik op oantrunen fan in soan mei in webside begûn.

Ik miende as Frysk famke berne en tein yn Fryslân, dat doch ik sa wol efkes.

Ik koe ommers Frysk skriuwe -miende ik- mar dat foel nuveraardich tsjin.

De stavering wie troch de jierren hinne hiel wat feroare. En ik bleun by de âlde oersetting stean want dy hie ik ommers op skoalle leard?

Yn dy tiid do de earste 'Tidenhawwetiden' kamen, wiene der gauris krityske opmerkings.

Sa as fan in slachter ùt Ljouwert, dy fûn dat ik my mar bij de wasktobbe hâlde moast.

In frou ùt Drachten sei dat ik er net oan begjinne moast want it Frysk wie te heech grepen foar my.

En gek genoch, tocht ik, se kinne om my de (Kryst)beam yn. "Ik gean gewoan troch. Dat bin ik oan mysels ferplichte."

It moaie derfan wie,  ùs jonges hawwe troch myn fratsen it Fryske skriuwen en lêzen leard.

Hja korrizjearje my nò, en sa ha wy fan beide kanten ùs Memmetaal kennen leard.

Doch dy plicht bêst en lit de lju mar rabje...

It leanstrypke

troch Posted on 4 Comments 1 min read 739 views
Foto troch Fabian Blank fan Unsplash

Hjoed-de-dei  hat min it er oer om it lytsjild ôf te skaffen.

Hja neame dat Cash jild, dat lytse jild.

It dy my tinken oan eartiids do ik mei myn earste fertsjinne jild thus kaam. It siet yn in brùn papierenpûdsje.

Der siet in hiel lang smel strypke papier yn wert ik neat fan begreep. Ien sifer seach ik dalik stean; it lêste, underoan.

Der gong fan alles ôf en alles wat er fan oerbleun wie dan foar my.

Op in kear, do ik it strypke wer es beseach tocht ik dat de boekhâlder him fersint hie; der stie trije gûne tefolle op.

De man sei, nei dat ik him it ùtlein hie; "Do hast opslach krige."

"Do wurdst wurdearre." sei ùs heit; "Meist de baas wol betankje."

En sa gong it troch de tiden hinne. It strypke is er allang net mear. Sinten, healtsjes en stuorkes binne ùt de tiid.

De stiene bargen binne kapot smiten en de sparbankboekjes opburgen yn alde skuon doazen.

Foarby dy tiid....

Tiden hawwe tiden.

Risikogefal

troch Posted on 6 Comments 1 min read 599 views
Foto: ABC
Kleedt  u zich maar uit." seit de assistente.

"Hoe fier?" freegje ik. 

"Ho maar." seit se as ik mei de fiters fan myn skuon dwaande bin.

Ik bin by de hertspesjalist foar de jierlikse kontrôle. Sûnt de lêste grypgolf bin ik in risikogefal wurden.

Nei in skoft fan wachtsjen en klomjen -ik bin ommers heal neaken- komt de man hastich oanrinnen.

"Een spoedgeval." seit er.

"Jout neat." sis ik. Wat moat ik oars sizze?

De  stethoscoop wurdt op ferskate plakken setten wert myn hert sitte moat.

Hy knikt ynstimmend , om my mei er noch wol efkes troch gean .

"En?" freegje ik; "Hoe sjocht it er ùt? Bin ik noch in risikogefal?"

"U kunt nog jaren mee. Tenzij u extreem verliefd wordt." seit er mei in fyn glimke.

"Dat bin ik al." sis ik en fiel myn hert achtentachtich slaan.

Wat kin in healjier dochs lang duorje.

Risikogefal.

De sjoernaliste

troch Posted on 9 Comments 1 min read 899 views
Foto troch Ilya Ilford fan Unsplash
It frommiske oan de telefoan freget as se lâns komme mei foar in ynterview.

"Hawwe jo wol it goeie nûmer?" freegje ik; "Moatte jo my wol hawwe?"

"Jo hawwe in blog, mei allegearre stikjes." seit se; "Mei ik efkes lâns komme foar in ynterview?"

"Want dat is net gewoan as jo sa âld binne." giet se fierder.

"Makket âldens dan wat ùt?" freegje ik, in bytsje op `e tienen trape.

Hjoed-de-dei makket âldens net folle mear ùt want de lju wurde njoggentich en hûnderd is gjin ùtsûndering mear,

We prate ôf en in wike letter sit se tsjin oer my. Se leit in apperaatsje op 'e tafel en begjint te freegjen.

Razend hurd gean har fingers oer it papier. 'Soe dat no steno wêze?' freegje ik my ôf.

Al gau ferjitte wy de tiid, de tee wurdt kâld, allinne it apperaatsje op tafel docht syn wurk.

"Nije wike komt it yn de krante." seit se; "In foto fan jo ha ik al."

We nimme ôfskie, it foel allegear genoch mei.

In wike letter stoarre my in bekend gesicht oan, har âldens stiet er mei grutte letters ûnder.

It wie in nijsgjjrrich  yntervieuw .

Ik bin dy ik bin ...

troch Posted on 5 Comments 1 min read 850 views
Foto troch John-Mark Smith fan Unsplash
Do moast dy oanpasse." sei men gauris tsjin my do ik jong wie; "Wolst sto wat wurde yn  it libben, dan moast leare."

Ik dy alles om it eltsenien nei it sin te meitsjen en te dwaan wat er fan my ferwachte waard.

Min moast mei dwaan kinne, sawol op it sosjale as op it kulturele mêd.

Hùshâldskoalle, as men dat hân hie, dat wie neat. Mar de ULO. dat wie noch better.

En dan nei de RSG, dat wie hielendal winslyk fansels.

Dat gong allegearre oan my foarby. " Gean mar es oant wurk" sei ùs heit.

Folle letter kaam ik ta untdekking dat ik mear koe dan dat ik sels tocht hie.

Dochs ha ik troch fallen en opstean, mei glans de Universiteit fan it Libben troch rûn ,

Ik  bin slagge mei flagge en wimpel, allinnich mar troch mysels te wezen en net omdat ik in kopy weze woe.

Ik bin dy ik bin ...

It komt fêst wol goed foar dat ik in âld wyfke bin.....

troch Posted on 7 Comments 1 min read 1066 views

Wy binne oer en binne no in wike yn in nije oanleunwente. It wie in poepetoer om alles oer te krijen en in plakje te jaan. Wat hat in minske in protte guod.

It moat wenne, osa wenne.

We binne yn in mienskip telâne kaam, fan aldere minsken. Neat opsjin fansels, wy binne ek de jongsten net mear.

We hawwe it hjir best, ik moat sizze hiel best.

Middeis presys om tolve oere stiet it iten op tafel. En wat foar iten! As kaam it ùt in trije stjerren restaurant.

Mar dochs moat ik wenne oan it libben hjir. It binne allegearre leave froulju, hear, hja wolle alles foar ùs dwaan.

Der wurde medisinen rûndield en der wurdt streng op tasjoen as it wol kloppet. Dat moat ek wol by in soart dementearjende lju fansels, dat begryp ik wol.

Mar dan kinne sy my noch net, ik bin selsstannich en kin noch hiel goed op my sels passe.

"Hawwe jo in kompjûter!?" freegje se ferheard.

"Is dat sa gek?" freegje ik.

"Dat komme wy hjir net faak tsjin is it andert."

"Ik kin my noch skoan rêde, hear ...."

Reanimearje

troch Posted on 3 Comments 1 min read 806 views

Wolle jo ek reanimeare wurde?" freget de suster wylts se de gerdynen om myn bed ticht lûkt.

"Hoe sa?" freegje ik; "Ik ha allinnich mar de gryp."

"Dat is standerd." seit se; "Dat moatte wy freegje."

"En wat is it telfoannummer? Wa kinne wy skilje as it mis giet?" 

"Ik soe it net witte." sis ik; "Hja wurkje allegearre."

"Lit mar gewurde. As  it sa fier is, dan sis ik it wol."

"Ne," seit se; "dat moatte wy fan tefoaren witte. Jo witte it mar noait."

Se freget my it himd fan it got. 'Wannear binne jo berne en wat  foar jiertal?' 'Se is oan it ùtfinen hoe fier de diminsje taslein is.' giet it troch my hinne.

"Wat foar dei is it hjoed en wat foar datum?" freget se.

Der moast ik oer nei tinke: ik wit wol de datum want it wie oars ùs mem har jierdei west. Mar de dei koe ik my net herinnerje. "Witte jo dat miskyn ek?" freegje ik.

It bliuwt efkes stil. "Nò jo my dat my op de man ôf freegje... Ik wit it ek net." seit se.

"Dus," sis ik; "der mankearet neat oan ùs beide kadaster!"

We moatte laitsje, it ies is brutsen tusken ùs. Nei koart oerlis mei har meardere bringe se my op seal. Ik nim my foar om it er mar fan te nimmen. Wannear wurde jo wer sa yn de watten lein?

En dat allegearre troch de gryp.

Wy rêde ùs best

troch Posted on 1 Comment 1 min read 943 views

Hoe giet it mei jimme?" freget de buorfrou by it tôgjen fân de smoargens nei de dyk. "Goed hear." sis ik; "Wy rêde ùs best."

"Hoe giet it mei jo man?" freget se rinnende wei. "Best, hear." sis ik en sis mar net hoe it echt giet; it is in formalteit. Se is hastich en yn gedachten allang wer earne oars.

"Hoe giet it mei jimme?" freget ien fan de tsjerke. "Goed, hear." sis ik. Wat moat ik derop sizze?

Moat ik fertelle dat hy ferjitlijk wurdt? Dat wy alle dagen nei syn gehoarapperaat, syn stok, syn toffels en syn gebit sykje?

"Hoe giet it thùs?" freget in soan meilibjend oer de telefoan. "Goed hear, wy rêde ùs best." sis ik.

Dat is ek sa, net ien wurd is ferkeard. It giet goed mei ùs, wy hawwe ommers inoar noch?

"Hast myn skuon ek sjoen?"

"Ik kom er oan!"

 Wij rêde ùs best ...