De wrald

Foltôge libben

troch Posted on 1 Comment 1 min read 208 views
Bron: Shut in – Flickr (Creative Commons)
We sille sneon te middei byinoar komme. Ùs mem wol net mear fierder libje. Ik hie wol troch dat it slim mei har wie mar dat it sa wie, dat wist ik net.” seit se fertrietlik.

Myn freondinne hat it er dreech mei.

Hjoed-de-dei kin min it mei de dokter en de minsken om jo hinne oerlizze. It bliuwt dreech, leauw dat mar. It binne beslùten dy net werom te draaien binne.

Ik bin by in freon op besite. Hy hat nei seis jier kanker de striid op jûn. Wit hoefolle chemokueren hat hy undergien. Nei eltse kontrôle krige hy goeie berjochten. Hie hy wer hoop en siet er wer fol mei plannen.

Dan seach ik him wer sa as hy eartiids wie; in rizige kreaze fint mei in grut bosk hier. We hâlden hoop dochs moasten wy him okkerdeis loslitte.

‘Wat is in foltôge libben’? freegje ik my ôf.

We kinne er allinnich mar mei respekt oer hawwe!

Foltôge libben.

Grouwens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 207 views

Myn buorfrou komt efkes lâns. Docht se wol faker. It kin moarnsier as op `e neimiddei wêze.

Yn `e fierte hear ik ha al oan kommen. Eltse sin wurdt bekrachtige mei in grouw wurd, faaks mei in flokwurd.

Fersichtich ha ik har der al es op attindearre. In skofke gong it goed, mar do wie it wer raak.

“Gelske,” sis ik; “wêrom flokst sto sa?”

“Doch ik dat?” seit se fernuvere. “Ja,” sis ik; “hast sto befestiging nedich foar was sto seist?”

Do bist kristelik, hè?” seit se; “Ik sil er rekken mei hâlde.”

“Dat is it net allinnich.” sis ik; “mar it hat ek mei noarms en wearden te krijen.”

In pear dagen ha wy har net sjoen. ‘Se hat it har oanlutsen’, tink ik.

Nuveraardich mis ik har. Ha ik dochs tè rjochtstreeks west, freegje ik my ôf. It is in best minske, se stiet altyd foar elkenien klear.

Ik sit er oer yn. Soe it wol wer goed komme tusken ùs? Mar dan op in moarn hear ik ha al ùt de fierte oankommen, al flokkend op it winterske waar.

“Kom er mar gau yn.” sis ik; “De kofje is brùn.”

Grouwens.

Mankelikens

troch Posted on 2 Comments 1 min read 205 views

Ik stean foar `t rùt, er hinget in dikke mist. De strjitten lizze er ferlitten by. It is stil, de measte lju hawwe tusken de feestdagen frij naam.

Sokke dagen komt de bedriuwichheid let op gong. As it no de mist is as it ferlittende ùtsicht der oerfalt my in gefoel fan mankelikens.

‘Wat is dat dochs?’ freegje ik my sels ôf; ‘Dat ik san hekel ha oan de dagen tusken Kryst en Âld & Nij? It binne lege dagen, sûnder betsjuttng.’

De krystbeam sjocht my ferwitend oan as ik him begjin ut te kleien. Ik praat tsjin him en liz ùt werom. “Omdat ik my sa fiel.” sis ik; “Der past gjin oerdied fan ljocht by.” 

Ik gean op `e grûn sitten om de lêste slingers dr ùt te plùzjen. Wylts de beam stadich oan untmantele wurd, geane myn tinzen werom.

Myn suster dy hommels weirekke en goekunde dy wy misse moasten. Ik wit wol: it wiene minsken fan âldens mar sommige litte in leech plak achter. Ùs hûn dy wy nei sântsjen jier mei in protte triennen bedobbe hawwe.

Ik sjoch nei bûten: de sinne wrakselet him in paad troch mist flarden hinne.

Ynienen tink ik; ‘Dat moast sto dochs èk kinne.’ en rjochtsje myn rêch …

Mankelikens …

Wer geane jimme hinne mei de Kryst?

troch Posted on 1 Comment 1 min read 195 views

Wer geane jimme hinne mei de Kryst?” freget it jonkje. Se sitte mei hun fjouweren op it skoalhek. Se ferfele hun in bytsje.

“Wer geane jimme hinne mei de Kryst” seit it jonkje noch in kear. ‘It is no ùs mem har beurt.” giet er fierder; “Mar ik ha der gjin nocht oan. Ik mei dy frou net dy it plak fan myn heit ynnaam hat.” 

In oare jonge falt him by; “Ik moat nei myn heit en syn freon, net in rare fint hear, hy docht syn best om it my nei ‘t sin te meitsjen.” 

De tredde jonge seit: “Wy sille meielkoar Kryst fiere en dan komme al dy bern ek fan dy oare lju.”

“Mar,” seit de fjirde jonge; “dat is dochs moai, safolle minsken. Ik bin allinnich mei myn mem. Mar wa komme er dan allegearre?” giet er fjirder; “En kinne se wat meielkoar opsjitte?” 

“Sokke dagen wol,” seit er; “elts docht syn best om it gesellich te hawwen. Mar as ik by heit bin, dan moat ik oan ùs mem tinke.”

“En ik oan ùs heit…” falt him ien by.

It is net sa maklik mear hjoed-de-dei. Eartyds hiene jo ien heit en ien mem. Dat gong ek net altyd goed mar dochs hoegden jo as bern net te kiezen.

Wer geane jimme hinne mei de Kryst?

It toatsje

troch Posted on 1 Comment 0 min read 192 views


tubJan Terlouw hat wat sein yn ‘De Wereld Draait Door’ by Matthijs van Nieuwkerk. En as Jan Terlouw wat seit, dan moat jo wol efkes ophâlde wert jo mei dwaande binne.

Mar dizze kear wie it oars; hy hie it no es net oer syn boeken mar oer de moraal fan hjoed-de-dei. Hy bedoelde er mei dat it fertrouwen yn de minske foart is.

Wy fertrouwe elkoar net mear.

As metafoar neamde hy it touwtsje ùt de brievebus fan eartiids. By ùs stie de efterdoar altyd iepen sa as by eltsenien  

Eltse jûn wurdt by ùs it thûnhek mei in swier slot ticht dien. Ek nei achten dogge wy de doar net mear iepen. Foar en achter hûs binne flits lampen kaam dy geregeld oan geane as ùs kat er lâns giet.

‘Moat it no sa?’ tink ik dan by mysels.

Ik langje wer nei de tiid fan do ik lyts wie. Do ùs mem it jild yn it flesserek by de dyk sette en Jeen it wiksel jild wêrom lei.

Wannear soe dat fertrouwen yn elkoar wêrom komme?

As binne dy tiden foargoed foarby?

Mar hoe de tiden ek feroarje meie, ik bliuw leauwen yn it toutsje. It toutsje dat minsken meielkoar ferbynt, wat foar kleur, ras as leauwen dan ek.

Lilk

troch Posted on 1 Comment 1 min read 268 views

505264388
Ik bin lilk. Ik sil jimme sizze wêrom.

In ferpleechster dy ùs sa no en dan opsiket, sei; ‘Jo moatte sjen om in alarmknop foar jo man. Want as jo fuort binne en hy falt, dan kin hy op dy knop drukke.’

Sa sein, sa dien. Earst mar nei de hûsdokter skilje. ‘Dat wurdt dreech,’ seit de assistinte; ‘de fersekering fan jo man is net sa noflik.’

En ja hear… in skofke letter skillet it frommiske fan de fersekering. Ik moast ‘wat mear de doar ùt’, ik wie ‘net lang genoch fan hûs’ seit se.

Do frege se as wy ek thùssoarch hiene en as dat net sa wie, dan wie it ek net needsaaklik.

‘Ja mar,’ sis ik; ‘de oerheid wol dochs dat de âlderein sa lang mooglik thùs bliuwe ? Werom dan net mei in pear oanpassingen? Is ek noch folle goedkeaper.’

Soene wy net mei inoar massaal de alarmknop brûke moatte?

It giet my fier boppe de pet ….

Lilk.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien