De wrald

Ik wol der dea net lizze

troch Posted on 7 Comments 0 min read 401 views

Naamloos-1“Kom maar mee.” seit se en rint kordaat foar ùs ùt. We hawwe oer en tiid ôfsprutsen, se sil ùs in pear apparteminten sjen litte.

De bern fine dat wy wat mear beskerming nedich hawwe,. Dat fine wy fansels net, dat is altyd sa. De gedachte allinnich al om hûs en hutte efter te litten griist my oan.  

En dan noch de buorren om ùs hinne.

Troch de jierren hinne ha wy meielkoar hiel wat meimakke; skiedingen, berten en ferstjerren.

We binne mei elkoar fergroeid.

De buert is yn de ôfrûne jierren hurd feroare. Jonge minsken binne kaam en âlden ferdwûnen. Flechtelingen ùt ferskate hoeken fan de wrâld ha hja ta wenjen set.

Wylts it frommeske entûsjast de iene wente nei de oare sjen lit rinne wy efter har oan. We sjogge mekoar es oan  sûnder wat te sizzen .

“We  hebben het hier heel gezellig. We gaan vanavond met de bus ergens ijs eten. Ook hebben wij Bingo-avonden met leuke prijzen.” giet se mei fjoer fierder.

Nei dat wy ôfpraat hawwe om kontakt te hâlden geane wy op hûs oan.

“Wat seit mem er fan?” seit de soan. 

“Ik wol der dea net lizze.” sis ik.

Hy moat laitsje.

Anonym

troch Posted on 0 Comments 0 min read 232 views

Naamloos-1“Nea wer fremde telefoantsjes oannimme, sawol mobyl as fêste, hear!” warskôge de soan.

Mar wa is dy jinge dy t skillet freegje ik my ôf. Ik kom ùt in tiid dat wy nei it postkantoar moasten om te skiljen as om telefoan te krijen. Dan wie it  hiele doarp al op `e hichte as wy besite krigen, noch foar wy it  sels wisten.

De tiden binne gelokkich feroare mar dat eltsenien jo mar skilje kin , betroud as net  moat  jo mar oannimme.

Sa waard ik okkerdeis skille troch in simpatyk minske. Se frege my hûnderd ùt mar wist alles al; âlderdom, wenplak, postkoade en sa fierder. “Wer giet it om?” koe ik er noch krekt tusken krije.  

“Ik ben van het Leger des Heils.” seit se. Ik hie alles wat oermakke want ik ha grut respekt foar dy lju. Mar se hâld mar oan. Hoe goed wurk  as sy dienen. Doe frege hja nei myn rekkennûmer en ik krige argewaasje. Ik sei; “Dat hawwe  jimme dochs al?” “Ja maar wij zijn van een andere tak van het Leger.” sei se.

Myn betrouwen yn it minske hat wers in flinke dûk oprûn.

De oare deis krige ik jild werom fan myn provider; der wie in anonyme beller west en dat hat mij jild koste sûnder dat ik it yn de gaten hie.
Anonym … Oplichterij is fan alle tiden.

Kin dat wol?

troch Posted on 1 Comment 0 min read 343 views

bahKin dat wol?” sis ik tsjin myn soan.

Sa as in hiele soart minsken sitte wy beide op Facebook. En sa kom ik him wol gauris tsjin en tink dan; ‘Dat hiest wat oars sizze moatten.‘ Mar ik hâld my wiislik stil. Ik moat my net bemuoie mei syn dwaan en litten.

Mar somstiden kost it my muoite. Ik kom ùt oare generaasje wer`t wy wat oars mei elkoar yn petear giene.

Mar under it mom fan frijheid fan it wurd mei alles sein wurde hjoed-de-dei.

Fanne wike kamen wy elkoar wer es tsjin, in knap stikje hie der skreaun, mar de toan der fan stie my net oan. Doe ik er hoeden wat fan sei wie syn kommentaar; “Mem sjocht it ferkeard. Ik lokje in diskusje ùt. Figuerlik besjoen is Facebook in kroeg wer`t jo mekoar moetsje en diskusearje.”

O,” sis ik; “wurket it sa?” en tink er it mines fan. We fersteane inoar en witte wat wy oaninoar hawwe. Dat skeelt.

Mar ik bliuw sizzen; “Kin dat wol? Hiest dat ek oars sizze moatten?”

Mar ja… tiden hawwe tiden

Pinkstergeast

troch Posted on 1 Comment 1 min read 278 views

tumblr_mu1sc4YtI61sgosfro1_400Ik stean mei myn skoeter al in dik heal oere te wachtsjen foar de rotonde om oer te stekken. Rijen auto`s passearje my en behinderje my it utsicht.

Dan ynienen sjoch ik dat tsjin oer my twa grutte donkerkleurde mannen de wei oprinne, dwers troch it ferkear hinne.

De iene giet lofts stean en de oare rjochst. Hja meneuvelje nei de bestjûders dat hja stopje moatte sa dat ik er lâns kin. De hiele wei is foar my allinnich.

As wie ik in belangryk persoan, sa ryd ik feilich troch it ferkear hinne. Mei in hoflik gebear meitsje se  my dùdlik dat ik oerstekke kin.

Tankber hâld ik in hân omheech en rop yn it foarbygean; “Tanke wol, Danke en Thanks!” want wer komme  dy lju wei? We wiuwe nei mekoar.

De Pinkstergeast, dat is begryp hawwe foar elkoar. Ek as is it in fremdeling oanbelanget.

Gjioeie, Mem!

troch Posted on 1 Comment 0 min read 210 views

Denderen-Ad-van-2000-02_Spanje-Punta-Paloma-1918x1220

“Gjioeie, mem!” ropt er. Ik sjoch om. “Gjioeie, mem!” ropt er noch es.

In jonge fan om en de by de tweintich giet foar my stean. It is dùdlik in bûtelanner, hy hat in ynnimmend gesicht.

Goeie.” sis ik; “En net gjioeie en ik bin ek dyn mem nèt.

“Ik op Friese les.” seit er grutsk. Ik jou him in komplimint mar sis: “Kinst better earst Nederlânsk leare. Der kinst fierder mei komme.“Ik woon hier.” seit er; “En dan wil ik taal leren.”

Ik winskje him sukses en we jouwe inoar de hân.

Letter op `e dei stean ik foar de kassa yn in lange rige; it is drok.

It is ommers gau Sinteklaas.

Foar my stiet in âldere man, hy moat betelje mar wit net hoe as it moat. Hy begrypt net wat de kasjêre bedoeld.

It is dùdlik in flechteling, kin de taal net en wit noch net mei it pinkoade kaartsje om te gean.

Nei dat er betelle hat wol der fuort rinne mar ferjit it kaartsje ùt it apparaat te heljen.

Hjir,” sis ik; “tink er om; altyd by dy hâlde.

Djip respekt ha ik foar dizze lju dy alles efterlitte moatte om yn in poer frjemd lân hja libben wer op te pakken.

“Gjioeie, mem.”

Loslitte

troch Posted on 0 Comments 0 min read 206 views

paragliding-o“Goeie.” seit er; “Oant oer twa wike.” En fuort is hy, swier bepakke, mei tweintich kilo guod op de rech.

Silst net te heech fleane!” rop ik noch mar it antwurd ferwaaid om ùs hinne. Hy sil nei India mei in grutte ynternasjonale Paraglidersgroep.

Jûns krije wy berjocht; “Ik bin op Londen Airport, moat in oere wachtsje en dan oerstappe nei New Delhi.”

Ik fertrouw dat lân net.” seit myn man. “Werom net?” freegje ik; “It is in prachtich lân.

En sa giet it petear tusken ùs beide in skoft troch. Wy hawwe beide muoite mei loslitten mar wol it fan elkoar net witte.

Der is in fleantùch delhelle yn de woestijn fan de Sinai.” seit er; “Soene dy lju ek aktyf wêze yn India?

Geweldich, mem! It is hjirre super! It is san moai lân!” seit de e-mail.

Moai jonge.” sis ik; “Slach dyn flerken mar ùt. Wy folgje dy.

Loslitte. Jildt dat net foar it hiele libben?

12208666_934447416630537_3771937378028259902_n

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien