Samar

Folle seine en frede

troch Posted on 2 Comments 1 min read 466 views

De boadskippen binne yn ‘e hûs, de krystkaarten hingje en it stof is fan de telefysje. It moaie krystkleed fan myn skoanmem is wosken en strutsen en it sulver poetst. Ik bin der klear foar, de bern kinne komme.

Mar bin ik der sèls klear foar om it Kristusbern wolkom te hjitten, freegje ik my ôf. Want dat is dochs it doel fan Kryst: de Man dy ienkear frede brocht yn de wrâld. Ik wit wol, it giet net  om al dy franjes en drokte rûnom dit feest. Mar ha wy noch plak foar Him yn ùs hûzen en yn ùs libbens?

Wit jo wat; ik set er in stoel by…

De lèzers fan myn stikjes en har sibben winskje ik seine Krystdagen en in nij jier fan frede.

Boelguod

troch Posted on 0 Comments 1 min read 395 views

Ik ha it kammenet fan ùs mem oan myn skoandochter jûn.“, seit myn suster troch de telefoan. Ik sis ferbjustere: “Wèrom dat?” “Nò, it fûl hast ùt elkoar en ik hie myn nocht der fan.

Yn myn tinzen bin ik amper trije jier en stean mei myn heit yn doelhof yn Âldeboarn. De herfoarmde dûmny is ferstoan en de bern helje de pastorije leech en sette alles op ‘e dyk. It plein stiet  grot fol meubilêr fan in dûmny yn goede dwaan. Sa sjocht ùs heit in kammenet stean en is ferkocht. “Wat sil mem dat moai fine..“, seit er.

Grutsk as wy binne bringt in hânkarre ùs mei de kast thùs. Jierren hat it te pronk stien. Us mem wie der altyd mei oan it wriuwen. It kammenet hie twa laden: ien foar ùs heit en ien foar ùs mem. Underyn leine de sneinske klean. En nò stiet it yn fremde omkriten. Soe sy der wol goed oppasse en goed yn it wriuwersguod sette?

 Dei , kammenet  it giet dy goed,  tank foar in stikje dierber oantinken…
 

Kryst- en Âldjierswinsken

troch Posted on 0 Comments 1 min read 435 views

Ik doch dit jier der nèt oan mei…“, sis ik tsjin myn man. “Wer oan mei?“, freget er. Hy sit mei de holle earne yn in fier lân wer in protte reboelje is. It kostet hânnen fol jild en wat in wurk, gean ik unfersteurber fierder.

Ik ha it oer kryst- en nijjierskaarten. Elts jier sis ik dat. Ik goai it op it jild mar yn wèzen sjoch ik tsjin dy drokte op. Wat foar soart  aansichtkaarten en hoe folle?. En dan de segels noch. Hoefolle sil ik nimme? Twa as fiif fellen? Skoansusters en freondinnen binne al in healjier dwaande. De iene kaart is noch moaier as de oare. It meitsjen fan kaarten is ta kunst ferheve. It is al sa fier kaam dat tusken ferskate makkers de konkurrinsje fûleindich wurden is; wa makket de moaiste?

Ik moat mar wer nei de winkel. It is net oan my bestege. (En dochs docht it my osa goed as immen de muoite nimt om my san prachtiche eigen makke krystwinsk te stjûren)

Wat seist?” Myn man is yn tiid mei syn tinzen wèr thùs. “O…“, sis ik; “Iik bin er al ùt.

Facebook

troch Posted on 0 Comments 1 min read 413 views

Mem moat op Facebook.”, seit myn soan. Se binne in wykein thus mei twa hûnen ùt Portugal. Wat is it gesellich. Sokke tiden wurd der hiel wat ôfpraat. Ek de hûnen skine har aventoeren oan elkoar kwyt te kinnen. De taal skynt gjin swierichheid te jaan.

Wèrom moat ik op Facebook?“, freegje ik.  “Mem hat in webside en dan moat jo ek op Facebook. Freondinnen en freonen fan eartiids mar ek sibben kinne mem har belibjen meimeitsje. En der troch  kriget mem kontakten mei minsken ùt de hiele wrâld.”, seit er. “Moat dat?“, sis ik. Yn wèzen moat ik der neat fan hawwe. Ik bin nèt de jongste mear mar dat seit neat: alderdom is net mear fan belang. En sa kom ik op Facebook.

Nò, dat ha ik witten. De telefeniste ùt myn doarp hie it eartiids dèr net sa drok mei as ik nò. De mail sit grotfol mei ferskate reaksjes fan posjityf oan’t negatyf. Dochs moat min mei de tiid mei gean. “Oan alles moat min wenne, sels it hingjen went…“, sei ùs heit altiid! 

Doe sy fuort gongen hearde ik de hûnen seft sizzen: “Oant sjen en adios. Wa wit sitte sy al lang op it bistefacebook…” 

Swarte Merk Sùdlaren

troch Posted on 0 Comments 1 min read 420 views

It is ier yn de moarn as wy yn de grutte hallen fan de Prins Bernardhoeve oan komme. Sneon en Snein sil der in beurs wèze. It tema fan dizze twa dagen is Hobby & Creatief.

Troch dat myn freondinne yn de handel sit frege hja my om har te helpen om de stand op te bouwen. In dreech karwei. We begjinne mei de partytinte op te setten. Dan wurd de feestferljochting der ynhong. Stadich oan pakke wy ùt en sette al it ark op ‘e skammels. Har handel bestiet ùt winskkaarten meitsjen. Jierren allyn is sy der mei begong, mei it betinken dat it in rage fan koarte tiid wèze soe. Mar de hobby hat in grutte flecht naam, fan ienfâldiche kaartsjes  oan`t yngewikkelde kunstwurkjes ta.

Ik bewonderje har, mei einleas geduld en antûsiasme is sy der altiid mei dwaande. Se fertsjinnet nò har brea der mei. Se giet nei ferskate beurzen oan`t yn Brabân ta. Yntusken rinne de hallen al aerdich fol mei ferskate standhâlders. Der heersket in mienskipssin falt my op. De iene helpt de oare. De man neist ùs helpt ùs mei de elektrisiteit wer`t froulje oer it algemien net sa goed yn binne. Wy binne klear en nimme ôfskie fan ùs kollega`s en winskje mekoar sukses.

Myn gedachten binne hjoed by har. Dat sy mar in soart ferkeapje mei…

Harkje

troch Posted on 0 Comments 1 min read 446 views

Hearst my wol?“, freegje ik myn man. Ik ha in hiel ferhaal ôfstutsen mar ik sjoch oan syn gesicht dat hy mei syn gedachten earne oars is. Ik sis noch es in kear. “Hearst my wol?!?

Ik ha in pear nije leazens kocht en lit se grutsk oan myn freondinne sjen.

Hoe fynst se?“, freechje ik har en wachtsje yn spanning nei har reaksje.

Ja“, seit se; “Ik moat ek in pear nije ha.

“Wat fynt sy nò echt?” tink ik.

Ik fertel in oare freodinne dat ik nèt goed yn myn fel sit en wol it ùtlizze. Mar hja seit; “Ik ek nèt.” en begjint oer har eigen krupsjes.

Hoe kin dat nò?” betink ik my; “dat wy hearre mar net mear lùsterje kinne?

Ik ha in muoike hân dy sei dan as sy my seach; “Is er wat? Ik sjoch oan dy dasto earne mei siste..”

En oprjocht sa as sy wie koe ik har alles tabetrouwe.

It is de tiid,” sei ien tsjin my; “de minsken sitte fol mei hun eigen droktes en beslommerings.” It is in IK-maatskippij wurden en  ik betraapje my der op dat ik my der ek oan skuldich meitsje.

“Kinne wy efkes prate?” freget in freon.

Efkes letter sitte wy oan in bakje kofje en beprate wat ùs sa al dwaande hâld. Is er nèt in siswize dat seit: in goed harker hat mar in heal wurd nedich?

 

Piet van der Hem

troch Posted on 0 Comments 1 min read 423 views

Nei in grutte brân krige de pake fan myn man in prachtich skilderij eigenhannich fan Piet van der Hem, in bekende Fryske skilder. De titel is “Vluchtelingen Stramproy 1917.[hjir mear]

Pake wie by in keunstnersrûnte fan Fryslân. En nei de brân doe hy alles kwyt rekke wie wer ûnder syn hele bibleteek, soargen de leden fan de keunstnersrûnte dat hy in protte werom krige. Sa pronkje wy al in desennium lang mei dit skilderij. Ik sels wurd der wol es wat mankelyk fan. Minsken yn fodderege klean lizze op ‘e knibbels en witte hun gjin rie.

Flechtelingen. Der is yn al dy jierren neat feroare. Hjoed de dei sjogge wy se alle dagen op de tillevyzje foar by kommen. Ik moat tajaan somtiden went min oan dy bylden mar as ik dan nei dit skilderij sjoch wurd ik der somtiden tryst fan, wannear soene minsken net mear flechtsje hoege!

Ik wachtsje op in soan mei in boar, dit skilderij fertsjinnet in fleurich ljocht plak. Mar were…?

Een oar skilderij troch Piet van der Hem | foto: ntr

Piet van der Hem

troch Posted on 0 Comments 1 min read 407 views

Nei in grutte brân krige de pake fan myn man in prachtich skilderij eigenhannich fan Piet van der Hem, in bekende Fryske skilder. De titel is “Vluchtelingen Stramproy 1917.[hjir mear]

Pake wie by in keunstnersrûnte fan Fryslân. En nei de brân doe hy alles kwyt rekke wie wer ûnder syn hele bibleteek, soargen de leden fan de keunstnersrûnte dat hy in protte werom krige. Sa pronkje wy al in desennium lang mei dit skilderij. Ik sels wurd der wol es wat mankelyk fan. Minsken yn fodderege klean lizze op ‘e knibbels en witte hun gjin rie.

Flechtelingen. Der is yn al dy jierren neat feroare. Hjoed de dei sjogge wy se alle dagen op de tillevyzje foar by kommen. Ik moat tajaan somtiden went min oan dy bylden mar as ik dan nei dit skilderij sjoch wurd ik der somtiden tryst fan, wannear soene minsken net mear flechtsje hoege!

Ik wachtsje op in soan mei in boar, dit skilderij fertsjinnet in fleurich ljocht plak. Mar were…?

Een oar skilderij troch Piet van der Hem | foto: ntr

Eigen wei, eigen wize…

troch Posted on 0 Comments 1 min read 476 views

Nei oanlieding fan it jubileumjier fan de Menisten hat Tineke Torensma dit gedicht makke oer twa eigenwize leauwigen. Menno Simons in roomske pastoar en it earste domineeske Anne Zernike.

Menno, een man met een missie:   
een mens die zijn eigen weg is gegaan.
Wars van dogma`s en van pressie
leerde hij zelf Gods woord verstaan.

Menno,een man van de vrede,
een mens in het licht van zijn tijd,
brak met de schijnzekerheden;
geloofde in Gods bereikbaarheid.

Eigenwijs een eigen weg gaan;
dopers credo in deze tijd.
Daadkrachtig in de wereld staan,
in vrijheid en verbondenheid.

Anne Zernike, vrouw van het woord,
eigenzinnig voerde zij strijd;
ging haar eigen weg onverstoord,
heeft voor vrouwen de weg bereid.

Dominee Anne, vrouw met moed,
rebels met eigen geluid,
Predikte `t dopers gedachtegoed,
Anne, zij was haar tijd vooruit.

Eigenwijs een eigen weg gaan; 
Anne sette de eerste stap
Vrouwen, ze staan nog steeds vooraan;
Zij zijn de kurk van de broederschap.

Sa gean de menisten op hun “eigenwize” op wei,  Jezus Kristus as fûndamint.

ôfbyldingen | site jubileumjier

Skuorsek

troch Posted on 0 Comments 1 min read 407 views

Ha jimme dat ek wol es? In misse dei in dei dat min yn de skuorsek sit. Dat oerkaam my juster: alles rûn tsjin. Gjin waar foar de tùn, ik soe fan alles dwaan mar yn dy blabze kin men neat. In hûn dy `t op stjerren nei dea is. Stoofparkes oanbrânne litten en de stofsûger ferrekt it. In soan soe nei Spanje en miste syn fleanmasine en moast stoom ôfblaze.

Ik tocht ik moat er ùt, de wyn om ‘e holle en dom wei nei it doarp rinne. Al gau bruts de sinne troch en sa stean ik mei tassen fol boadskippen by de bushalte. Ach hearkes… by de wachtsjende minsken stiet in bekinde fan my. En ja hear, dèr begjint sy al mei de oanfal. “Hoe âld bisto eigentlik?”, freget se my. Foar dat ik antwurdzje kin komt er help ùt ûnferwachte hoeke: “Fest jonger as jo binne sa te sjen!”, seit se. Ik kin it fremde minske wol tùtsje… dat hie ik op dat stuit nedich.

Somtiden binne it mar lytse dingen dy`t jo er boppen ùttille.

Ik bin wer ùt de skuorsek en kin it deistiche libben wer oan, de sinne skynt  en de stofsûger docht it ek wer.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien