Samar

Jierdei

troch Posted on 11 Comments 2 min read 1183 views

Lokwinske, hear.“, sis ik tsjin de oanwèzigen. Ik jou se in hân en op elk ear in tùt. Trije, dat dogge se hjoed de dei. (Werom trije? Sneu foar it iene ear want dy kriget mar ien.) Hawar, der sitte wy dan: it toetsenboard, it skerm en de mûs.

Wy binne op ‘e jierdei by Tiden hawwe Tiden. Hja is hjoed twahûnderd jier wurden. Sis mar twa hûnderd stikjes allyn is sy berne. En dat woe se mei ùs fiere mei kofje en Oranjekoeke.

We prate oer de tiid, hoe fluch dy gong is en wat wy sa al belibbe ha. Tiden hawwe Tiden ferhellet fan grappen, argewaasje en fertriet mar ek fan blidens. Alles wat in minske yn syn libben oerkomme kin. Wat is it gesellich. De mûs seit; “Komt er ek noch wat oars op ‘e tafel?

En sa sitte wy efkes letter oan de Boerejonges en de Advokaat. Nùtsjes, woarst en de tsjiis hat se yn pantsjes dien.

Hoe sjogge jimme de takomst?“, freget Tiden; “Moatte wy op de selde foet troch gean?” Alle trije sizze wy yn koar; “Salang it ark it docht en net ien fan ùs demint wurd… troch gean.

It wurdt tiid dat wy nei hûs gean. It skerm wurd dizich, it toetsenboard hat de letters net mear op ‘e rige en de mûs wurd seuderich. Wat bin ik dochs wiis mei dizze maten. Hoe lang noch Tiden hawwe Tiden?

De tiid sil it leare…

Stavering

troch Posted on 7 Comments 1 min read 601 views

Hoe fynst myn ferslach foar it tsjerkeblèd?“, freegje ik myn freon. Hy hat jierren Fryske les jûn en wit alles fan de nijste stavering. Somtiden sms ik him: “Wist sto hoe ik dat wurd skriuwe moat?

Mar nò sit ik by him oan de kofje. It is altiid gesellich. Wy prate dan oeral oer. De polityk mar ek it barren fan de ôfrûne wike komt foarby. Hy ferhellet fan syn libben as dûmny en wat hy sa al belibbe hat. “Hoe fynst nò myn ferslach?“, freegje ik noch een kear. “De ynhâld gean ik nèt oer mar de stavering mankearret noch al wat oan. Ik soe mar es in pear lessen nimme by Afuk. En tink om de kapkes en de streekjes.“, seit er. 

Ik rin nei hûs en tink by my sels: “Wèrom fyn ik myn eigen memmetaal sa dreech te skriuwen?

Dus, minsken fan Afûk, de Fryske bewegings en oare taalwittenskippers: fal nèt oer myn flaters. It giet om de ynhâld, is ‘t net wier?

De koer

troch Posted on 5 Comments 1 min read 484 views

Max en ik bringe  in berg âld papier nei de container. Dat doche wy geregeld. Neist de papiercontainer stean noch twa  fan dy dingen; de iene foar flessen en de oare foar klean. En dat is it him nò. Min set er fan alles del. Yn de jûntiid ferhùzje en dan yn it tsjuster de brot by de containers sette. Sa fyn ik somtiden hiel nijsgjirrige saken.

En nò stie der in hiele grutte reidenkoer kompleet mei lid. Ik wie ferkocht. Ik ha wat mei reid. Ik tink dat it fan eartiids komt. Doe wie hast alles fan reid; reiden matten foar stuollen as flier mar ek reiddutsen dakken en noch folle mear. It strielde waarmte ùt mar wie ek goedkeap. Ik kin him net stean litte. De hûn byn ik om ‘e mul en sa sleep ik de koer nei hûs ta. Myn man sjocht my oankommen en skothollet. “Wer moatte wy mei dat ding hinne?” ropt er.

Fan wa soe hy west hawwe der bin ik nijsgjirrich nei…

Koma

troch Posted on 5 Comments 1 min read 569 views

In jonkje en in famke fan om en de by trije jier boartsje mei in poppeweintsje op it trottoir. Dat koe doe noch. Der wie noch net folle ferkear. Ynienen pakt it jonkje it poppeweintsje fan it famke ôf en stekt de dyk oer. En sa komt er ûnder de auto. Swier ferwûne wurd er nei it sikehûs brocht.

Nei in wike yn koma lein te hawwen komt hy by. Wy hiene in nije auto kocht, in blau-achtiche Opel. Wy hiene in grutte poster op it fuottenein plakt foar as hy bykomme soe. En mei it fingerke wize hy nei de poster en sei; “Opel…

Wat wiene wy bliid. It hiele sikehûs krige Oranjekoeke. Syn hiele libben hat yn ‘e teken stien fan dy wike koma. Hy hat der in protte fan oer hâlden. Hy wie emosjoneel en driftich. Koe him opwine om neat. Wy hawwe ùs hiele libben rekken mei him hâlde moatten. As er in bist dea gong seine wy dat de kat as de hûn foartrûn wie. Mar it measte hat it syn eigen libben beynfloede. Dochs hat hy fan grutte betsjutting west foar ùs en syn bruorren. (+)

Hy mocht njoggenfjirtich jier wurde.

Wy libje yntins mei it Keninklikhûs mei. Wy hawwe it ommers sels meimakke… 

De telefoniste

troch Posted on 1 Comment 1 min read 411 views

Atsje, jo krye moarn in iter, hear.“, sei de telefoniste tsjin ùs mem. Yn dy tyd hiene wy yn ùs doarp in postkantoarke mei in telefoniste dy alles wist fan de ynwenners. Sy siet dan yn it kantoar foar in grut boerd mei allegearre gatsjes en razend fluch stuts sy de de stekker yn al dy gatsjes.

Sa hearden wy wa in poppe krygen hie, in iter as in ùtfanhûzer. Ùs mem krige es tsien dollar fan de femylje ùt Canada. It hiele doarp wist er fan en libbe mei. Wat in tiid wie dat. Wa kin him dat nò noch foar de geast helje?

“Mem, alles is goed, hear.” In telefoantsje ùt Afrika.  

Mobyl, internet, tillevyzje. De wrâld is ien grut doarp wurden. Wat technyk oanbelanget libje wy yn in geweldiche tiid. Ik bin bliid dat ik dat noch mei meitsje mei.

Mar dochs de telefoniste fan dû. It hie wat. Ik mis har somtiden…

Humoristysk

troch Posted on 4 Comments 1 min read 501 views

As mem in humoristysk andert jout moat mem in laitsjend kopke der by sette. In smiley.” “Hoe doch ik dat en wer kin ik dy smiley fine?” sis ik. “En werom moat dat? Wurden sizze mear as symboalen. As ik fyn dat it humoristysk is dan ha ik der nèt tekens by nedich.”

Mar dat is wat oars. Op internet is it gebrûklik“, seit er; “En èk as minsken tsjintwurdich wat grappichs sizze, dan wurd er sein: in grapke, hear!” “Mar,” sis ik; “dit is elektroanysk. Wy sjoche mekoar net yn ‘e eagen dus moatte wy it mei wurden dwaan.

Ach… eartiids leine wy al dûbbel foar dat de oare ùtpraat wie sûnder symboalen. Mar ik wol graach noch wat leare en him net ôffâlle dus sis ik: “Wer fyn ik dan san laitsjend kopke?” Foar de safolste kear leit hy it ùt wat ik dwaan moat. Wat moat hy in geduld hawwe mei dit minske.

Der giet dochs neat boppe wiere humor yn eigen taal fan mins ta mins sûnder al dy babbelegûchjes? As soe de tiid my ynhelle ha…

Stofsûgerje

troch Posted on 7 Comments 1 min read 445 views

Stofsûgerje, der is gjin minder wurk dan dat. Wat ha ik der in hekel oan. En dochs moat it mei in hushâlding fan minsken en beesten. Mar bleun it der mar by. Sa bin ik regelmjittich op myn kompjûter oan it stofsûgjen. It moat oprèdden weze.

Myn mailboks moat oersichtelik weze. Gjin reklame as rommel wat der net op thus heard. Ta grutte argewaasje fan myn soan. “Mem hat safolle -mega romte- oer. Sparje it mar op.” seit er hieltiid.  Mar ja, ik bliuw in husfrou, it sit er yn. Dat kryt min er net wer ùt. Mar ik sit mei de gefolgen.

Dan de ôffalbak mar oer de kop miskyn sit der noch wat yn? Nè hear, alles opsûge. Gjin reaksjes fan myn sibben as OBA-freonen mear.

Soan, ha in bytsje konsideraasje mei dyn âlde mem. Hja moat noch safolle leare op dit med…

Tolerânsje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 434 views

Ik sit yn in grot folle trein. De reizigers sitte hast by elkoar op ‘e skoat. Ferskate minsken ha noch in plakje fûn om te stean. Tsjin oer my sit in famke. Hja besiket in pizza ùt de doaze te plùzjen. Mar foar dat se begjint te iten docht se de hânnen  gear. Der wurd wat om har hinne gnize. Mar ik ha grut respekt foar har. Dat se dat doarre mei al dy minsken om har hinne. Soe ik dat dyn ha?

Ùs keninginne en har skoandochter doche in holledoek om as sy in moskee besiikje. Wat is der nò op tsjin? Sy toane respekt foar de gebrûken fan it lân. De Amish yn Amerika wolle gjin reflekterende plaatsjes op hun hynder en wein ha. Der wurd bespotlik oer dyn. Okè, foar de feiligens wie it better oars fansels.

En sa giet it mar troch. Wer is de tolerânsje bleaun wer `t ùs lân bekend om wie? Oer dizze unferdraachsums meitsje ik my  somtiden soargen. Soene wy der nèt tsjin yn opstân komme moatte?

Femyljeberjochten

troch Posted on 0 Comments 1 min read 399 views

Jan, kinst sto Pieter fan Ale en Jantsje noch wol? Nò, dy is dea en net sa âld wurden.

Ik skilje mei myn broer ùt myn doarp. De Ljouwerterkrante is krekt kaam en dan sjoch ik earst nei de femyljeberjochten. Soe der ien by weze dy ik kin? In fremde gewoante, dat wit ik wol. Ùs mem dy dat eartiids ek al en as bern tocht ik dan: se koe der wol nei ùt sjen. En dan, as it in goedkunde  wie, waard der wiidweidich oer praat. Dochs fûn ik it as bern prachtich as de buorfrou en ùs mem fan alles oer de persoan yn kwestje fertelden.

Dan hiene wy yn ùs doarp noch in leedsizzer. Hy droech in swarte lange slipjas  mei koperen knopen en in swarte hege hoed.  En wat it moaiste wie: hy koe de leedbrief  ùt de holle opsizze en droech dat yn dichtfoarm foar. By elk hûs en by elke doar waart er mei niget nei him lùstere. Der is in soart ferlen gong oan mienskipsin.

Mar ja… tiden hawwe tiden. 

Ik sil myn suster efkes skilje. Dy koe him ek goed. Hja siten yn de selde klasse…

Aldjiersgrappen

troch Posted on 0 Comments 2 min read 412 views

Der giet wer in hurde knal, ùs hûn spat by de glêzen op. Hy net allinne mar ek wy skrikke ùs by tiden hast dea. Al dagen giet it sa. “Wer is ùs wykplysje?“, freegje wy ùs ôf.

Sokke dagen gean faaks myn tinzen nei myn doarp werom. Ik hie twa bruorren dy dan mei hun maten der op ùt gongen. In pear grappen kin ik my noch klear foar de geast helje. De Boanstertoer moast in skoft yn de steigers en der mocht nèt let wurde. Dat wie al in hiel lang sa, de boarnsters misten it slaan fan de klok en it lieden by begraffenissen. De knapen lieten hun opslute nei de aldjierstsjinst en om tolf oere begûng de klok te lieden. De koster yn panyk en al gau kaam de plysje er by. Mar net ien koe yn de tsjerke komme alles wie op slot. Al gau stie it swart fan de minsken en begûn min te applaudisearjen. Op in oare kear ha se in buordsje by in parkje wei helle en by it tsjerkepaad del setten.

Op it bourdsje stie: “Ien stap tebek en jo binne wer op it goeie paad.” Wat hie it tsjerkfolk in wille doe sy der lâns kamen. Sa kin ik noch hiel wat anekdoates fertelle mar foar dit stikje soe it te lang wurde. Wer bliuwe de aerdiche unskuldiche grappen hjoed de dei?

Der giet wer in grutte knal. De hûn sjit onder de tafel en myn man smiet syn gehoarapparaat fuort. Somtiden wurd ik nostalgysk as ik oan dy tiden werom tink. Soe dat de âlderdom weze?

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien