De Famylje

Wist noch wol?

troch Posted on 4 Comments 2 min read 1253 views

tsjerke-bewerkt"Wat hasto dochs mei it doarp?" seit myn suster. Se hat nea wat hân mei ùs doarp wert wy berne en opwaakse binne.

Ik wol. Fan jongs ôf oan wie it myn doarp. De minsken wert ik allinnich de foarnamme fan koe mar net de efternamme. Hun aardichheden en onaardichheden  dy wist elken ien.

Der wie in kristelike en in iepebiere skoalle. 'In fine en in grauwe' sei min wol. Der wiene Herfoarme,  Grifformearden en Menisten. De grutte brêge wie de grins; sneins gong elk nei syn eigen tsjerke. Der wie do ien Jehova tsjûge en in ynkele roomske dy gong nei Jirnsum.

Yn de oarloch learden wy inoar pas goed kinnen. Wy wisten fan elkoar; dy is fertrouwd en dy net dus pas op!

Mar foar it grutste part foarmen de doarpsgenoaten ien front tsjin oer de agressor.

Oantinkens fan eartiid komme somstiden samar by my boppe.

Hoe wy swommen yn de feart en ljipaaien sochten yn de maitiid. Mei myn bruorren it lân yn te fierljeppen. Myn earste feintsje wert ik stikem mei yn it singeltsje rûn. Grul, de skuonmakker dy neist de skoalle wenne en alle dagen de learkes fan ùs kleppers meitsje moast.

We hiene altyd bisten wert wat oan mankearre, in hûn sûnder poat en in kreupele kat. Kninen dy fet meste waarden foar de Krystdagen mar dy wy temûk los lieten as it safier wie.

"Wist noch wol?" sis ik tsjin myn suster.

Se begjint oer it waar ...

Hannen

troch Posted on 4 Comments 1 min read 913 views

photo379551891105884282-bewerktHy sit tsjin oer my, syn hân om de knop fan de stok. De trouring om de oare finger want dy is te rom wurden.

Ik sit foar him oer en ynienen falle myn eagen op syn hannen. Under it petear dat wy hawwe, ferteld hy wiidweidich wat him eartiids oerkaam is. Ik kin dy ferhalen en kin se ùt de holle. Mar ik doch krekt as is it de earste kear.

En sa falt myn each op dy iene hân dy `t hy om `e stok klemme hat.

De hân dy hiel wat meimakke hat. Moaie en minder moaie dingen. Blauwe ieren slingerje oer de hân hinne.

Dy hân hat leaf hân mar ek wol ferkrampe west fan lilkens. Ek hat hy wol es mei lege hannen stien by it ferlies fan in bern.  

As sa it net gong yn it bedriuw sa hy it woe. En bedondere waard troch minsken wert hy de hân foar ynt fjoer stekke soe.

Betrouwen yn de minsken is troch de rin fan de jierren minder wurden. Se hawwe grutte groeven efter litten.

Mar lokkich kin de hân noch altiid striele en krêft jaan.

Bliuw altiid dy sels ...

troch Posted on 0 Comments 0 min read 865 views

1950-benjamin-spock"Do moast dy oanpasse." sei myn skoanheit doe destiids.

Doe ik trouwde kaam ik yn in oar miljieu terjochte. Ik moast my oanpasse mar wat dat ynhâld hie ik gjin idee fan.

Ik woe it eltsenien nei it sin meitsje. Ik wist ommers neat, tocht ik.

Ik die myn ùterste bêst. Ik klaaide my sa as nimmen der krityk op hawwe soe. It hûs wie sa ynrjochte dat ik plomkes krije soe. Ik feroare fan tsjerke en gong nei gearkomsten dy by ùs miljieu pasten.

En ik tocht altyd as er wat mis gien wie dat it oan mysels lein hie.

In protte stipe krige ik net.

Doe kamen er bern en ik krige boeken oer opfieding fan Dr. Spock. Want hja tochten dat ik ek neat wist fan opfieden. In leave muoike fan myn man syn kant sei es: "Dit komt niet goed. Ik vond jou zo`n leuke meid. Je bent veranderd."

Troch de jierren hinne fûn ik my sels wêrom en waard wer gelokkich. Ik waard wisser en doarde yn it iepenbier foar myn miening ùt tekommen.

En boppedat ik hie in man troud dy fan my hâld sa as ik wie.

Bliuw altiid dy sels ...

Seltsredsumens

troch Posted on 2 Comments 0 min read 878 views


"Jimme kinne gjin help fan de gemeente krije." seit de jonge man. We hawwe besite fan de Meitinker.

In aardige jonge man, neat mis mei. Nei in pear besiten komt hy mei in einbeslùt.

"Jimme hawwe tefolle ynkommen en dertroch falle jimme bûten de boat." en docht de learen tas ticht. "As jimme gjin sparrekken hân hiene dan wie it goed kart."

"Wer leit de grins?" freegje ik him.

"Jimme hawwe fiifentweintich euro te folle ynkommen yn 'e moanne om yn oanmerking te kommen foar help." seit er freonlik.

"Kom mar yn myn garage." seit de iene soan. "Dy sille wy foar bewenning rè meitsje en kinne jimme moai op ùs bisten passe."

De oare soan seit; "Ik bin er dochs noait. Jimme meie yn myn flat wenje, dan ik sil him bewenber meitsje en kinne jimme moai achter de dôven oan."   

Dweil trochwiet wurd ik wekker.

'Gjin garage. Gjin flat. We bliuwe wert wy binne en sille ûs sa folle mooglik sels rêde', nim ik my foar. Wat er ek barre mei.

De Meitinker giet mar nei minsken dy it nediger hawwe dan wy. Seltsredsumens ...

De oare kant

troch Posted on 1 Comment 0 min read 790 views
lmI1cNFoarsichtich grypt hy nei de mich dy yrritearjend om ùs holle fladderet .

We hawwe in freon op besite en it is altyd gesellich. Fan alles hawwe by de kop; de polityk en hoe fremd hjoed-de-dei de wrâld der hinne leit.

Hy hat syn miening en ik faaks in oare. Mar dat waardearje wy fan elkoar. Sis mar; ik kin wat leie.

Mar dizze middei wurde wy hieltyd steurt troch in blauwe mich.

"Hast ek in skûteldoekje?" freget er; "Dan sil ik him bûtendoar sette."

"Hjir hast in krante.", sis ik en rolje him op.

As hie de mich him stutsen sa fleant er oerein. "Ik bring him bûten!" seit er; "Elk bist hat rjocht fan bestean..."

In neef fan ùs is boer en hat in grutte grientetùn. As wy efkes letter oan it buorkjen binne nimt er de skeppe mei. "Werom moat dy mei?" freegje ik. "Der binne noch al wat slakken om dizze tiid en dy doch ik midstroch. Dy komme dan net wer." seit er.

It griist my oan. "Hast er net wat oars foar?" freegje ik him. "No," seit er; "it is in genedige died. Se hawwe gjin pine en binne foart dea."

'Hoe fier giet bisteleafde?' freegje ik my ôf. De iene wol de mich sparje en de oare docht slakken midstroch. En beide hâlde se fan alles wat libbet.

"Hy docht gjin mich kwea."  sei ùs mem dan as wy it oer immen hiene.

Wy moatte it fan de oare kant besjen, mear fan de bistekant, betink ik my.  En bring de mich hoeden nei bûten.

De oare kant...

hannibal-snail

Fereale

troch Posted on 4 Comments 0 min read 1073 views

IMG_20160801_102133-bewerkt

By it oprêden fan in kast kom ik in kuorke tsjin. It is noch hielendal yn takt. In kuorke fol mei brieven mei grutte griene strikken der omhinne.

Foarsichtich doch ik it iepen en twa steapels brieven komme foar it ljocht. Ik gean der by sitten en begjin te lêzen.

It binne leafdesbrieven fan twa jonge minsken dy tige fereale op elkoar wiene.

Kompjoeter en e-mail wiene er noch net.

En folle telefonearren wie der ek net by; dat wie djûr foar dy tiid.

En sa begûnen dy twa fereale jonge lju elkoar te skriuwen. Yn de rin fan de tiid waarden de beide steapels al grutter en grutter. Sy yn Yngelân en hy yn Fryslân.

En dat is no acht- en fyftich jier ferlyn.

Ik gean oerein, stiif fan`t sitten, en doch se werom yn`t kuorke.

Fereale...

Kleur bekenne

troch Posted on 1 Comment 0 min read 949 views

6a00e008d4d8f088340120a5c7ffe2970b"Mem moat mear kleur bekenne yn har blog." seit de soan; "Hoe tinkt us memmeminske oer de polityk? Oan welke kant stiet mem? En dan noch; kom der es er rûn foarùt hoe mem oer har leauwen tinkt."

"Jonge," sis ik; fan polityk ha ik nea ferstân hân."

Dan hâld ik it wer mei Mark Rutten en fyn him in aardige fint; hy laket altyd. Dan docht er wat dat my net noasket en is it Halbe Zijlstra omdat hy in Fries is fansels.

En dan ha ik wer in weak gefoel foar Emyl Roemer, hy hat in earlike ùtstrieling en kin it aardich bringe.

Ik bin dan ek hielendal net polityk engazjearre. Ik spylje op de man.

Oer it leauwen... dat wurd dreger.

Dat is osa persoanlik, der praat ik net graach oer. Myn neisten witte wol hoe ik er oer tink.

De basis fan it leauwen is hun by brocht. Yn betrouwen dat sy letter hun eigen kar meitsje kinne yn it libben.

Ik bin altyd tsjin religy optwingen west, der binne eartiids de grutste misslaggen troch makke en hjoed-de-dei noch.

Kleur bekenneSawol polityk as leauwen.

Ik rin er net foar wei mar gean it ek net ùt de wei.

Ik wol der dea net lizze

troch Posted on 7 Comments 0 min read 1082 views

Naamloos-1"Kom maar mee." seit se en rint kordaat foar ùs ùt. We hawwe oer en tiid ôfsprutsen, se sil ùs in pear apparteminten sjen litte.

De bern fine dat wy wat mear beskerming nedich hawwe,. Dat fine wy fansels net, dat is altyd sa. De gedachte allinnich al om hûs en hutte efter te litten griist my oan.  

En dan noch de buorren om ùs hinne.

Troch de jierren hinne ha wy meielkoar hiel wat meimakke; skiedingen, berten en ferstjerren.

We binne mei elkoar fergroeid.

De buert is yn de ôfrûne jierren hurd feroare. Jonge minsken binne kaam en âlden ferdwûnen. Flechtelingen ùt ferskate hoeken fan de wrâld ha hja ta wenjen set.

Wylts it frommeske entûsjast de iene wente nei de oare sjen lit rinne wy efter har oan. We sjogge mekoar es oan  sûnder wat te sizzen .

"We  hebben het hier heel gezellig. We gaan vanavond met de bus ergens ijs eten. Ook hebben wij Bingo-avonden met leuke prijzen." giet se mei fjoer fierder.

Nei dat wy ôfpraat hawwe om kontakt te hâlden geane wy op hûs oan.

"Wat seit mem er fan?" seit de soan. 

"Ik wol der dea net lizze." sis ik.

Hy moat laitsje.

Ûngemak

troch Posted on 3 Comments 0 min read 910 views

Wet-Floor-Slippery-Caution-Sign-S-4374"Brûksto  ek wat yn `e kofje?" freegje ik har.

We hawwe besite fan ùs pastorale wurker.

Hja komt regelmjittich es lâns. En dan ha wy faaks in goed petear. Oer de  gemeente, de nije dûmje en wer`t wy dit jier mei fakânsje hinne sille. Ik rin dan hin en wer om elk fan kofje te fersjen.

Mar dizze  kear giet it mis.

Ik bliuw mei myn toffel heakjen en belânje langùt op`e grûn. Myn man wol my opheine mar stroffelet ek en falt mei syn rech op `e telefyzjetafel. Ferheard en net begripend sjocht de pastoralewurker del op de beide minsken dy oan har fuotten lizze.

Se besiket ùs ien foar ien oerein te krijen wat in hiele poepetoer is. Nei in protte gedoch sitte wy wer tsjin inoar oer. 

"Hawwe jimme ek wat brutsen?" freget se ungerêst. We sjogge inoar oan en kinne net mear bykomme fan it laitsjen.

Myn man kin net laitsje, sjocht er de humor nèt fan yn. Hy hat syn ribben knieze. Ik ha mei him te dwaan en triuw in kessen yn syn rech.

By it fuortgean seit se: "Sân besite ha ik noch nea meimakke. It is wer es wat oars."

"Kom mar gau es wer." sis ik.

Ûngemak ... 

Regearje is foarùt sjen...

troch Posted on 1 Comment 1 min read 866 views

Naamloos-1"Wolsto de boekhâlding op dy nimme?" frege myn man in pear jier allyn. Hy makke him soargen oer syn eagen.

"As ik neat mear sjoch dan moast sto it oernimme kinne." 

Myn earste reaksje wie; "Né, dat kin ik net. Der wit ik neat fan ôf."

En omgean mei jild hat my nea boeie kinnen.

Der kaam by; hy die oan ynternetbankieren en der hie ik gjin krommel ferstân fan.

Mei oare wurden; it griisde my oan.

Mar it sicht fan him waard minder en lytse flaterkes kamen wol gauris foarby.

"Jouw mar oer." sei ik en liet my troch him foarljochtsje en dat foel net mei. Dat is krekt sa as mei behingjen; dat moat min noait mei jin partner dwaan. Der komt bargebiten fan.

Ik moat sizze; mei einleas geduld hat hy my utlein hoe alles yn syn wurk gong. Troch skea en skande ha ik it under `e knibbel krige en is it gewoan wurden. Wat soene wy sûnder ynternetbankierjen moatte?

"Wat stiet er op `e bank?" freget er dan.
En ik lis it him ut.

Regearje is foarùt sjen ...