Untslein

Hy is wer thus. Untslein ût it sikehûs. Unwennich stiet er yn de keamer. “It is hjir oars. Hast de keamer feroare?” Ik moat ta jaan: de wike dat er foart wie ha ik my goed ùt tjirge en alles op ‘e kop setten. It meubilèr stiet oars: banken en tafeltsjes stean op in oar plak. Allinne syn stoel is stean bleun. 

Bin ik hjir wol goed as bin ik by de buorren?”, freget er. “Nè…” sis ik; “Do bist goed mar ik ha it sa del setten dasto dy better bewege kinste. Do hast nò alle romte.” Wat is dat dochs altiid;  dy ûnrèst yn my? Ta grutte argewaasje somtiden fan femylje en freonen.

Sa is ek myn libben west: altyd siikjend nei feroarings en bewegings. De sleur ferbrekke, eangst om yn te sliepen ? Witte jimme it,  ikke net! 

Gesellich, hear.” seit er ;”It hat wol es minder west…

4 Comments on “Untslein

  1. feroarings, hoe lyts ek, kinne der foar soargje dat it yndie jin wekker hâldt. Yn myn wurk moat ik en wol ik minsken `wekker` hâlde;-)). Yn`e wenkeamer mei meubels skowe is in oanrieder!
    Moai skreaun!

    • Oer in skofke kin hy wer foar syn leafste op de knibbels tank sy twa kunstwurken, wat wol min as frou noch mear :-}

Jou in reaksje:

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien