It paad bjuster

Foto troch Marc A. Sporys fan Unsplash

Fertwivele sjocht se om har hinne. Wer soe se weze? 

Wy hawwe nije buorren krige. Hiel aardige minsken sa te sjen.

Hy hat altyd yn de bou sitten en kin er in soart oer ferhelje. Sy is in grutte rizige frou, it moat eartiids in kreas jongfaam west hawwe.

Mar se is bytiden har sels net mear.

Dan feroaret se ynienen yn in oar wezen. Se wurdt opslach in oare persoanlikheid  se kriget in swiere stimme as hie se de burd yn de kiel.

Mei uneindich soart geduld en sefte wurdsjes besiket hy syn eigen frou werom te krijen.

Ik kom har tsjin yn de lange gong, se rint fier rjocht op, sûnder stok as rollater .

“Sille we nei hûs ta?” freegje ik en jou har in earm.

“Graach,” seit se; “as it mar nei hûs is.”

It paad bjuster.

Diele mei:

2 Comments on “It paad bjuster

  1. De realiteit niet meer kennen is misschien voor de omgeving het moeilijkst.
    Maar de overgangsfase dat jezelf merkt dat er iets niet goed zit lijkt mij ook erg lastig.

    Vriendelijke groet,

    • Met mijn moeder was het laatste het geval. Erg moeilijk ook voor de kinderen.

Jou in reaksje:

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien