Om it hus

Skrutens

troch Posted on 8 Comments 1 min read 289 views

Ik ha wat foar mem meinaam” seit er.

Mei in grutte haal fan syn earm wurdt de tafel leech makke. In foarse doaze wurdt midden op `e tafel set.

“Wat moat dat?” sis ik wantrouwich. Ik kin dizze soan, hy komt altyd mei ferrassingen. En faaks komt hy mei ark oansetten dy `t my fier boppe de pet gean. Wat hy oer hat wurdt faaks by ùs delplante.

“Lit mar sjen.” sis ik en pak er in stoel by.

Protten papier wurde op `e grûn smiten en dan komt er in grutte griene bak te foarskyn. Yn spanning sjocht er my oan.

“Wit mem wat dit is?” freget er.

“No, gjin kofjesetapparaat.” sis ik.

Dat sjoch ik sa wol. It is in scanapparaat dat foto`s scanne kin.

Ach heden, hitske.” sis ik; “der begryp ik neat fan.”

“As mem kofje hat sil ik ùtlizze.”

En sa besiket er my weiwiis te meitsjen yn wat by syn generaasje de gewoanste saak fan de wrâld is.

Skrutens foar it nije.

Wat ik net kin en net behearskje sit er djip yn. Mar dan betink ik my dat dit fan alle tiden is. Ûs mem hie dat ommers ek; stofsûger, mikser en kofjesetapparaat… se moast er earst neat fan hawwe.

Mar as der dan mar ien is dy geduld mei jo hat, dan sjoch ik de nije tiid wol sitten. Skrutens…

 

 

 

 

 

 

 

Jelmer

troch Posted on 5 Comments 1 min read 445 views

Tink er om!” ropt se. We sitte achter yn de tùn, myn buorfrou en ik.

It is stil om ùs hinne. In protte minsken binne al op`n paad. De stilte wurdt allinnich fersteurd troch fûgels en it ferkear yn de fierte. In trein lit witte dat er der oan komt.

Dan ynienen ropt se; “Tink er om!” In grutte moaie brune flinter mei oranje en wite wjukken giet op myn knibbel sitten.

Stil sitten bliuwe hear.” seit se noch es.

“Wêrom?” sis ik.

“Dat is ùs Jelmer.” seit se.

In pear jier ferlyn hat se in soan ferlern oan kanker. Yn ferskate bisten sjocht sy him werom kommen.

We sitte beide deastil. Ik doar my net te bewegen.

Dan komt er in selde flinter neist him sitten.

“Wa is no Jelmer?” freegje ik.

“Wit ik net. Dy it langst sitten bliuwt, tink ik.” seit se.

Efkes letter fleane se in rûntsje om ùs holle en fuort binne se.

Wat is dat dochs mei minsken dat se hun dierberen werom sjogge yn blommen en bisten? Se hawwe se nea los litte kinnen, tink ik. De groede is noch altyd te farsk.

“Dag Jelmer,” sis ik; “komst mar gauris wer.” 

Dy Jelmer…

 

Laila

troch Posted on 8 Comments 0 min read 433 views
Foto: Oleh aka Uno
Om seis oere yn `e moarntiid wurd ik wekker troch lûde mannen-stimmen:“Laila! Laila!”

Ik draai my om. ‘Dat binne wer lette besikers fan It Houtsje as fan It Skûtsje.” betink ik my.

Mar it hâld mar oan. Ek yn it goeie ear hear ik: “Laila! Laila!”

Oeren oan ien giet it troch. Ik kin Laila wol sjitte sa stadich oan. Der sit neat op; ik moat mar es sjen wa `t Laila is.

Twa manlju steane by ùs achter hûs. Unrêstich rinne se hinne en wer. Ik gean nei bûten; “Siikje jimme wat?” freegje ik.

“We siikje Laila.” sizze se.

“Wa is dat?” freegje ik.

“Dat is ùs kat.” De iene man kin it gûlen hast net litte, de oare seit kordaat; “Mar hy komt wol werom hear! Wy hâlde fan him en dat wit hy wol.”

De hiele nacht binne se al oan it siikjen. Hy hat al syn maten ùt it tehûs byelkoar skarrele en mar roppe en mar siikje.

“Moatte jimme net nei `t asyl skilje ?” freegje ik; “Miskyn is hy der hinne brocht.”

“Ha wy al dien.” seit de iene wert Laila fan is.

“Miskyn is hy dea rieden.” oppenearret ien. Dat falt net goed by de  oare  manlju. Fertwivele sjogge se mekoar oan. Hoe moat it no fierder sûnder Laila?

Ik nim my foar om moarn in nije Laila te heljen.

Grouwens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 207 views

Myn buorfrou komt efkes lâns. Docht se wol faker. It kin moarnsier as op `e neimiddei wêze.

Yn `e fierte hear ik ha al oan kommen. Eltse sin wurdt bekrachtige mei in grouw wurd, faaks mei in flokwurd.

Fersichtich ha ik har der al es op attindearre. In skofke gong it goed, mar do wie it wer raak.

“Gelske,” sis ik; “wêrom flokst sto sa?”

“Doch ik dat?” seit se fernuvere. “Ja,” sis ik; “hast sto befestiging nedich foar was sto seist?”

Do bist kristelik, hè?” seit se; “Ik sil er rekken mei hâlde.”

“Dat is it net allinnich.” sis ik; “mar it hat ek mei noarms en wearden te krijen.”

In pear dagen ha wy har net sjoen. ‘Se hat it har oanlutsen’, tink ik.

Nuveraardich mis ik har. Ha ik dochs tè rjochtstreeks west, freegje ik my ôf. It is in best minske, se stiet altyd foar elkenien klear.

Ik sit er oer yn. Soe it wol wer goed komme tusken ùs? Mar dan op in moarn hear ik ha al ùt de fierte oankommen, al flokkend op it winterske waar.

“Kom er mar gau yn.” sis ik; “De kofje is brùn.”

Grouwens.

De Rival

troch Posted on 0 Comments 0 min read 229 views
naamloos-1Yn it ramt fan it Tsjerkepaad wie der yn ùs tsjerke in tentoanstelling fan skilderijen fersoarge troch eigen leden.

Under de tsjinst waard myn oandacht hieltyd lutsen nei ien bysûnder skilderij.

It is in sleepboatsje dat oan de kaai leit. Twa grutte lânfêsten hâlde him fêst oan de steiger. De skilder hat felle kleuren brûkt.

Blauwe golfkes mei wite skomkopkes dûnsje om him hinne. De loft is besiede mei hûnderten skieppewolkjes.

En eltse sneintemoarn hinget it boatsje noch oan de muorre.

Ik sjoch de makker fan it skilderij sitten en kin net litte om te freegjen wat it opbringe moatWe komme oerien.

“Mar net earder as it Tsjerkepaad foarby is.” seit er.

Sa sein, sa dien.

Hjoed ha se him  brocht. De heak siet al yn de muorre, ik hoegde him allinnich noch mar op te hingjen.

Tige tank, Bartele Bokma. Do hast dit minske tige lokkich makke.

Netwinske bisite

troch Posted on 0 Comments 0 min read 251 views

naamloos-1

Ik sit yn è tùn. It binne fan dy seldsume simmerjûnen dat alles om jo hinne stil is. De fûgels hawwe foar de nacht in ûnderkommen socht. It ferkear yn `e fierte stjert langsum ùt. Ik bin allinnich en tink oer de dei nei.

“Buurvrouw!” ropt in stim. It lûd komt ùt in flat achter my. “Is het goed dat ik even bij u kom zitten? Ik neem wel in drankje mee.” Foar dat ik der wat tsjinyn bringe kin rattelt er al immen oan it thùnhikje.

Der stiet er in grutte brune, breedskoudere man voor my. In soarte fan bodybuilder, ik ha him wol es metten.

Heeft u glazen?” seit er; “Ik heb mijn eigen drankje meegenomen. Houd u van Wodka? Ik meng die meestal met cola.”

“No né.” sis ik; “Ik ha myn eigen drankje.” en nip fan myn tee dy yntiid kâld wurden is.

Dan begjint er te fertellen.

Wer hy wei kommen is. Syn mem wie in Deenske, syn heit in Arabier en fia Rotterdam binne se yn Fryslân telâne kaam.

It petear kriget in oare winning. De Wodka begjint te wurkjen. Hy is wurkleas en jout de oerheid de skuld. Ek de Amerikanen, de Joaden en de Kristenen krije der fan lâns. ‘Al dy oanslaggen en oarlogen, dat is de skuld fan it grutte jild’ seit er mei in grimmitich gesicht.

Hy wol him ta wenjen sette yn Almere, seit er; der binne mear donkere minsken, der falt hy net sa op.

Ik gean oerein en huverje. “It wurd my hjir te kâld.”

Efkes letter hear ik it thùnhikje ticht klappen.

Netwinske bisite…. Brr.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien