Weemoedigens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 238 views
Foto: Michael Gaida | PixaBay
Trije dagen efterinoar lizze der leedbrieven by ùs op de doarmatte, fan trije lju dy wy goed kinnen hawwe, de iene better as de oare.

Se binne foar in grut part in ein mei ùs oprûn op ùs libbenswei.

Ik gean der by sitten en lit se stik foar stik oan myn eagen foarby gean.

Op ferskate wegen binne wy elkoar tsjinkaam. De iene troch it tsjerkelik wurk, en de oare troch houlik. De lêste as wurknimmer, dat fjirtich jier duorje mocht.

Mei elkoar oprinne, dat betsjut hichte- en djiptepunten mei-inoar diele.

Se litte in fremd, leech gefoel by my nei. It wie ommers sa gewoan, se wiene der altiid by.

Ik tear de leedbrieven mei weemoedigens op en bin tankber dat ik dizze minsken yn myn libben moetsje mocht.

Weemoedigens

Holland-Amerika Lijn

troch Posted on 2 Comments 1 min read 317 views

Mannestimmen fan in shantykoor sjonge oer fiskers dy hun libben lieten op sé. De seal is ofladen en mannichien sjongt mei, kin min de tekst net dan nùndert min gewoan mei.

Neist my sit in kreaze steatige frou -al op leeftyd- se hat wat oer har wat myn oandacht lûkt. Sy sjongt net mei mar stoarret nei it programma.

Se draacht in trainingspak mei in grut embleem fan de “Holland-Amerika” der op.

Dat is men hjir net went fan in frou fan dy âldens. Der moat ik mear fan witte en freegje; “Heeft u gevaren?”

En dan begjint se seft te praten om net te steuren. Se wie frij faam en hie jierren lang hostess west op it grutte ferneamde skip.

En sa befarre wy tegearre de wrâld en ferjitte alles om ùs hinne.

“Nea de leafde fûn?” freegje ik. “Nee,” seit se; “het schip was mijn grote liefde.”

“Velen hebben een prachtige wereldreis gemaakt en daar mocht ik aan mee werken.” seit se mei in glimke.

Ik gean nei hûs, yn gedachten by de hostess fan de Holland-Amerika Lijn.

Ik wol bliuwe …

troch Posted on 1 Comment 1 min read 254 views
Foto troch frommeske Kat Jayne fan Pexels
Ik wol bliuwe.” seit se striidber, de hânnen yn de skelksbûse en de fuotten wiidùt.

Sa stiet se foar my nei dat ik har sein ha dat de bern grut genoch binne en wy ùs sels wol rêdde kinne.

Se wie al jierren by ùs, twa kear yn `e wike kaam se de boel te behimmeljen.

Fergroeid mei ùs hùshâlding. As wy wer es wat kwyt wiene; Frou Stienstra wist wert it lei.

Se naam de telefoan oan en koe sa troch de jierren hinne ùs hiele famylje en goekunde.

Mar se wie net mear nedich.

“Ik wol net foart.” seit se oerstjûr en gûld it ùt.

“Ik wol hjir bliuwe!” ropt se; “Jo hoege my net te belenjen. Ik wol it fergees wol dwaan. It is myn utsje, thùs ha ik neat mear.”

Se is noch in pear jier bleun, oant se troch in auto oanriden waard.

Faaks moat ik noch oan har tinke, bliid dat ik har kinnen ha.

En tankber dat wy wat betsjutte koene yn har kleurleaze bestean.

“Ik wol bliuwe …”

Nasjonale Foarlêsdei

troch Posted on 5 Comments 1 min read 236 views

Dat Ûs Foppe goed yn fuotbaljen is witte wy allegearre wol.

Mar sûnt juster wit ik ek dat hy hiel goed ferhalen fertelle kin.

Yn it kader fan de Nasjonale Foarlêsdei wie hy as spesjale gast yn ùs fermidden.

Middels in grut skerm ferhelle Foppe oer it hûntsje Harry dat ferdwaald wie.

Jong en âld hongen oan syn lippen.

Mei in High Tea en lekkere hapkes fleach de middei foarby.

“Mei ik in foto fan jo nimme?” freegje ik skrutend want jo witte mar noait mei dy ferneamde lju .

“Jo hawwe leaver in selfie, net? seit er laitsjend en slacht in earm om my hinne.

De middei kin foar my net mear stikken.

😂

Dinnebeam

troch Posted on 4 Comments 1 min read 308 views

Ymponearjend en ùtdaagjend stiet er efter yn de tùn, syn tûken stekke fier oer de erfgrins hinne.

Wy sille ferhûzje mar ik ha gjin each foar it hûs, ik ha allinnich mar each foar dy grutte dinnebeam.

“Wat fynst er fan?” freget myn man; “It falt my wol tsjin; in krap huske mei in grutte tùn.”

Sûnder om my hinne te sjen sis ik; “Wy dogge it.”

“Mar do hast it hûs net iens sjoen.” seit er, fernuvere.

En sa gongen wy oer.

Troch de jierren hinne ha wy in betrouwensbân opbouwd, De Dinnebeam en ik.

Do de bûtelânske buorman him omseagje woe om dat er lêst fan de nullen hie, ha ik dat mei gefaar foar eigen libben keare kinnen.

Max en Olly, ùs Cockers, Pinky de Poes. Porky en Bes, katten fan ùs soan, binne tusken syn woartels begroeven.

En no sille wy wer fuort, en moat ik de beam efter litte. We hawwe it tegearre goed troch praten, hy hie der alle begryp foar koe ik wol merkbite.

“As de lju de bile net yn dyn lea sette, dan hast noch in lang libben foar de boech.” sis ik.

En sjoch net mear efterom.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien