De wrald

Holland-Amerika Lijn

troch Posted on 2 Comments 1 min read 698 views

Mannestimmen fan in shantykoor sjonge oer fiskers dy hun libben lieten op sé. De seal is ofladen en mannichien sjongt mei, kin min de tekst net dan nùndert min gewoan mei.

Neist my sit in kreaze steatige frou -al op leeftyd- se hat wat oer har wat myn oandacht lûkt. Sy sjongt net mei mar stoarret nei it programma.

Se draacht in trainingspak mei in grut embleem fan de "Holland-Amerika" der op.

Dat is men hjir net went fan in frou fan dy âldens. Der moat ik mear fan witte en freegje; "Heeft u gevaren?"

En dan begjint se seft te praten om net te steuren. Se wie frij faam en hie jierren lang hostess west op it grutte ferneamde skip.

En sa befarre wy tegearre de wrâld en ferjitte alles om ùs hinne.

"Nea de leafde fûn?" freegje ik. "Nee," seit se; "het schip was mijn grote liefde."

"Velen hebben een prachtige wereldreis gemaakt en daar mocht ik aan mee werken." seit se mei in glimke.

Ik gean nei hûs, yn gedachten by de hostess fan de Holland-Amerika Lijn.

Krystbeam

troch Posted on 2 Comments 1 min read 625 views
Foto troch Les Anderson fan Unsplash
By de buorren has se -no ja, de bern dan- de krystbeam optuge. It is in middelgrutte beam.

By myn broer stiet mids yn de keamer in flinke fersierde beam, prachtich oanklaaid mei alles der op en oan.

"Moai, hear." sis ik, en mien it ek.

En sa moat ik dizze dagen in soart fersierde beamen bewûnderje.

Wy dogge der net oan mei, wy hawwe al jierren gjin krystbeam. 'Fremd' sille jimme sizze.

Ik bin es by mysels te ride gong, wer dat wei komt, dat anty-krystbeam gefoel.

Ik kom ùt in tiid dat de sufeldirekteur, de dokter en de notaris in grutte beam yn de tûn hiene.

En dan stie er ek noch in enoarme beam yn de Herfoarme Tsjerke, der waarden wy as bern stil fan.

Thùs makke ùs mem it gesellich. We dronken sjûkelarjemolke, krigen sûkerbôle en spilen "Mens erger je niet".

Nei myn gefoel ha wy neat mist en dochs hat dat it begjin fêst west fan de aferzje tsjin krystbeamen, betink ik my.

Mar ik moat sizze; ik fyn it prachtich yn dizze donkere tiid al dy ljochtsjes en fersierde beamen.

"Komme jo efkes?" ropt in âld minske; "Hy stiet er, hear!"

Ach ja... krystbeamen.

Can I help you?

troch Posted on 2 Comments 1 min read 551 views
Foto troch Quino Al fan Unsplash
Can I help you?" freget in sympatike stem troch de telefoan. It is noch betiid en ik bin noch net op dreef.

Ik bin oan it skûtelwaskjen en freegje my ôf hoe hy wit wat ik no oan it dwaan bin.

De stim giet fierder yn perfeckt Ingelsk. "You are hacked." seit hy.

"Wa binne jo?" freegje ik yn myn beste Frysk-Ingelsk want wa hat sa betiid syn talen by de hân?

"I can help you." giet er fierder.

"Wer mei?" sis ik, yn gedachten noch by it skûtelwaskjen.

It komt hjir op del, begryp ik; myn kompjûter wurdt ynbrutsen en hy kin my derby helpe.

"Wa bin jo?" freegje ik mar wer. "I can help you." seit er noch es behelpsem; "I am from Microsoft, Amsterdam."

"I am Wokke, from Leppehiem." sis ik, senuweftich.

Paniekerich begjin ik alfêst te sykjen; wer is dat ferrekte wachtwurd no ek alwer?

"Wait in momint." sis ik, en ha dan efkes de tiid om mysels byelkoar te swyljen .

Ynienen yn in flits sjoch ik wert ik mei dwaande bin en smyt de hoarn er op.

"Mem hat dochs net har wachtwurd as rekkennûmer jûn, wol?" fregetde soan ûngerêst.

"Nè, jonge." sis ik. "Lokkich is it kadaster fan jimme mem noch wól aardich goed."

Can I help you.

Tss.

It leanstrypke

troch Posted on 4 Comments 1 min read 537 views
Foto troch Fabian Blank fan Unsplash

Hjoed-de-dei  hat min it er oer om it lytsjild ôf te skaffen.

Hja neame dat Cash jild, dat lytse jild.

It dy my tinken oan eartiids do ik mei myn earste fertsjinne jild thus kaam. It siet yn in brùn papierenpûdsje.

Der siet in hiel lang smel strypke papier yn wert ik neat fan begreep. Ien sifer seach ik dalik stean; it lêste, underoan.

Der gong fan alles ôf en alles wat er fan oerbleun wie dan foar my.

Op in kear, do ik it strypke wer es beseach tocht ik dat de boekhâlder him fersint hie; der stie trije gûne tefolle op.

De man sei, nei dat ik him it ùtlein hie; "Do hast opslach krige."

"Do wurdst wurdearre." sei ùs heit; "Meist de baas wol betankje."

En sa gong it troch de tiden hinne. It strypke is er allang net mear. Sinten, healtsjes en stuorkes binne ùt de tiid.

De stiene bargen binne kapot smiten en de sparbankboekjes opburgen yn alde skuon doazen.

Foarby dy tiid....

Tiden hawwe tiden.

In miening

troch Posted on 3 Comments 1 min read 414 views
Foto troch Echo Grid fan Unsplash
In miening hawwe, der giet it tsjinwurdich om.

Jo binne der foar as der tsjin. Der foar, dan kin jo in protte meistanners ferwachtsje.

Mar der tsjin, dan moat jo bewaking organisearje.

Wat is dat dochs hjoed-de-dei?

We hawwe dochs yn de wet stean; "Frijheid fan mienings ùterings" mids jo der net immen mei skramje.

Wêrom moatte wy allegearre it selde tinke?

We sitte allegearre yn in oare situaasje, sa as it libben it ùs brocht hat.

Dreech as komfertabel, it kin sa mar barre.

Mar dochs om in oar syn miening te dielen, kinne jo heechst begryp toane.

Mar hâld fêst oan dy sels, hâld dy net stil, kom er foar ùt, wat it ek wêze mei.

Mar ha wol in earlike miening en lit dy net yntimidearje as oer dy hinne waltse.

It is dyn miening.

It paad bjuster

troch Posted on 2 Comments 1 min read 493 views
Foto troch Marc A. Sporys fan Unsplash
Fertwivele sjocht se om har hinne. Wer soe se weze? 

Wy hawwe nije buorren krige. Hiel aardige minsken sa te sjen.

Hy hat altyd yn de bou sitten en kin er in soart oer ferhelje. Sy is in grutte rizige frou, it moat eartiids in kreas jongfaam west hawwe.

Mar se is bytiden har sels net mear.

Dan feroaret se ynienen yn in oar wezen. Se wurdt opslach in oare persoanlikheid  se kriget in swiere stimme as hie se de burd yn de kiel.

Mei uneindich soart geduld en sefte wurdsjes besiket hy syn eigen frou werom te krijen.

Ik kom har tsjin yn de lange gong, se rint fier rjocht op, sûnder stok as rollater .

"Sille we nei hûs ta?" freegje ik en jou har in earm.

"Graach," seit se; "as it mar nei hûs is."

It paad bjuster.

Ik bin in ...

troch Posted on 4 Comments 1 min read 755 views
Âldeboarn | foto troch eamel (klik foto foar grut)
Frjemd, hè? Minsken freegje my faak: "Wer kom jo wei?"

Steefêst sis ik; "Ût Âldeboarn."

It frjemde is: we hawwe fuort en daliks kontakt. Wat is dat dochs? freegje ik my sels ôf.

Wy hawwe sechstich jier op It Fean wenne mar gek genoch telt dat net mear; der is gjin werkennen. We hawwe der bern krige, it tsjerkelike en it sosjale libben spiele him der ôf. We hawwe der wurke en en ùs libben libbe sa as elzen ien dat dien hat.

En as men my wer freget, sis ik eltse kear: "Ik kom ùt Âldeboarn."

Myn suster hie dat net sa. Dy wie bliid dat se ferhûze koe nei in grutter plak. Ien broer is hingjen bleun en de oare gong troch trouwen in doarp fierderop wenjen.

Ùs bern waaksen op yn it doarp. Omdat wy in protte foar ùs wurk op reis wiene brochten wy de bern nei heit en mem. En dat wie altyd feest want alles mocht by pake en beppe.

Swemme yn `e Boarn, boppe op de heawein fan Pyt troch de buorren, en mei Bijke troch de bosksingel. It binne waarme oantinkens om nea te ferjitten.

"Wer komme jo wei?" freegje se.

"Ût Âldeboarn!" sis ik dan.

Bosksingel | foto troch eamel (klik foto foar grut)

Wachtsje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 675 views
Foto troch Cristian Newman fan Unsplash
Ha jo it al heard?" freget de man by de baly en leunt swier op de rollator. De telefoniste draait har mei muoite om. Se is dwaande mei har iPad.

De fraach wurdt noch es herhelle. "Ha jo it al heard?" freget 'r mei stimferheffing. "Myn frou is fannacht ferstoarn. Samar yn iens. Ik ha it net iens murken..." seit er fertritlik.

Stroffeljend triuwt er de rollator foar him ùt.

Tusken troch is er in femylje oan it ferhûzjen. De manlju sjouwe it swiere guod nei de oanhinger, de froulje it lytse spul. Ik hear se praten: "Nimst sto de âld klok? Der ha ik gjin romte foar." "Ik ek net." seit de oare frou; "It moat mar nei de Kringloop."

Yn tiid komt der in heit mei in stik as wat bern troch de draaidoar. Se hawwe allegearre in boeket blommen yn de hân, de man hat in Oranjekoeke"Beppe wurdt hjoed hûnderd." seit it lytste famke tsjn de telefoniste dy noch hieltiid dwaande is mei har berochtsjes.

"Juffrouw?" freget in frou dy yn in oanpaste karre sit. Ik sjoch ien skonk boppe de baly utkommen. "Wannear komt it ieten hjoed?" freget se. De balyjuffrouw sjocht mei argewaasje op. "It wurdt jo wol brocht." seit se stûmsk.

"Taksje! Komme jo?"  Mei muoite gean ik oerein. Yn koarte tiid is er in hiel libben oan my each foarby gong..

Wachtsje...

Unwennegens

troch Posted on 1 Comment 1 min read 593 views

Oeren kin sy troch it rùt nei bûten stoarje.

Sûnt in wike is de basin ferhûze. Werom, dat begrypt sy noch net. Se hiene it sa goed mei elkoar: minske en bist .

Der kaam by;  se koe eltse kat en hûn ùt de omjouwing.

Der wie in dikke, grauwe reade kat mar der hat se rap mei ofweve, dy mocht se fuortendaliks al net lije.

Dan wiene er twa fremde magere grize bisten. "Bisten mei papieren." sei de frou.

En dan wie der noch Sytse, de buorjonge, mar dy hearde er by. "Soe dy har ek misse? Dochs mar es efkes nei freegje."

Om dan mar net oer de fûgels te hawwen.

Sy koe se stik foar stik. Ek dy hie se passende nammen jûn neigeande ras, kleur en aard.

Mar de fûgels hjirre hjitte oars. En de katten sil se nea efternei sitte kinne.

Want sy sit ommers efter it rùt !

Unwennegens.

It komt fêst wol goed foar dat ik in âld wyfke bin.....

troch Posted on 7 Comments 1 min read 836 views

Wy binne oer en binne no in wike yn in nije oanleunwente. It wie in poepetoer om alles oer te krijen en in plakje te jaan. Wat hat in minske in protte guod.

It moat wenne, osa wenne.

We binne yn in mienskip telâne kaam, fan aldere minsken. Neat opsjin fansels, wy binne ek de jongsten net mear.

We hawwe it hjir best, ik moat sizze hiel best.

Middeis presys om tolve oere stiet it iten op tafel. En wat foar iten! As kaam it ùt in trije stjerren restaurant.

Mar dochs moat ik wenne oan it libben hjir. It binne allegearre leave froulju, hear, hja wolle alles foar ùs dwaan.

Der wurde medisinen rûndield en der wurdt streng op tasjoen as it wol kloppet. Dat moat ek wol by in soart dementearjende lju fansels, dat begryp ik wol.

Mar dan kinne sy my noch net, ik bin selsstannich en kin noch hiel goed op my sels passe.

"Hawwe jo in kompjûter!?" freegje se ferheard.

"Is dat sa gek?" freegje ik.

"Dat komme wy hjir net faak tsjin is it andert."

"Ik kin my noch skoan rêde, hear ...."