Samar

It lân fan Opper God Zeus

troch Posted on 1 Comment 2 min read 273 views

Dat moat noait. ” seit myn man. Hast it nijs heard oer Griekenlân as lân fan Europa. “Dat lân moat holpen wurde.” wurd er sein. Wij hearre dat oan. Alle dagen wer want de Eurolânnen binne it nèt meielkoar iens. Sa ek wy net mar dat hat in oare reden.

Wy hawwe in bedriuw hân oan de Turkse grins. Sa no en dan mocht ik mei. De nije febryk waard seine troch in Grieks-orthodoxe geastlike. It personiel bestie ùt 157 froulje en 3 manlju. De froulju wiene hurde wurkers, neat op oan te merken. Mar de mânlju… dat wie in oar ferhaal. Se sieten it leafst op de terraskes kofje te drinken en te dobbeljen. De bern gongen nei skoalle en de rest fan de dei vermakken se hun mei fuotbaljen.

De helt fan de bewenners fan it doarp bestie ùt Grieken, de oare helt ùt Turken. Se hiene gjin gedoente mei elkoar mar woansdeis, dan wie it merk fan de Turkse boeren. Hja ferkochten benammen eigenferboude earpels en griente. Mar nei woansdei negearden se elkoar. Se koene elkoar net luchtsje as sjen fan wege âldsear. Nei  fiif jierren fan sukses kaam er in ein oan ùs dream troch korrupsje fan hegerhân. It hat ùs lettere libben tekene mar ek riker makke troch erfarings wiis wurden.

Mar foarsjitte? Noait dwaan! Wy sjogge der gjin sint fan werom.

Mar ja? Dizze Hera is ek mar in simpel frommeske dy a-polityk engazjeard is

[klik ôfbylding foar grut]

 

It moat oars

troch Posted on 0 Comments 1 min read 278 views


It moat oars,” sis ik; “it is my nèt nei it sin.

In skoft allyn bin ik fan boppe nei onderen ferhùze. Ik ha it oer myn kompjûter. Wy hiene in sliepkeamer omboud ta kantoar mei twa buro`s en twa kompjûters. “Kreas.” soene jo sizze. Mar as ik dwaande wie baanden de jirpels oan as wy hiene ferbaarne woartels. “Dat ding moat nei onderen ta.” sis ik. “Nè wol?” seit myn man; “Dan kry ik gjin wurd mear fan dy.

Dat kin dochs ek noflik wèze.

De  kompjûter kaam yn de keamer mar wer moat hy nò stean? De iterstafel giet foar it raam. Alles wurd sa set dat ik noflik kompjûterje kin. “Mar as wy no iters krije?” seit hy; “Wer moatte die sitte?” “Dan nimme se it board mar op ‘e skoat.” sis ik. Nei in skofke bin ik wer oan it skowen; it deiljocht falt op it skerm.

It moat oars.” sis ik.

De tafel moat oan de kant, de printer op de grûn en de kompjûter moat mei de kont nei it raam ta. Nei in protte gedoch stiet alles sa as ik it hawwe wol. Alhoewol? De doar giet iepen en wa komt der yn? Myn man mei syn kompjûter. “Ik wol ek yn de keamer. It is boppe sa ungesellich.” “Wer moat hy stean?” freegje ik.

Waar as gjin waar: wy sille bûtendoar ite moatte…

Rouadvertinsje

troch Posted on 0 Comments 2 min read 286 views

Hast it al lèzen?” freget in freondinne my. “Och hearkes,” sis ik; “is dat sa?

Ik lès altiid de rouadvertinsjes yn de Ljouwerter en krekt nò net. It is in fremde wisânsje. Ùs mem dy dat ek altiid en dan waard it breedùt bepraat. As bern fûn ik dat sa fremd! En nò doch ik it selde allinne myn man reagearet der net op. De rouberjochten gean my boppe polityk-, streek- en it foarpaginanijs. En nò is it my ûntkommen.

It frommeske der wy it oer hawwe wie eartiids ùs buorfamke. Se woe graach op ùs bern passe en sa koe se in bûssint fertsjinje. It wie in knap ding, sechstjin jier, in bytsje apart mar ek orizjeneel. Hja trof letter in jonge ùt Leien en hat har der tawenjen set. In pear kear ha ik har noch ris opsocht en it wie wer sa as fan âlds. Mar yn it deistiche libben koe se it net fine en socht it aventoer. Se kocht in hûske op in eilân en der besochten har ferskate leafhawwers. Sa nò en dan hearde ik wat mar we ferlearen mekoar ùt it each.

Ik lès de advertinsje noch ris en knip him ùt. Wat wie it in leaf, knap famke. Jammer dat it sa rûn is. Mar miskyn is sy op har eigen wize wol hiel lokkich west. “Wèr in stikje fan it ferline wat foart is.” mimerje ik. En dochs binne sy weardefol west foar ùs libbens. Ik sil wer better de rouadvertinsjes lèze, nim ik my foar…

Steuring

troch Posted on 2 Comments 1 min read 238 views

Wolsto efkes op ùs bank sjen? Ik wol witte wat er opstiet.” seit myn man.

Nei dat hy minder sicht krigen hat bin ik oan it yn-ter-net-ban-kie-ren (..). Nei in perioade fan staazje rinnen mocht ik it oer nimme. Yn it earst fûn ik it spannend en eang. Mar ek wie myn ego oansprutsen: wat in ferantwurdlikens. As hy jild nedich hat as hy moat wat witte oer jild saken, dan moat hy earst by my -de boekhâlder- wèze. 

Ik nim myn tiid der foar en freegje wiidweidiich wer hy it foar nedich hat. En dan gean ik der foar sitten. Ik genietsje fan it momint. It bankkaartsje en de dentifier leit klear. It sil heve: de spanning stiiget, myn man sit neist mij, nijskjirrich hoe it my ôfgiet.

Dan komt er in melding:

Het standaard dashboard kan niet worden opgehaald.

Wat is dit nò wer?” sis ik. Myn man giet oerein en seit: “Sneu mar ik tink das sto wat ferkeard dyn hast.” Ik skilje mei de bank. Triomfantlik rop ik; “Der is in lanlike steuring.” Efkes letter: “Hast ek wat jild nedich?

Wat moat dy man nò sûnder syn boekhâlder? Sis nò sels…

Momint fan Lok

troch Posted on 0 Comments 1 min read 218 views

Ik sit yn de tùn. It is deastil om my hinne. De minsken yn myn omjouwing binne der op ùt. Ik bin allinne. De fûgels hawwe it alderheislikste drok. De âlders fan it jonge guod fleane har de fearren ùt it gat: it is spitsoere. Mar alles giet mei uterste sekuerens. As mem blokfink mei in dikke rûp yn de bek har troch it gatsje fan it fûgelhùske wringt, sit heit der boppe op ek mei in bek fol, te wachtsje oant sy har jongen fuorre hat.

Wat ha ik der grutte bewûndering foar wat in dissipline. Efkes wurd de rèst fersteurtd en brekt de hel los: twa eksters komme lâns. Heit en Mem steane paraat en en al gau is it wer rèstich. De kat fan de buorlju docht syn deistich kuierke. Nei dat Max him rimpen fuort jage hat is it wer stil.  In momint fan Lok; wat wol ik noch mear?

Sa mar yn ienen giet it troch my hinne: 

Sels de mosk hat in wente fûn en
de swel in eigen nêst 
dèr`t er syn jongen bergje kin
by Jo alters, Heare Almachtich
myn kening en myn God.

Keninginnedei

troch Posted on 5 Comments 1 min read 305 views

Keninginnedei  30 april 1960.

Ùs âlste soan is berne. Folgens de hûsdokter soe hy op 5 meie it libbensljocht sjen. It waard Keninginnedei. Mei in lokwinsk fan Keninginne Juliana (wie nèt altiid sa)  in dûbel feest, fansels. Hy sels fûn der letter neat oan want alle oandacht gong nei de festiviteiten. De jierdei begong iere betiid mei presintsjes en femylje besite. It wie feest, san dei.

Njoggen- en fjirtich jier mochten wy syn jierdei fiere. Troch in hertstilstân kaam er samar in ein oan dit libben. Keninginnedei sil foar ùs noait mear weze sa as it wie. It is in feestdei wurden mei oranje ballonnen oan swarte toutsjes, fûgels dy falsk sjonge en de sinne lit him san dei net sjen.

En dochs  sille wy altyd dizze dei fiere. Mei ùs dierberen.

1960-2009.

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien