Oer mijsels

Selfke

troch Posted on 4 Comments 1 min read 873 views

Naamloos-1We sitte tegearre op `e bank, sy en ik. We sitte te genietsjen fan de iere moarnssinne.

Wy kinne mekoar al jierren sis mar ùs libben lang. We sille mekoar altyd trou bliuwe want we hearre byelkoar. Want sy is my en ik bin har.

Mar dochs lizze wy faaks yn unmin. It iene momint is it oare net. Somstiden ha ik in ôfgryslike hekel oan har, faak lult se der mar op los. Dan sis ik; "Dat hiest net sizze moatten. Do hiest belove om dy stil te hâlden."

"Ja mar... Do praast dyn mûle ek wol es foarby." seit sy dan wer.

By tiden hat se ek wol gelyk en ha ik in yngrevende hekel oan mysels. Ik mei graach de grinzen opsiikje. It lêste glês hie net moatten en en de sûkelade flikken hie ik fan ôfbliuwe moatten.

"Mar do hast ek goeie eigenskippen." giet sy fierder; "Sa as bygelyks yn de leafde: do silst net gau fremd gean. Trou en earlik bisto.

"En do sist samar op 'e kast en wol dyn gelyk helje." sis ik wer. En sa sitte sy en ik mekoar faak yn de hierren en kin it net iens wurde.

En dochs binne wy ien en sille oant ùs dea oaninoar ferbûn wêze.

Selfke...  Ik hâld fan dy sa as sto biste.

Allround

troch Posted on 2 Comments 1 min read 750 views

giphy2Wylts ùs hurdriders har klear meitsje foar de WK Allround yn Calgary haw ik myn eigen 'allround'.

"Hast wiete sokken?" freegje ik myn man. "Hoe komst er by?" seit er brimstich.

Ik stean yn de keuken en stap yn in dobbe wetter. "Dan hat de hûn it dien." sis ik en sjoch nei Max dy unskuldich as in  pyk yn t aai my oansjocht.

Nei fierder undersiik blykt de doar fan de djipfries iepen te stean.

"Wa hat sa sleau west!" rop ik en sjoch him ferwitend oan. Yngreven begjin ik de brot te untteien. 'Wat hie ùs mem it dan noflik' betink ik my. Sa as elkenien eartiids hie se gjin djipfries. De bierfleskes waarden yn de feart setten, de molke en de brij waard daliks opiten.

Nei oeren fan earmoedzjen en wrotten kin de stroom wer oan.

It WK... dêrfoar hoech ik dizze kear net nei Calgary ta. Ik ha myn eigen 'allround' hân...

mem

Bijbliuwe

troch Posted on 0 Comments 1 min read 698 views

ticktock"Bijbliuwe." seit men. Foaral by it âlder wurden.

Och, wat doch ik myn bêst om bij te bliuwen. Op ferskate manieren besiikje ik bij te bliuwen. Sa wol  op it terrein fan  de polityk  technyk as  op maatskiplik  flak.

Ik ha nea in stjer west yn learen. Allinnich op it mêd wer`t myn interesse op dat stuit lei.

Foar de klasse stean: gedichten en psalmen foardrage... dàn wie ik yn myn elemint. Dan wie it deastil: de bern seagen by my op. Derfoaroer wiene er fakken by dy my alhelendal net leinen.

De lêste jierren helje ik yn rap tempo de skea yn. Buitenhof, Jinek, Andere Tijden, Zembla...  ensafierder. Ik krij er gjin genoch fan. En dan it wrâldbarren noch: ik bin er noch net klear mei.

Ik wol myn horizon ferbreedzje en dat moat yn rap tempo.Want hoefolle tiid haw ik noch?

En ik wol net as in unûntwikkelde loat myn eigen stambeam ûntsiere. "Wy  hâlde fan dy sa asto biste." seit er.

Moai sein mar 'de  tiid hâld gjin skoft'...

Michiel de Ruyter

troch Posted on 2 Comments 1 min read 1023 views

Naamloos-1Hawwe jimme de film fan Michiel De Ruyter al sjoen? Ik net mar ik sil er hinne. Ik bin ommers nei him ferneamd!

Ùs nationale held De Ruyterde namme wert ik myn libben lang  grutsk op west ha. Op skoalle al... ik wie net in De Vries, in Dijkstra as in De Jong mar in De Ruiter.

"Rin mar net neist de skuon," seit de man; "it wie in slavedriuwer. Lit it mar in held west hawwe mar in fraaien ien hat it nea west." giet er fierder. Ik wol der gjin praat mear oer hjerre.

Myn man en ik hawwe mekoar wol fûn want hy is in De Zee en dat past wol by Michiel De Ruiter fûn ik. Mar der wie wol in grut ferskaat yn it ferline: syn  foarâlden wiene skûtsjeskippers dy stront en modder ferfierden. Se farden oer de Sudersè nei Hollân en ferkochten de lading... it wiene hândelslju.

Mar dochs as jo ùs better kinne dan merkbite jo noch it ferskil. Hy is in handelsman en ik bin moedich.

Michiel De Ruyter: in namme om grutsk op te wêzen ...

Tsjuster

troch Posted on 5 Comments 1 min read 978 views

2011012833_4619941418Jannewaris hat koarte dagen, it is krekt as giet de nacht oer yn de nacht. Healwei de dei nimt de nacht efkes  piipskoft om dan wer oer te gean yn de nacht.

Om earlik te wêzen; ik kin er min oer. Ik bin in bern fan it ljocht. Ik fleurje hielendâl op as de sinne him ek mar efkes sjen lit as is it ek mar in streekje as in glimke.

"Moat it nò sa?" seit myn man as ik ier en betiid de kersen oanstek. "Ja," sis ik; "wolst in wyf as eamelsek as in ien dy `t opt skik is?"

Ek kin ek nèt bêst oer tsjinslach, dat is eiglik ek in faset fan it tsjuster. Mar sa as it ljocht altyd wrakselje sil mei it tsjuster sil it ljocht dochs altyd oerwinne. Want as it altyd ljocht wêze soe hoe kin min dan it tsjuster waardearje as oars om?

"Jo hawwe fitamine B nedich." seit de rimmetykdokter tsjin my; "Jo hawwe de sinne nedich."

Ik bin it roerend mei har iens. Oant salang de kersen mar oan.

'Tiden hawwe tiden'

troch Posted on 10 Comments 1 min read 1339 views

Naamloos-1Oant ein fan dit jier oersjoch ik myn 'tidenhawwetiden' noch es. Dit jier hat my fan alles brocht, sa wol wille as fertriet.

Mar hjir koe ik myn aai kwyt. Tûzend kear ha ik my foarnaam; ik hâld er mei op. Ik krige minder lêzers en foarby gongers. "De minsken binne op my ùtsjoen." sei ik tsjin myn man. "De wrâld is flechtich wurden, de lju lêze it en bin it wer fergetten." seit er.

Mar it is krekt as mei in keamer behingjen; jo wolle de miening fan in oar hawwe. Eiglik freegje jo om goedkarring. Dat stimuleert dat jout moed om troch te gean.

En ik moat earlik sizze; it hâldt my yn `e besnijing. De ferhaaltsjes binne ek sa frekwint net mear as it eartiids. Ôfrûne wike wie der in steauring. It gefolch wie dat ferskate Friezen-om-ùtens fregen wer `t  de side bleun wie. In Burgumer dy al tritich jier yn Ohio wennet frege; "Leit it oan my as oan dy? Ik kin dy net mear krije."

Dus minsken; ik gean der mar mei troch salang it kadaster -de kop- mar goed bliuwt.

Lokkich en sûn 2015 foar elkenien. Wer `t jimme libben him ek ôfspylje mei!

Mankelikens

troch Posted on 2 Comments 1 min read 892 views

lindaFoar dat ik oan it nije jier begjin mei ik graach efkes werom sjen. Sûnder dat ik it wol komt er in gefoel fan mankelikens oer my.

'Dy gefoelens binne foar âlde minsken' ha ik altyd tocht. Mar no doch ik er sels oan mei.

Tinzen oan wat it my brocht hat en wat ik los litte moast. Wer ha ik minsken mei skeint troch koarsichtigens. Âlde freonskippen binne weiwurden en hawwe liddiche plakken achter litten.

Ek de technyk hat grutte stappen yn myn libben makke, faaks tsjin wol en tank. Mar de jonges wolle in mem dy mei dwaan kin. Somstiden sit ik foar de tillevyzje mei de smartphone in programme te sykjen en mei de ofstânbetsjinning te skiljen. Sûnder dy dingen soe it ek net mear kinne mar wenne moast it wol.

Stadich oan ferdwynt de mankelikens en komt er blidens foar yn `t plak. Ik fiel my in befoarrjocht minske dat ik dat allegearre noch meimeitsje mei.

Kom mar op, jonges mei jimme oantrunen fan nije untwikkelings.

Jimme mem is  klear foar 2015.

Advintsferhaal

troch Posted on 3 Comments 1 min read 820 views

Naamloos-1"Wolst  in advintsferhaal fertelle?" frege it bestjûr fan de frouljusferieniging. De Advintsjûn komt er wer oan en dat giet al jierren sa.

Foar de pauze in Nederlândsk ferhaal en dernei in Fryske. En dat mei ik jier yn en jier ùt dwaan. Se moatte koart wêze fan ynhâld hawwe en net te dreech. Troch de jierren hinne bin ik troch de Fryske skriuwers hinne.

'Dan moat ik sels mar los.' betink ik my. Nei in protte stinnen komt it ferhaal der ùt.

It is in ferhaal wurden ùt de oarloch wat ik as bern meimakke ha. De earste rigels stean op papier. Hoe fierder ik  yn de tiid werom gean hoe mear de kontoeren dùdliker wurde.

Ùs heit siet yn in fersetsbeweging. Ùs mem koe net oer ferried en ûnrjochtfeardichheid en ferprate har noch alles. En dan moast it wer rjocht breide wurde om ùs heit net te ferrieden. It is in oangripend ferhaal wurden en elke Advint moat ik it wer fertelle.

It hat de frouljusclub wol in lid koste: se fielde har troch it ferline oansprutsen. Nei hast sântich jier is de groede noch net hele, tink ik fernuvere.

"Wolst dat Advintsferhaal noch es dwaan?"  freget de foarsitter.

En ik, ik meitsje it noch spannender. Sa  kin it ferhaal noch jierren oan it neigeslacht troch jûn wurde...

Faker sjen

troch Posted on 3 Comments 1 min read 988 views

't Is watDe frachtrider set in ôfgriislike grutte doaze yn 'e gong. "Moat it hjir wol wêze?" freegje ik noch. Jo witte it hjoeddedei net mear as it wol doogt.

"Ja hear," seit de jongfeint; "jo namme stiet er op."

Ik set de doaze op `e tafel. Ik bin nijskjirrich wat dit wêze mei. Bergen kerlich skom komt my temjitte. De doaze is hast leech as ik in hiel lyts pakje lizzen sjoch. In each mei in triet der oan sjocht my oan. In grut fel papier ferhelled yn it Ingelsk wat it wêze moat: in webcam.

Ik skilje de jongste soan, hy allinnich docht soks.

"Wat betsjut dit?" freegje ik him. "We moatte elkoar faker sjen." seit er; "We sjogge elkoarren te min." "Sis mar hoe as it wurket." sis ik.

Nei in protte hin en wer gedoch sjoch ik him sitten. De beide reade katten rinne troch it byld, de hûnen blaffe op de achtergrûn. "Wol mem myn keamer ek sjen? En de tùn?" freeget er; "Dat kin no allegearre ." 

In rek mei wask stiet achter him, de stofsûger stiet midden oer de flier. "We moatte elkoar faker sjen." seit er. Syn stim is oars as oars.

Mar as wy it each faak brûke sille. De tiid sil it leare.

De kapster

troch Posted on 0 Comments 1 min read 928 views

hairOm de fjouwer wike stiet it reade autootsje foar de doar. Mei grutte letters stiet er op 'Sieta`s Rijdende Kapsalon'.

In jier as wat allyn ha ik myn pols brutsen en sa kaam se by ùs oan hûs. En ik moat sizze ta grutte foldienens oan beide kanten.

"Kom fierder." sis ik en eltse kear begroetsje wy elkoar mei: "Wat giet de tiid hurd foarby, nèt?" "Alles goed mei dy? Mei man en soan ek?"

Yntusken lei se in grutte doek oer de flier en in noch gruttere oer myn skouders.

"Hoe wolle jo it ha? Koart as lang?" freget se eltse kear. "It wurd hjerst. Sille we it mar wat lang hâlde? En achter mar wat koarter? Dat stiet wat jongeftiger."

Al keufeljend fleant de tiid om.  Al gau binne we wer op `e hichte fan elkoars dwaan en litten. Yntiid hat se twa klanten der by krige; myn man en de soan. Se fine har in ynnimlik frommeske sizze se.

Hertlik nimme wy ôfskie en eltse kear rop ik har nei; "Pas goed op dy sels hear!" De reade ridende kapsalon ferdwynt om `e bocht.

De kapster. Se is in bytsje myn dochter wurden.