Minsken

Stress

troch Posted on 0 Comments 1 min read 257 views

Der stiet in monteur foar de doar. Ùs televyzje docht it net mear. UPC hat grut underhâld plege yn hiel de omkriten. Gefolch: gjin byld allinne snie.

De man fan it kastje bûten is nearne te finen. Dan mar skilje mar dan begjint de illinde. Hoe lis ik de man oan de telefoan ùt wat der oan de hân is? Ik bin net technysk en myn man sjocht der neat fan. De UPC-man begrypt mar net wat ik bedoel. Op it lest sis ik yn greven; “We redde ùs sels wol.

Sa skilje ik in monteur -dan mar betelje- mar de ûnkosten gean nei de oarsaak. De monteur is in aerdiche jonge man mar hat de holle bryk op de lea. En mei pine ferlutsen gesicht stiet hy my te wurd. Meilydsum freechje ik  hoe as it mei him is. “It komt fan de stress.” andert hy. Op myn fraach as dat fan it wurk komt, seit er: “Myn mem krige juster in hertoanfâl. Sadwaande moast ik dalik nei it sikenhûs. Se is wer thùs , it is allegearre meifallen. Mar nò kin ik myn nekke net bewege , en dat komt fan de stress.” Nei in bakje kofje, in aspiryntsje en in praatsje giet er wer foart. We hawwe wer byld en de jongeman rint wer rjochtop de doar ùt.

Wat kin my de rekken skele: it wie dochs de muoite wurdich net !..

Tsjerkepaad

troch Posted on 1 Comment 1 min read 268 views

Myn freon en ik binne drok dwaande ùs tsjerke rè te meitsjen foar belangstellenden. Hy hinget de flaggen ùt en ik set kofje en tee en set de boel klear. Hjoed binne de tsjerken yn Fryslân wer iepen. It is Tsjerkepaaddei yn Fryslân. Wol 250 Godshûzen binne hjoed te besjen. En mar leafst 350 histoaryske oargels sille hun lûd hearre litte. Dizze tsjerkepaaddei rint al foar it achste jier en lûkt tûzenden besikers.

Yn eltse tsjerke is wat te dwaan; tentoanstellingen fan keunstners ùt eigen doarp as stèd. Ek konserten wurde der jûn op oargels fan fryske oargelbouwers. En dy hie Fryslân ieuwen lang. Yn Ljouwert wurkje hjoeddedei noch oargelbouwers ûnder de namme fan Bakker en Timminga.

Wat ha wy dochs in rike skiednis, betink ik my. Ach, ik wurd der bytiden lyrysk fan as ik sa troch ùs provinsje ryd en oan de kime al dy toarrens boppe it lânskip ùt stekken sjoch. Lokkich binne der ynstânsjes en hûnderden frijwilligers dy passe op ùs erfguod.

“Komst ek noch?”, hear ik myn freon roppen;“It rint stoarm…”

Foto: Doopsgezind-web-log.nl (klik afbeelding)

Indy

troch Posted on 1 Comment 1 min read 241 views

Mem, Indy is ek dea…“, seit myn soan.

Ik hear wol; hy is oandien. Ik lis al op bed en krij noch let in telefoantsje. Yndy is in rûchhierriche Jack Russell. Sechtsjen jier allyn ha sy him tegearre ophelle ùt Ljouwert. It hûntsje wie fan in eartyds Veronicaskip-eigener. De man hie in stik as wat Dobermanns en it lytse biske koe der net tsjin op en rûn hieltyd foart. Sa is hy by hun kaam en noait wer foart rûn.

De relaasje rekke ùt mar Indy bleaun. Kontakt hawwe altyd hâlden. Eartiids hiene wy Jelle, in Welsh Springer. Dat waarden dikke maten. Jelle stoar oan in hertkwaal en is mar fjouwer jier wurden. Mar Yndy is âld wurden en hat in prachtich libben hân. Hy hat folle mear foar har west as in hûn. Hy wie har bern mar ek har maat. Hy dielde yn har fertriet mar ek yn har gelok. Nei sechtstjin jier fan freonskip sil it wennen wèze sûnder dit bysûndere bist Indy.

Wy libje mei. Wy witte ommers wat it is in famyljelid te ferlizen in hûn heart dèr dochs ek by …   

(En sliepe.. wat is dat?)

De skilder

troch Posted on 0 Comments 2 min read 210 views

Healwei achten stiet er al foar de doar; de skilder. Nei lang hin en wer gepraat sille ùs doarren yn de keamer ferve wurre. It hat my hiel wat koste om it sa fier te kryen. Myn man fûn it net nedich.

“Ien dy hurd rint sjocht er neat fan en as it de minsken net noasket bliuwe se der mar.” seit er. Mar sa wurket it net by my, ik sette troch en dèr wie de skilder. Yn in omsjoch stie de keamer fol mei alles wat san man nedich hat. Myn man flechte nei de souder en ik nei de tùn. Mar der wie ik al gau wer wei want it reinde bolstiennen, derom hiene wy de skilder  fansels bûten koene hja neat. Hy wie in aerdiche jonge man en hie gjin praatsjes. Yn koarte tiid hie hy it saakje yn e grûnferve. Dû it kofjetiid wie kaam er gesellich by my sitten. Hy fertelde al ridlik gau ùt wat foar nest hy  kaam. En om dat minsken my altiid yn ‘e besnijing hâlde wie ik al gau de tiid fergetten. Trije broers en in suster hie der en âlders wer`t er in goeie bân mei hie. En sa gong er fjirder. Hy fertelde fan syn freondinne dat sy foar it earst bijelkoar wennen.

Wy wiene de hele tiid fergetten oan`t syn baas om ‘e hoeke kaam en seach hoe fier hy al foardere wie. Mar it is klear kaam en it sjocht er kreas ùt. Sels myn man fynt it in goeie set fan my…

En de skilder en ik, wy nimme ôfskie as âlde bekinden…


Sparje

troch Posted on 1 Comment 1 min read 235 views

Wy steane yn in telefoanwinkel. It is drok, de minsken kinne net ùt de rie komme. De iene klant nei de oare komt mei fragen  der `t ik neat fan begryp. De technykmatearje giet my fier boppe de pet.

Ik wit wol; dat is in mankemint fan my. As ik sa de minsken praten hear, dan waan ik mysels yn it bûtelân. Mobile foans, iPod’s en iPhone’s;  ik wit net wat der mear oer de toanbank giet. Ik stean der mar en fiel my analfabeet. “Wer prate dy lju oer?“, myn soan stiet der by en sjocht  my wat meilydsem oan.

Der stiet in mem mei in dochter al in oere te orearjen. Se ferteld entûsiast dat har dochter slagge is. En nò mei se in iPhone  ùtsykje. Grutsk seit it famke; “Ik ha der ek  wol in jier foar sparre hear!” Wy binne der om in seniorentelefoan mei grutte nûmers en in lûde skille. Ik fiel my âld, ik moat net te folle yn sok soart winkels komme.

We slagje mei in apparaat en neffens de ferkeaper kin min ùs oan ‘e oare kant fan de wrâld wol hearre.

Hoe soe it mei it famke fjirder gean? Ik hoopje foar har dat sy yn har libben ek slagje mei…

Op kursus: fuortsetting

troch Posted on 0 Comments 1 min read 292 views

It is al wer in pear dagen allyn dat ik mei it frommeske fan de bouwferieniging skille oer de wetterkraan. Ik hie neat mear heard dat ik tocht, ik sil es ynfermearje as de leadjitter al ùt stùdearre  is…

Nei dat ik it nûmer drukt hie seit de elektronyske  stim:  “Nr. 1 is foar is Riolearring; Nr. 2 is foar Glèsskea; Nr. 3 is foar C.V. steuringen en Nr. 4 foar oare  fragen.” “Dy moat ik ha..” en sa kry ik nei dat ik it hiele lân sawat troch west ha de leadjitter sels oan de line. Ik bear wakker dat ik him einlings te pakken ha. Mar hy begrypt neat fan it oerèmis mins . Mei folle ôfhâldenheid seit hy: “Wy hawwe net mear in leadjitter yn tsjinst foar dit soart saken, dat wie eartiids sa.” Myn anderd is; “Werom moasten jo dan op kurses?

“Der binne wichtere saken foar yn`t plak kaam, Frou..”

Der sit neat oars op as myn man moat ûnder de flier want dy kraan sil der komme! Mar ik wit net;  hy kin wolris stykjen bliuwe syn omfang is grutter as de romte ûnder de flier…

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien