Om it hus

Ûngemak

troch Posted on 3 Comments 0 min read 526 views

Wet-Floor-Slippery-Caution-Sign-S-4374“Brûksto  ek wat yn `e kofje?” freegje ik har.

We hawwe besite fan ùs pastorale wurker.

Hja komt regelmjittich es lâns. En dan ha wy faaks in goed petear. Oer de  gemeente, de nije dûmje en wer`t wy dit jier mei fakânsje hinne sille. Ik rin dan hin en wer om elk fan kofje te fersjen.

Mar dizze  kear giet it mis.

Ik bliuw mei myn toffel heakjen en belânje langùt op`e grûn. Myn man wol my opheine mar stroffelet ek en falt mei syn rech op `e telefyzjetafel. Ferheard en net begripend sjocht de pastoralewurker del op de beide minsken dy oan har fuotten lizze.

Se besiket ùs ien foar ien oerein te krijen wat in hiele poepetoer is. Nei in protte gedoch sitte wy wer tsjin inoar oer. 

“Hawwe jimme ek wat brutsen?” freget se ungerêst. We sjogge inoar oan en kinne net mear bykomme fan it laitsjen.

Myn man kin net laitsje, sjocht er de humor nèt fan yn. Hy hat syn ribben knieze. Ik ha mei him te dwaan en triuw in kessen yn syn rech.

By it fuortgean seit se: “Sân besite ha ik noch nea meimakke. It is wer es wat oars.”

“Kom mar gau es wer.” sis ik.

Ûngemak … 

Myn tùn

troch Posted on 2 Comments 0 min read 405 views

photo379551891105884240-bewerkt

Myn tùn is myn alles. Ha ik it somstiden dreech, dan gean ik de tùn yn. Ik set de skeppe yn `e grûn en hoe fierder ik dol hoe mear ik myn emoasjes kwyt kin.

Ik fertel de Goudsjeblommen  en de Fioeltsjes wat my dwers sit. It unkrûd lùstert mei en bewege har sêft hin en wer. De slakken ha de tiid en heare geduldich nei myn ferhaal.

‘Werom makkest dy sa drok om?’ sizze se; ‘Doch krêkt as ùs, wy binne op it ein like fier as jimme.’ 

‘Ja , mar,’ sis ik; ‘jimme hawwe de tiid en ik net.’

Se geane allegearre om my hinne sitten. In Podde klimt op in stien want hy wol gjin wurd misse. In foarse Langskonkmich makket om gjin tiid te missen in web yn myn hier.

Ik sit mei in probleem .’ sis ik. De Goudsjeblom tilt syn kopke omheech, de Beltsjeblommen sjogge nei underen. In Krobbe kriget in skrobbearing en de wjirm moat him ôfjaan. De beammen bûge hun krunen; de spanning is fielber.

‘Wy wolle ferfarre.’ sis ik; ‘De tùn wurd my te oermânsk.’ Der falt in grutte stiltme om my hinne.

‘Ja mar wy kinne dochs mei helpe?’ seit de krobbe. ‘Sst,’ seit de wjirm; ‘oars gean ik wer de grûn yn.’

Ynkoartens komme we wer byelkoar en dan sille wy it er noch es oerhawwe.

Wer moat ik dan hinne mei myn gefoelens, myn fertriet en blidens? freegje ik my ôf. Myn tùn. Ik kin myn freonen net misse…

De tiid sil it leare

troch Posted on 1 Comment 0 min read 428 views
fiets

Ik ha jierdeibesite. De kring wurdt ta myn fernuvering elts jier lytser. Mar sa giet it as min âlder wurd. It binne freonskippen fan lang ferlyn.

Wy witte hast alles fan elkoar; wa bern hat en wa net. Wa `t skieden is en wer in freon hat. We mije lestige underwurpen sa as jildsaken want der sit noch al ferskaat under it ploechje.

Twa hawwe krekt in elektryske fyts kocht. Hoeden wurde dy efter yn de tùn set, it is ommers rôversguod? De iene hat er twa slotten op en de oare in grutte.ketting.

Efter oan stiet yn it skaad in rollater.

Hy is wat skruten: hy kin net mear meikomme fynt er.

Myn skoeter stiet yn`t hok  en kin noch krekt de rollater sjen. Se knypeagje nei elkoar en sizze  sùntsjes: “We komme beide wer`t wy wêze moatte.

It petear giet letter oer wichtere saken sa as literatuer.

“Wa lêst er noch in boek?” freget er ien.

Ferskate lju lêze noch boeken. Ik hâld my wyslik stil want ik ha ommers myn tidenhawwetiden.nl.

Ik fiel my skuldich: ik moat mear literêr wurde.

Efkes letter ferdwine de elektryske fytsen.

Wa komt  no fierder yn it libben? De elektryske fyts, de skoeter, de rollater as de literatuer?

De tiid sil it leare …

Oanpasse

troch Posted on 0 Comments 1 min read 331 views
Se neame my Stientsje. Hoe komme se derby? Ik ha my foarnaam net nei dy namme te lústerjen. Wa neamd syn kat nò sa?

Wat tinke dy lju wol net? Ik ha ek sa myn grutskens. Dat witte dy lju net mar ik bin in kat fan hege komôf. Ik ha yn in hiel grut hûs wenne, sy neamden dat in kastiel.

Ryk wiene hja mar de bisten wiene der op ta. Ùt noad binne wy as bisten op in moarn byelkoar west te oelizzen; wat sille wy dwaan?

De kanarje hie it grutste wurd, de hûnen wiene it no es einliks iens mei de katten. Lokkich hie ien fan ùs in kattemobyltsje en hat de saak wrâldkundich make.

Foar dat ien fan ùs it yn it snotsje hie waarden wy yn in biste-ambulânse poate.

En sa kamen wy meielkoar yn in asyl terjochte. Fan kastiel nei asyl. Mar ik eamelje net, de lju dogge hja best.

En ik… Ik bin Stientsje fan it Kastiel. Ik sil my oanpasse moatte.

Ik sil besiikje dat hja like folle fan my hâlde sille as fan hja hûn…”

vensterbank800

Batterijen

troch Posted on 0 Comments 0 min read 367 views
giphyHawwe jimme wol es tocht hoefolle apparaten wy sa stadichoan oplade moatte? Mobyl, tablet, skeerapparaat en noch folle mear ark.

Mar wat binne se handich! We kinne er net mear sûnder, miene wy. Mar jo moatte der wol optiid by wêze oars binne se dea en jo hawwe er neat mear oan.

En dat gefoel oerkomt my ek wol es, dat myn batterij leech is. Der binne soms dagen dan wol it net. ‘Wêrom sil ik my drok meitsje?‘ tink ik dan.

It selde wurk komt alle dagen wêrom… wat hat it allegearre foar nut? De dagen rige har oanelkoar en en de batterij laat net mear op.

Ik sjoch nei bûten en sjoch in Klyster yn in panne wetter baaien. Wyld giet it er om ta. Kopke ûnder en maar wer kopke ûnder, de fearren wurde ien foar ien neisjoen.

Ynienen tink ik by my sels; ‘Hy moat dat dochs ek eltsedei dwaan? Wêrom kin ik dat dan net?

Myn batterij is wer fol. Ik kin de wrâld wer oan. Tankje Klyster!

Batterijen …

Bisten

troch Posted on 1 Comment 0 min read 390 views
vensterbankJimme moatte wer in bist ha.” seit de soan. “Mar,” sis ik; “we binne noch yn `e rouwe fan ùs Max.

Dan is it krekt goed. It feravensearret wat.” seit er.

En sa gean ik mei mingde gefoelens nei`t Heerveld, in asyl yn Lùnbert.

It is in prachtige modern gebouw wer`t →

bisten yn skjinne hokken sitte en alle romte hawwe om hja te ontjaan.

Ùt ferskate hokken wurde wy opsedearre. De iene kat krûpt deabenauwd efterien en de oare sit deun tsjin it gaas oan. Ek is er ien dy yn syn kuorke bliuwd en my ûnfersteurber oansjocht. Jo kinne oan syn hâlding sjen; ‘Dit wurd dochs neat!

Dy moat it wurde.” sis ik. Dy gefoelens dy sy hat werken ik wol; dy ha ik somstiden ek fan. ‘Dit wurd dochs neat.’

Nei dat wy oerien kaam binne en de papieren ynfollet hawwe geane we nei hûs. Dea stil sit se yn ‘e koer en sjocht my strak oan. Wy sille der tegearre in sukses fan meitsje ûnthjit ik har.

Bisten …

Hiel Fryslân Bakt

troch Posted on 0 Comments 0 min read 353 views

rudolph-kookt-1-rudolph-van-veen-02

“Heel Holland bakt.”

It is in hype wurden. Jo kinne de telefyzje net oan sette as se binne oan it iten siden. En net te ferjitten de baksels en brousels fan prachtige taarten en sa fierder.

Sa fergapje ik my oan it moaie ark dat hja ta har beskikking hawwe. Moaie potten en pannen om fan de kokenrêding mar te swijen.

Eltsenien kin itensiede seit min, it hoecht net dreech te wêzen. “Goede en duidelijke basisrecepten.” Der giet it om seit Rudolph van Veen.

It resept moat ienfâldich wêze. Jo moatte net fuort begjinne mei in preitaart mei Roquefort.

En dan is it him just; ik wol yngewikkelde dingen meitsje. Net altyd in gehakbal as utbakke spek.

Mar foar dat ik oan `e slach gean wol ik earst in nije koken hawwe.” sis ik tsjin myn man.

Oprèdde sil ik; alle âlde potten en pannen nei de Omrin. De fleispanne fan ùs mem giet earst de doar ùt en de pankoekspanne fan skoanmem er efteroan.

Ik sil skjin skip meitsje en dan sil elts fersteld stean fan myn itensiederskeunst.

Jimme sille noch in soart fan my hearre. Miskyn wol op Omrop Fryslân ….

Hiel Fryslân Bakt.

Glêdens

troch Posted on 0 Comments 0 min read 949 views

Naamloos-1

Glêdens wat kin dat alles untregelje. Sikenhûzen dy net operearje koene, ek sa mei brânwacht dy net utrukke koe. En dan de minsken dy net nei hun deistich wurk koene.

En dochs hat it ek syn goeie kanten. Sa as yn ùs  strjitte; gewoanwei swaaie wy nei mekoar mar dermei hâld it op. Mar no wie it oars elkenien stie klear om te helpen.

Twa famkes leine mei harren fyts yn unmacht op `e dyk.  Algauw wienen er lju dy har oerein holpen. De iene auto nei de oare strâne tsjin ùs tùnhek.

Wy eamelden net mar hiene begryp foar de sjauffeurs.

Skoallen dy ticht bleunen ta grutte ferdividaasje fan de bern. We hawwe dat allegearre meinimme kinnen fia de media.

De wrâld sjocht er hjoed-de-dei somstiden hiel beroerd ùt. Mar dochs as it er op oan komt steane wy skouder oan skouder.

Dan kom de ienigens wer boppe wer`t wy altyd as folk bekend om stiene.

Mooglik moat er earst wat barre om dat mienskipsgefoel werom te krijen sa as glêdens

Buorlju

troch Posted on 0 Comments 0 min read 370 views
pancake-flip-oIk bin oan it pankoekbakken. Net allinne foar ùs sels mar ek foar de buorren.

Myn buorman sil mei syn freondinne nei Amerika. Sy hat yn Ohio twa soanen wenjen. De iene sil trouwe en der wolle se by wèze.

Hy hat noch noait yn in fleantùch sitten en de taal sprekt hy ek net. Mar hy hat Beitske by him en dy sil de kommende wiken tolk foar him  wêze.

Ik bin de lêste pankoeken oan bakken, dan ha se de lêste dei der gjin drokte mear mei.

It sil my benije hoe as dit giet. Ik tink dat hy it leafst thus bliuwe soe mar dat sil hy nea merkbite litte. “As ik unwennich wurd kin ik net earder thùs komme.” seit er tsjin my mei in gesicht dat boekdielen sprekt.

We nimme ôfskie fan elkoar, ik krij in tùt en in earm om my hinne wat ik fan him net went bin.  Wylts betink ik my dat ik him misse sil.

We swaaie oant se de  bocht om binne.

Buorlju.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien