Oer mijsels

Myn tùn

troch Posted on 2 Comments 0 min read 456 views

photo379551891105884240-bewerkt

Myn tùn is myn alles. Ha ik it somstiden dreech, dan gean ik de tùn yn. Ik set de skeppe yn `e grûn en hoe fierder ik dol hoe mear ik myn emoasjes kwyt kin.

Ik fertel de Goudsjeblommen  en de Fioeltsjes wat my dwers sit. It unkrûd lùstert mei en bewege har sêft hin en wer. De slakken ha de tiid en heare geduldich nei myn ferhaal.

‘Werom makkest dy sa drok om?’ sizze se; ‘Doch krêkt as ùs, wy binne op it ein like fier as jimme.’ 

‘Ja , mar,’ sis ik; ‘jimme hawwe de tiid en ik net.’

Se geane allegearre om my hinne sitten. In Podde klimt op in stien want hy wol gjin wurd misse. In foarse Langskonkmich makket om gjin tiid te missen in web yn myn hier.

Ik sit mei in probleem .’ sis ik. De Goudsjeblom tilt syn kopke omheech, de Beltsjeblommen sjogge nei underen. In Krobbe kriget in skrobbearing en de wjirm moat him ôfjaan. De beammen bûge hun krunen; de spanning is fielber.

‘Wy wolle ferfarre.’ sis ik; ‘De tùn wurd my te oermânsk.’ Der falt in grutte stiltme om my hinne.

‘Ja mar wy kinne dochs mei helpe?’ seit de krobbe. ‘Sst,’ seit de wjirm; ‘oars gean ik wer de grûn yn.’

Ynkoartens komme we wer byelkoar en dan sille wy it er noch es oerhawwe.

Wer moat ik dan hinne mei myn gefoelens, myn fertriet en blidens? freegje ik my ôf. Myn tùn. Ik kin myn freonen net misse…

Allergysk

troch Posted on 2 Comments 1 min read 490 views

sneezIk stean foar in dilemma.

Sûnt in pear moane is Stientsje by ùs. Nei in pear drege wiken fan unwennig wezen docht se al krekt as hat it nea oars west.

Se is oanhinklik en hat it ritme fan alledei wer te pakken. Se hat freonskip sluten mei de kat fan Sytse, en dat seit wat.

Dy fernearde gjin ynkele yndringer. Ek hat se al in freondinne; in wyfke mei in unsjoch kopke mar mei in prachtige sturt wat mear hat fan in plùskebiezem. Ek de fûgels dy altyd yn ùs beam sitte is se mei befreone.

Mar no myn grutte dilemma.

Earst tocht ik; ik wurd ferkâlden. Dat kin om dizze tiid sa mar. Mar it hâld mar oan, dei en nacht snotterje. It makket my deawurch.

Ferskate minsken komme mei goedjaande ried. De buorman sei; “Dy kat moat wêrom nei`t asyl.” “Net mear yn `e hûs nimme.” seit in oarenien. “Bûten sitten gean, ramen en doarren iepen.” seit wer in oare.

Mar hoe kin ik no Stientsje wêrom bringe, se is al ynboargere. Mei in grutte bôge belânet se op myn skoat… Wat moat ik dwaan?

Dan mar snotterje nim ik my foar mar. Stientsje bliuwt!

Gammel

troch Posted on 1 Comment 0 min read 513 views

Woman_Sneezing

Ik  bin gammel en fiel my  beroerd.

Ik bin noch te boadskipjen west en ha fan alles dûbeld ynslein.

Dat is in tik fan my; ik wol reserve hawwe. Fan alles twa keapje, dat bin ik went. Dat ha ik fan ùs mem leard. Se siet faak krap mar soarge dat se oeral dûbeld fan yn `e hûs hie.

Djipfries bestie noch net, foar woartels waard in kûle yn `e grûn makke.

Myn suster en ek sliepten yn `e bedstee mei derûnder de foarried ierappels foar de winter.

Min kin dochs alle dagen nei de supermarkt gean? Sels op snein en troch de wike oant acht oere ta.

Ik gean op bed. Se sykje it mar ùt, se rêde hun wol. Ik ha ommers alles dûbeld.

Gammel…. Ûs heit swarde by in hiete groch. Ek derfan mar dûbeld, dan komt it fêst  goed.

Ensaid

troch Posted on 1 Comment 0 min read 490 views

ensaid

Do moast mar op naailes.” sei ùs mem; “Dat komt dy letter goed fan pas. Kinst dyn eigen brea fertsjinje.

Sa wie er yn ùs doarp in oplieding foar kûpeuze joen troch de Ensaid Moadefakskoale.

Aukje, learares ùt it selde doarp, soe ùs bybringe hoe wy diplomearre naaisters wurde koenen. Nei in pear jier moasten wy eksamen dwaan yn Utert.

Al ier en betiid stienen wy op it perron fan Akkrum, dea senuweftich. Ik hie foar dizze wichtige dei nije pantys kocht want ‘de earste yndruk is trochslaand, tocht ik.

Op it stasjon fan It Hearrenfean wiene de pantys al nei de barrebysjes.

Ien foar ien waarden we foar de eksamenkommisje roppen. Ik moast ùtlizze hoe ik in mantelpakje ynelkoar sette soe. Mar omdat ik de Nederlânske taal net goed machtich wie seach ik dat se gauris de wynbrauwen omheech lutsen en it leitsjen net litte koenen.

Mar ik slagge mei glâns en gluorje, tank sy myn Fryske taal.

Fanne moarn lies ik de rouadvertinsje fan Aukje. It binne dierbre oantinkens.

Ensaid

Batterijen

troch Posted on 0 Comments 0 min read 392 views
giphyHawwe jimme wol es tocht hoefolle apparaten wy sa stadichoan oplade moatte? Mobyl, tablet, skeerapparaat en noch folle mear ark.

Mar wat binne se handich! We kinne er net mear sûnder, miene wy. Mar jo moatte der wol optiid by wêze oars binne se dea en jo hawwe er neat mear oan.

En dat gefoel oerkomt my ek wol es, dat myn batterij leech is. Der binne soms dagen dan wol it net. ‘Wêrom sil ik my drok meitsje?‘ tink ik dan.

It selde wurk komt alle dagen wêrom… wat hat it allegearre foar nut? De dagen rige har oanelkoar en en de batterij laat net mear op.

Ik sjoch nei bûten en sjoch in Klyster yn in panne wetter baaien. Wyld giet it er om ta. Kopke ûnder en maar wer kopke ûnder, de fearren wurde ien foar ien neisjoen.

Ynienen tink ik by my sels; ‘Hy moat dat dochs ek eltsedei dwaan? Wêrom kin ik dat dan net?

Myn batterij is wer fol. Ik kin de wrâld wer oan. Tankje Klyster!

Batterijen …

Famyljesiik

troch Posted on 0 Comments 0 min read 415 views
strik2Ja, ik wit it wol; ik bin famylje siik. Ik skilje alle wiken.

Earst nei myn broer boppe my. Te pas as te unpas. Ier yn de moarn as let yn de jûn. “Hoe giet it mei jimme?” freegje ik dan. En nea seit hy; “It past no net.” Hy wie sunich en woe my noait knikkers line want ik ferlear altyd.

Der boppe siet myn suster. Dy wie strang, sy moast altiid op my passe en dat die se mei oertsjûging wol sa dat it my somstiden beneare.

Dan kaam myn âldste broer; hy stie altiid foar my klear. “Kin ik ek wat fan dy liene?” sei ik dan as ik wer es blut wie.

En grif struts er de hân oer`t hert. “Hâld it mar.” sei er dan gol. Hy wist dat er der neat fan werom seach.

En dat is noch sa; we hawwe in hiele hechte ban en kinne mekoar dei en nacht skilje.

Se kenne my en fine neat nuver as ik fremde setten ha. “Sy is no ienkear sa.” sizze se en der wurd gjin inkel wurd oan smoarg makke.

Wat is no moaier om jo sels te wezen en sokke bruorren en susters te hawwen?

Famyljesiik. Dat bin ik.

Hiel Fryslân Bakt

troch Posted on 0 Comments 0 min read 388 views

rudolph-kookt-1-rudolph-van-veen-02

“Heel Holland bakt.”

It is in hype wurden. Jo kinne de telefyzje net oan sette as se binne oan it iten siden. En net te ferjitten de baksels en brousels fan prachtige taarten en sa fierder.

Sa fergapje ik my oan it moaie ark dat hja ta har beskikking hawwe. Moaie potten en pannen om fan de kokenrêding mar te swijen.

Eltsenien kin itensiede seit min, it hoecht net dreech te wêzen. “Goede en duidelijke basisrecepten.” Der giet it om seit Rudolph van Veen.

It resept moat ienfâldich wêze. Jo moatte net fuort begjinne mei in preitaart mei Roquefort.

En dan is it him just; ik wol yngewikkelde dingen meitsje. Net altyd in gehakbal as utbakke spek.

Mar foar dat ik oan `e slach gean wol ik earst in nije koken hawwe.” sis ik tsjin myn man.

Oprèdde sil ik; alle âlde potten en pannen nei de Omrin. De fleispanne fan ùs mem giet earst de doar ùt en de pankoekspanne fan skoanmem er efteroan.

Ik sil skjin skip meitsje en dan sil elts fersteld stean fan myn itensiederskeunst.

Jimme sille noch in soart fan my hearre. Miskyn wol op Omrop Fryslân ….

Hiel Fryslân Bakt.

Mankelikens

troch Posted on 0 Comments 0 min read 426 views

giphy

Ik wit net hoe as it jim fergiet mar de earste dagen fan it nijjier bin ik oars as oars. De feestdagen fan gesellichheid en waarmte binne foarby. Ik rin as in aaisike hûn troch it hûs.

De brod moat oprêden wurde. Sa gau as de feestdagen foarby binne moat by my alles oprêden wurde .

It hat mei gefoel te meitsjen; ik moat it âlde jier loslitte. Minsken der`t ik fan hâlden ha binne er net mear. Te hege ferwachtingen binne er west wat op neat utrûn is.

De mankelikens slacht ta. Oprêde moat ik,  ik nim my foar; earst by mysels te begjinnen.

De fersiering fan myn libbens- beam smyt ik der earst ùt, dy ha ik net mear nedich. De nullen fan de beam wurde mei in soart sekuerens byelkoar socht.  Wat doch ik mei de krystbâllen? Ik sjoch mijsels der yn en wurd der net bliid fan.

Mankelikens… it is goed om efterom te sjen mar we krije altiid wer nijje kânsen om it oer te dwaan.

Beakens

troch Posted on 0 Comments 1 min read 398 views

buoyWat soe ik sûnder myn soannen moatte? Ik bin net de allerjongste mear. De tiid hat my al aardich yn helle. Foaral de technyk ha ik de hannen fol oan. Dochs wol ik lyk opgean mei de jeugd want ik bin net unnoazel, fyn ik sels.

De iene soan is foar de technyk en de oare foar de putsjes. Hy hat twa gouden hannen.

“Mem,” seit de technyske soan; “ik sil de staveringshifker op mem har kompjûter sette.”

Hoe dochst dat dan?” freegje ik want dat moat ik witte fansels. “Ik nim de kompjoeter op ôfstân oer.” seit er. En sa sjoch ik letter hoe myn mûs selsstannich syn paad siket op it skerm.

Ik wol graach in reitensket hawwe,” sis ik tsjin de handige soan; “it âlde is tenein en tige suterich.

Nei wat oantrunen fan myn kant sit it reidsket er op. Fol bewûndering stean ik nei it resultaat te sjen. “Ast in naaikarweike hast komst mar.” sis ik tankber.

Wat soe ik sûnder myn soannen moatte? (en de Fryske staveringshifker fansels 😉 )

It binne de beakens yn myn deistich bestean.

Beakens
photo_2015-12-11_10-51-12-bewerkt

Ûnrêst

troch Posted on 2 Comments 1 min read 413 views

giphy“Hast it hjir alwer feroare?” seit in goed kunde en sjocht meunsterjend om har hinne.

Guon freonen sizze al neat mear. Dy witte fan myn ûnrêst. Ik ha in kwaal; as it meubilêr langer as in moanne op it selde plak stiet moat it oars.

As bern hie ik it al. As de famylje him klear makke om nei `t tsjerke te gean dan hie ik pineholle. Se wiene de doar noch net ùt as de stuollen en tafels stienen bûtendoar yn de tùn. As in gek wie ik dan dwaande want in ûre wie sa foarby. Lokkich wiene er faaks duminys dy lang fan stof wiene dan hie ik gelok.

Faak hie ik sneintemoarns pineholle. Ûs heit begreep dat wol, dat hie hy ek mar nèt om dy reden.

Ik moat sizze; dy kwaal is noait oergong. Mar dat lju der wrantelich fan wurde dat ha ik noait begrepen. San skoanmem hie ik ek, dy koe der net oer en liet dat ek goed merkbite.

En nò ha ik “Wonen & Co” fan de Ljouwerter Krante foar my lizzen en sjoch om my hinne.

De ûnrêst slacht wer ta …

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien